CLOSE WINDOW

D4210
Wylie
@#། །རྒྱས་པའི་བསྟན་བཅོས་ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་བཞུགས་སོ།། @##། རྒྱ་གར་སྐད་དུ། པྲ་མཱ་ཎ་བཱར་ཏི་ཀཱ་ཀཱ་རི་ཀཱ། བོད་སྐད་དུ། ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ། འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གཞོན་ནུར་གྱུར་པ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །རྟོག་པའི་དྲ་བ་རྣམ་བསལ ཞིང་།།ཟབ་ཅིང་རྒྱ་ཆེའི་སྐུ་མངའ་བ། །ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་འོད་ཟེར་དག་།ཀུན་ནས་འཕྲོ་ལ་ཕྱག་འཚལ་ལོ། །སྐྱེ་བོ་ཕལ་ཆེར་ཕལ་ལ་ཆགས་ཤིང་ཤེས་རབ་རྩལ་མེད་པས་ན་ལེགས་བཤད་རྣམས། །དོན་དུ་མི་གཉེར་ཁོ་ནར་མ་ ཟད་ཕྲག་དོག་དྲི་མ་དག་གིས་སྡང་བར་ཡང་།།ཡོངས་གྱུར་དེས་ན་བདག་ལ་འདི་ནི་གཞན་ལ་ཕན་པ་ཡིན་ཞེས་བསམ་པའང་མེད།།སེམས་ནི་ཡུན་རིང་ལེགས་བཤད་གོམས་པ་ལྷུར་ལེན་བསྐྱེད་ཕྱིར་འདི་ལ་དགའ་བ་སྐྱེས།!།ཕྱོགས་ ཆོས་དེ་ཆས་ཁྱབ་པ་ཡི།།གཏན་ཚིགས་དེ་ནི་རྣམ་གསུམ་ཉིད། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་ཕྱིར་རོ། །གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་དེ་ལས་གཞན། །རྒྱུ་ལ་རང་བཞིན་ཇི་སྙེད་ཅིག་།མེད་ན་མི་འབྱུང་འབྲས་བུ་ནི། །གཏན་ཚིགས་རང་བཞིན་ཡོད་ཙམ་ དང་།།འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ངོ་བོ་ཡང་། །ཚད་མ་རྣམས་ནི་མི་འཇུག་པ། །མེད་ལ་མི་འཇུག་འབྲས་བུ་ཅན། །གཏན་ཚིགས་བྱེ་བྲག་ལ་ལྟོས་ནས། །འགའ་ཞིག་མེད་ཤེས་འབྲས་བུ་ཅན། །འགལ་དང་འབྲས་བུ་དག་གྲུབ་དང་། །རྒྱུ་དང་ ངོ་བོ་བལྟར་རུང་བའི།།བདག་ཉིད་དག་ནི་མ་གྲུབ་པ། །མེད་དོན་ཅན་མི་དམིགས་རྣམ་བཞི། །དེ་དང་འགལ་བ་ཡི་ནི་རྒྱུ། །དམིགས་པའི་སྦྱོར་བ་གང་ཡིན་དེ། །རྒྱུ་མཚན་དག་ནི་འགལ་བ་ཉིད། །མེད་ན་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་ནོ། །འགལ་འབྲས་ལ་ཡང་ ཡུལ་དང་ནི།།དུས་ལ་སོགས་ལ་བལྟོས་པར་འདོད། །གཞན་དུ་འཁྲུལ་འགྱུར་མི་གྲང་བ། །སྒྲུབ་པ་ལ་ནི་ཐལ་བ་བཞིན། །རྒྱུ་ཚོགས་པ་ལས་འབྲས་སྐྱེ་བར། །རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་པ། །དོན་གཞན་ལ་ནི་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །དེ་ནི་རང་བཞིན་ཡིན་པར་བརྗོད། ། ཚོགས་པའི་འབྲས་བུ་ནུས་པ་རྣམས། །འགྱུར་བ་དང་འབྲེལ་འབྲས་བུ་ལ། །མ་ངེས་པ་ནི་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །གེགས་བྱེད་པ་དག་སྲིད་ཕྱིར་རོ།

我来为您翻译这段藏文文献：
《量理论广释》
梵文：Pramāṇavārttikakārikā
藏文：ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ།
汉译：《量理论广释颂》
顶礼圣者文殊师利童子！
顶礼于彻底断除分别网，
具足甚深广大之法身，
普贤光明遍照一切处，
普皆放射殊胜妙光明。
大多数人执着于庸俗，缺乏智慧的力量，
不但不求善说之真义，反因嫉妒之垢而生厌，
因此我也不作利他想，
但为长养善说熏习心，故生欢喜而造此论。
宗法与所立法之间，
因相唯有三种差别，
因为必须是不相离。
除此之外皆似因相。
因中有多少自性，
不离果为能立因，
自性仅是存在性，
及与关联之体性。
诸量不能趣入处，
无有不趣入果相，
某些因相依差别，
能知无有为果相。
相违及果已成立，
因与自性可见性，
此等体性未成立，
无义不可得四种。
与彼相违之因相，
所见结合即是因，
若无因相即相违，
是为错乱之体性。
相违果亦当观待，
处所时间等诸缘，
否则错乱如寒热，
成立之中有过失。
因聚生果所推理，
不待他义之体性，
故说彼为自性因。
因聚果力诸变化，
与果相系之果相，
即是不定之体性，
以有障碍存在故。

།ཚོགས་པ་གཅིག་ལ་རག་ལུས་པའི། །གཟུགས་ལ་སོགས་པ་རོས་རྟོགས་པ། །རྒྱུ་ཆོས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ། །དུ་བས་བུད་ཤིང འགྱུར་བ་བཞིན།།ནུས་པ་འཇུག་པ་མེད་པར་ནི། །རོ་མེད་དེ་ཉིད་གཞན་གྱི་རྒྱུ། །དེ་ལྟར་འདས་དུས་གཅིག་རྣམས་རྟོགས། །དེ་ནི་འབྲས་བུའི་རྟགས་ལས་སྐྱེས། །རྒྱུ་མ་ཚོགས་པས་འབྲས་བུ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔོག་པ་གང་ཡིན་དེ་། །ལྷག་མ་དང་ལྡན་ནུས་མེད་ ཕྱིར།།ལུས་ལས་འདོད་ཆགས་རྗེས་དཔོག་བཞིན། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ། །ཙམ་གྱིས་འབྲས་སྤྱི་མཐོང་བ་ལས། །གཏན་ཚིགས་ཤེས་པ་ཚད་ལྟར་སྣང་། །ཚིག་ལས་ཆགས་ཅན་ལ་སོགས་བཞིན། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་མ་མཐོང་བ། །ཙམ་གྱིས་འཁྲུལ་ པ་མེད་པ་མིན།།འཁྲུལ་པ་སྲིད་པ་ཅན་ཉིད་ཕྱིར། །ཕྲུ་བའི་འབྲས་ནི་ཚོས་པ་བཞིན། །གང་ཞིག་མ་མཐོང་བ་ཙམ་གྱིས། །ལྡོག་པ་རབ་ཏུ་སྟོན་བྱེད་པ། །དེ་ནི་ཐེ་ཚོམ་རྒྱུ་ཡིན་ཕྱིར། །དེ་ལ་ལྷག་མ་ལྡན་ཞེས་བརྗོད། །གཏན་ཚིགས་ཀྱི་ནི་ཚུལ་གསུམ་ལའང་། །དེ་ཡིས་མ་ གྲུབ་བཟློག་དོན་དང་།།འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་གཉེན་པོར་ནི། །ངེས་པ་བརྗོད་པར་མཛད་པ་ཡིན། །འཁྲུལ་པ་ཅན་གྱི་གཉེན་པོར་ནི། །མི་མཐུན་ཆོས་བརྗོད་གང་ཡིན་པ། །གལ་ཏེ་མ་མཐོང་འབྲས་ཅན་དེ། །དེ་མ་སྨོས་ཀྱང་རྟོགས་པར་འགྱུར། །མེད་ཅེས་བྱ་བའི་ཚིག་གིས་ཀྱང་། ། དེ་མེད་ཁོ་ན་མིན་གལ་ཏེ། །ཇི་ལྟར་མེད་རིགས་དེ་བརྗོད་ན། །དེ་ཚེ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་རྟོགས། །གལ་ཏེ་མ་མཐོང་བས་ལྡོག་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་ལྷག་ལྡན་འཁྲུལ་ཅན་ཡིན། །ལྡོག་པ་ཅན་ཡང་གཏན་ཚིགས་འགྱུར། །མ་གྲུབ་སྦྱོར་བ་བརྗོད་བྱ་མིན། །ཁྱད་པར་རྣམ་པར་གཅོད་པ་ཡི། ། གཏན་ཚིགས་སུ་འགྱུར་མ་མཐོང་ཕྱིར། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་ཅེ་ན། །ད་ནི་མ་མཐོང་ལས་མེད་མིན། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་གཞན་ལ་ཡང་། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་པ་སྲིད། །མ་མཐོང་ཕྱིར་རེག་མཐོང་བ་ལ། །མི་ལྡན་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན། །ཡུལ་ལ་སོགས་པའི ཁྱད་པར་ལས།།རྫས་ལ་ནུས་པ་ཐ་དད་སྣང་། །དེ་ལ་གཅིག་མཐོང་གཞན་ལ་དེ། །ཡོད་པར་ངེས་པ་རིགས་མ་ཡིན། །བདག་དང་ས་ལ་ཤེས་ཡོད་སོགས། །མེད་པར་རབ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་པའི། །མ་དམིགས་གང་ཡིན་དེ་ཁོ་ན། །གཏན་ཚིགས་མེད་སྒྲུབ་ཡིན་ནམ་ཅི། ། དེ་ཕྱིར་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བའི། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་ངོ་བོ་ཉིད། །ལྡོག་པར་འགྱུར་བའམ་རྒྱུ་ཡིས་ནི། །འབྲས་བུ་འཁྲུལ་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟ་མིན་ན་གཅིག་ལོག་པས། །ཇི་ལྟར་གཞན་ནི་ལྡོག་པར་འགྱུར། །མི་ལ་རྟ་མི་བདོག་ཅེས་ཏེ། །ཕྱུགས་ཀྱང་བདོག་པ་མིན་ནམ་ཅི། ། དེ་བཞིན་གཅིག་གཅིག་ཉེ་བའི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟ་གཞན་ནི་ཉེ་བར་འགྱུར། །མི་ལ་ཕྱུགས་ནི་བདོག་ཅེས་ཏེ། །དེ་བཞིན་རྟ་ཡང་བདོག་གམ་ཅི། །དེ་ཕྱིར་ཆོས་མི་མཐུན་དཔེ་ལ། །ངེས་པར་འདི་ལ་གཞི་མི་འདོད། །

我来为您翻译这段藏文：
依赖于同一聚合，
形色等由味觉知，
此为因法之推理，
如烟推知有薪火。
若无功能趣入时，
无味即是他者因，
如是了知过去一，
此从果相因而生。
因不具足推果时，
此为具余无能力，
如从身相推贪欲。
仅由未见相违品，
及见总果而了知，
似因度量如言说，
贪者等相亦复然。
不能断定无错乱，
因为错乱仍可能，
如锅中饭之熟相。
若仅以其未见故，
即显示为返体性，
彼为疑惑之因故，
说为具有剩余分。
于因三相之理中，
为破未成返义故，
及为对治错乱故，
故说决定之体性。
为对治彼错乱故，
所说相违之法性，
若是未见果相者，
不说亦能得了知。
以"无"之言说表达，
非唯说明彼体无，
若说如何应无时，
尔时方知为无义。
若由未见成返体，
云何具余成错乱，
返体亦应成为因，
不成之式不应说。
差别遮除之体性，
因未见故成能立，
若谓他量能违害，
今非仅由未见无。
如是于余亦复然，
他量能有所违害，
由未见故见触时，
无系错乱之体性。
由境等诸差别故，
事物功能现差异，
于彼见一于余处，
不应决定有彼性。
我与地等有知等，
非为成立为无有，
不可得因唯尔者，
岂是能立无之因？
是故仅与彼相系，
自性之故成自性，
或由因故无错乱，
果相决定故应知。
若非如是由一返，
云何能使他返耶？
说人无马之道理，
岂非亦无诸畜耶？
如是由一邻近故，
云何能令他近耶？
说人有畜之道理，
岂能即说亦有马？
是故异品喻依中，
此处不许有所依。

དེ་ཕྱིར་ཆོས་མི་མཐུན་དཔེ་ལ། །ངེས་པར་འདི་ལ་གཞི་མི་འདོད། །དེ་དག་མེད་ནའང་དེ་མེད་ཅེས། །བརྗོད་པ་ལས་ཀྱང་དེ་རྟོགས ཕྱིར།།དཔེ་ལ་དེ་ཡི་ངོ་བོ་དང་། །རྒྱུ་དངོས་དེ་དག་མི་ཤེས་ལ། །སྟོན་ཏེ་མཁས་པ་རྣམས་ལ་ནི། །གཏན་ཚིགས་འགའ་ཞིག་བརྗོད་པར་ཟད། །དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་འབྲེལ་ཤེས་ན། །གཉིས་ལས་གང་ཡང་རུང་སྨྲས་པས། །དོན་གྱིས་གོ་བས་ཅིག་ཤོས་ལ། །དྲན་པ་ཡང་ དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར།།དེ་ཕྱིར་རྒྱུ་དང་རང་བཞིན་དག་།མེད་པས་འགའ་ཞིག་བསྒྲུབ་པའི་ཡང་། །གཏན་ཚིགས་ཡིན་ཏེ་དམིགས་པར་ནི། །རིགས་ལྡན་དེ་མི་དམིགས་པ་ཡང་། །དེ་ལྟར་མི་དམིགས་འདི་རྣམ་གསུམ། །བཤད་ཀྱང་རྣམ་པ་དུ་མ་སྟེ། །དེ་དང་དེ་འགལ་ལ་ སོགས་པ།།མ་རྟོགས་རྟོགས་དབྱེའི་སྦྱོར་སྒོ་ནས། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོ་འམ། །རང་བཞིན་ངེས་པར་བྱེད་པ་ལས། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ངེས་པ་སྟེ། །མ་མཐོང་ལས་མིན་མཐོང་ལས་མིན། །གཞན་དུ་གཞན་ན་གཞན་དག་དང་། །ངེས་པར་ཡོད་པའི་ ངེས་པ་གང་།།དོན་གཞན་རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་ཆོས། །ཡིན་ན་གོས་ལ་ཚོན་བཞིན་ནོ། །ཆོས་དོན་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཅན། །ཡིན་པར་གྱུར་ན་དེ་གཞན་ཉིད། །ཕྱིས་འབྱུང་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་ཉིད་མིན། །འབྲས་བུ་ན་ཡང་ག་ལ་ངེས། །མེ་ཡི་འབྲས་བུ་དུ་བ་སྟེ། །འབྲས་བུའི་ཆོས་ཀྱི་ རྗེས་འཇུག་ཕྱིར།།དེ་མེད་པར་ནི་དེ་ཡོད་ན། །རྒྱུ་དང་ལྡན་པ་ལས་འདས་འགྱུར། །རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར། །དངོས་པོ་རྣམས་ནི་རེས་འགའ་ཞིག་།འབྱུང་བ་བལྟོས་པ་ལས་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བརྒྱ་བྱིན་སྤྱི་བོ་མེའི། །རང་ བཞིན་ཡིན་ན་དེ་ཉིད་མེ།།འོན་ཏེ་དེ་མེའི་རང་བཞིན་མིན། །ཇི་ལྟར་དེ་ལས་དུ་བ་འབྱུང་། །དུ་བའི་རྒྱུ་ཡི་རང་བཞིན་མེ། །དེ་ཡི་ནུས་པའི་བྱེ་བྲག་ལྡན། །དུ་བ་དུ་བའི་རྒྱུ་མིན་ལས། །འབྱུང་ན་དེ་ནི་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །རྗེས་སུ་འགྲོ་དང་ལྡོག་པ་ལས། །གང་ཞིག་གང་གི་རྗེས་འགྲོར་ མཐོང་།།དེ་ཡི་རང་བཞིན་དེ་རྒྱུ་ཅན། །དེ་ཕྱིར་མི་མཐུན་ལས་མི་འབྱུང་། །བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། །རང་བཞིན་ལ་ཡང་མེད་མི་འབྱུང་། །ཡོད་པ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན། །དེ་མེད་ན་ནི་ཡོད་པའི་བདག་།མེད་འགྱུར་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་རོ།

是故于异品喻中，
即使无彼亦无此，
由说即能了知故。
于喻不知彼体性，
及其真实之因相，
为对智者而宣说，
仅是略说诸因相。
正因如是知关联，
说二随一即可知，
由义推知于余者，
必定生起真实念。
是故因与自性二，
由无即能成立义，
此为因相应可见，
具理彼不可见故。
如是不见有三种，
虽说实有多差别，
与彼相违等诸相，
由未知知分别门。
由因果之事物性，
或由自性决定故，
不相离性得决定，
非由未见及见故。
若于他处有他法，
决定存在之定解，
义异因缘之诸法，
如布与彼染色然。
法若依于异义因，
若成彼即成他性，
后起故非是因性，
于果岂能得决定？
烟为火之果法性，
随顺果法而转故，
若无彼而有此者，
则成超越具因性。
无因不待他缘故，
应成常有或常无，
诸法皆为待缘起，
故成有时方生起。
若帝释顶为火性，
则彼本身即是火，
若非火之自性者，
云何从彼生起烟？
具火性为烟之因，
彼具功能差别性，
若烟从非烟因生，
则成无因而生起。
由随行与返体故，
若见此随彼而行，
彼即此之自性因，
故不从相违品生。
此为摄义偈颂也。
于自性亦无不生，
与有性相关联故，
若无彼则有体性，
将无因无差别故。

།གང་ཕྱིར་དངོས་ཀུན་ རང་བཞིན་གྱིས།།རང་རང་ངོ་བོ་ལ་གནས་ཕྱིར། །མཐུན་དངོས་གཞན་གྱི་དངོས་དག་ལས། །ལྡོག་པ་ལ་ནི་བརྟེན་པ་ཅན། །དེ་ཕྱིར་གང་དང་གང་ལས་དོན། །ལྡོག་པ་དེ་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །རིགས་དབྱེ་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་གྱིས། །རྟོགས་འགྱུར་བ་དག་རབ་ཏུ་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གང་ ཞིག་ཆོས།།གང་གིས་གོ་བར་འགྱུར་བ་དེ། །དེ་ལས་གཞན་གྱིས་ནུས་མ་ཡིན། །དེས་ན་ཐ་དད་རྣམ་པར་གནས། །དོན་གྱི་རང་གི་ངོ་བོ་གཅིག་།བདག་ཉིད་མངོན་སུམ་ཡིན་པ་ལ། །ཚད་མ་རྣམས་ཀྱིས་བརྟག་བྱ་གང་། །མ་མཐོང་ཆ་གཞན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །གཟུགས་ཆོས་ མཐུན་པ་མཐོང་བ་ལས།།ཉ་ཕྱིས་ལ་དངུལ་རྣམ་པ་ལྟར། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་མཚན་གྱིས། །ཡོན་ཏན་གཞན་སྦྱོར་མི་བྱེད་ན། །དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཡིས། །ཡོན་ཏན་མཐའ་དག་མཐོང་བ་ཉིད། །འཁྲུལ་པས་ངེས་པར་མི་བྱེད་པས། །སྒྲུབ་པ་རབ་ཏུ་འཇུག་པ་ ཡིན།།བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ།

由于一切诸事物，
各住自性之体故，
依于异品诸事物，
返体性为所依止。
是故从彼彼义中，
返体即是因性者，
由彼类别差别性，
能作了知之分别。
是故若有差别法，
由何法性得了知，
非由彼外能为用，
故住差别之体性。
义之自性唯一体，
本为现量所证知，
诸量所应观察中，
何有未见之他分？
由见相似色法故，
如贝现为银色般，
若无错乱之因缘，
不应增益余功德。
是故由见事物时，
即见一切诸功德，
由错乱故不定解，
是为能立之趣入。

།རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས་ཀྱང་དངོས། །འཛིན་ན་ཆོས་གཅིག་ངེས་གྱུར་པས། །ཆོས་ཀུན་འཛིན་ཏེ་སེལ་བ་ལ། །ཉེས་པ་འདི་ནི་ཐལ་མི་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྟགས་སེལ་བའི། །ཡུལ་ཅན་ཡིན་པར་རབ་ཏུ་བསྒྲགས། ། གཞན་དུ་ཆོས་ཅན་གྲུབ་གྱུར་ན། །དེ་ལས་མ་གྲུབ་གཞན་ཅི་ཡོད། །མཐོང་བ་འགའ་ལའང་ཤེས་པ་གང་། །སྤྱི་ཡི་དོན་ཅན་རྣམ་རྟོག་པ། །གཞན་གྱི་ཆ་སྒྲོ་མ་བཏགས་པ། །དེ་ཙམ་སེལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན། །ངེས་པ་དང་ནི་སྒྲོ་འདོགས་ཡིད། །གནོད་བྱ་གནོད བྱེད་ངོ་བོའི་ཕྱིར།།འདི་ནི་སྒྲོ་འདོགས་དབེན་པ་ལ། །འཇུག་ཅེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་ཡིན། །ཆ་ཤས་སྒྲོ་འདོགས་ཇི་སྙེད་པ། །དེ་བསལ་ཕྱིར་ན་ངེས་པ་དང་། །སྒྲ་ཡང་དེ་སྙེད་ཁོ་ན་དེས། །དེ་དག་སྤྱོད་ཡུལ་ཐ་དད་ཅན། །གཞན་དུ་དངོས་པོ་གཅིག་པུ་ལ་། །སྒྲ་འམ་བློ་ གཅིག་གིས་ཁྱབ་ན།།གཞན་ཡུལ་མ་ཡིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །རྣམ་གྲངས་པ་ནི་ཉིད་དུ་འགྱུར། །གང་གི་ལྟར་ན་བློས་ཁྱད་པར། །སྣ་ཚོགས་ཅན་དོན་ཐ་དད་འཛིན། །ཁྱད་པར་སྣ་ཚོགས་ལ་ཕན་པའི། །ཡན་ལག་ནུས་ལས་དབྱེར་མེད་པའི། །བདག་ཉིད་བདག་ཉིད་ ཀུན་བཟུང་ན།།ཕན་བྱའི་བྱེ་བྲག་གང་མ་ངེས། །དེ་དག་བདག་ཉིད་ལ་འབྲེལ་ཕྱིར། །གཅིག་ཤེས་ན་ནི་གཉིས་ཀ་བཟུང་། །ཆོས་ཕན་ནུས་རྣམས་ཐ་དད་ན། །དེ་དག་དེའི་ཅི་ཡིན་གལ་ཏེ། །དེ་ཡིས་དེ་དག་ལ་ཕན་མེད། །དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཐུག་མེད་འགྱུར། །གཅིག་ ལ་ཕན་བྱེད་བཟུང་ན་ནི།།དེ་ལ་མཐོང་ན་མ་མཐོང་བ། །ཕན་པ་གཞན་མིན་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་བཟུང་ན་ནི་ཐམས་ཅད་བཟུང་། །གལ་ཏེ་འཁྲུལ་པ་བཟློག་པའི་ཕྱིར། །བཟུང་བ་ལ་ཡང་གཞན་འདོད་ན། །དེ་ནི་རྣམ་གཅོད་ཡུལ་ཅན་གྲུབ། །དེ་ལས་གཞན་པའང་དེ་དང་འདྲ། ། སྒྲོ་འདོགས་མེད་པའི་ཡུལ་ལ་ནི། །འཇུག་ཕྱིར་གཞན་ཡང་ངོ་བོ་གང་། །ངེས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་ངེས་པ། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དེ་ཡུལ་ཡིན། །ཁྱད་པར་ཆ་ཤས་རྣམས་སྤངས་པ། །མངོན་སུམ་གྱིས་ནི་བཟུང་བ་ལའང་། །ཁྱད་པར་གང་ལ་རྟོགས་པ་ཡི། ། རྐྱེན་ཡོད་དེ་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ལའང་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་དང་། །གཞན་ལས་ལོག་པ་ཞེས་བྱ་བའི། !་།སྒྲ་དང་ངེས་པ་ཉིད་དག་ནི། །བརྡ་ཡི་རྗེས་སུ་བྱེད་པ་ཡིན་། །གཉིས་ཀས་གཅིག་གཅིག་བརྗོད་མོད་ཀྱི། །བརྗོད་བྱའི་གཞན་གྱི་ཁྱད་པར་གྱིས། །རྣམ་དབྱེ ཐ་དད་འབྱེད་པ་ཡིས།།ཐ་དད་དོན་བཞིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །ཁྱད་པར་གཞན་ནི་སྤོང་བ་དང་། །མི་སྤོང་བ་དག་དེ་གཉིས་ཀྱི། །བརྡ་ཡི་བྱེ་བྲག་རྟོགས་པ་པོའི། །འདོད་པའི་རྗེས་སུ་བྱེད་པའི་གཞི། །ཀུན་ལ་རྫས་དང་དངོས་བརྗོད་པའི། །སྒྲ་ཡི་ཁྱད་པར་འདི་ཉིད་དོ་། ། དེ་ཕྱིར་དེ་དག་བརྗོད་བྱ་ལ། །ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །དོན་དེ་ཤེས་པར་བྱེད་འདོད་པས། །དེ་ལ་ཕན་པའམ་བྱེད་ལྡན་ནམ། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་ཀྱང་རུང་། །

由比量亦取事物，
由定解一法性故，
取一切法遮除中，
此过失则不相违。
是故如是因遮除，
所缘性为众所知，
若异此有法成立，
何有不成之他法？
于诸所见之智中，
缘取总义分别识，
未增益于他分者，
唯缘遮除之境界。
决定及增益之心，
为所破能破性故，
此于离增益境中，
趣入即是智所知。
增益诸多之支分，
为遣除故有定解，
言说亦复如是量，
彼等境界各差别。
若异此于一事物，
语言心识遍摄时，
非为他境故彼等，
即成异门之体性。
若依见解智差别，
种种义境各别取，
于诸差别作利益，
支分功能无差别。
自性摄持一切时，
所益差别何未定？
彼等系属自性故，
知一即能摄二者。
若诸有益法差别，
云何彼等是彼性？
若彼于彼无所益，
如是则成无穷尽。
若取一法能作益，
于彼见时未见者，
非为异益故是彼，
取彼即是摄一切。
若为遮遣错乱故，
于所取中许有他，
则成遮除之所缘，
异此亦复如是然。
于无增益境界中，
趣入故余自性中，
诸决定者未定者，
云何彼为此境界？
舍离差别诸支分，
现量所取境界中，
于何差别得了知，
具彼缘者当了知。
于彼返体及异返，
如是言说之名言，
决定性亦复如是，
随顺名言而建立。
二者各说一一义，
由所诠异差别故，
差别分别各异故，
如义差别而成立。
舍他差别不舍他，
彼二名言之差别，
了知者意乐随顺，
即是建立之根据。
于一切中说实物，
及说事物之差别，
即是此等言说别，
故彼等中所诠义，
无有任何之差别。
欲知彼义之意乐，
于彼有益具作用，
或由他说亦复然。

གལ་ཏེ་གཞན་གྱིས་བརྗོད་ཀྱང་རུང་། །དེ་ལས་ཁྱད་པར་གཞན་མེད་དོ།

即使由他人来说，
亦无异于此差别。
(这是前文的延续，表达即使由他人来诠释说明，也不会有其他的差别。这是对前文关于言说、认知和意义关系的总结。)


།དེ་ཕྱིར་གཞན་སེལ་ཡུལ་ལ་ནི། །དེ་ལྡན་ཕྱོགས་ལ་བརྗོད་པ བསལ།།རིགས་དང་དེ་དང་ལྡན་པ་དག་།ཐ་དད་ཉིད་ན་ཉེས་པར་འགྱུར། །གང་དག་གི་ཚིག་དངོས་པོའི་དབང་། །ལྷུར་བརྗོད་བརྗོད་འདོད་མི་བརྟེན་པ། །དེ་དག་ལ་ནི་དྲུག་པ་དང་། །ཚིག་དབྱེ་ལ་སོགས་ཀླན་ཀ་རིགས། །ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་མི་ལྟོས་པའི། །ཚིག་གང་ སྨྲ་པོས་ཇི་ལྟ་བུར།།རྗོད་བྱེད་ཉིད་དུ་ངེས་བྱེད་པ། །དེ་དེ་བཞིན་དུ་རྗོད་བྱེད་ཡིན། །བཙུན་མོ་རྣམས་གྲོང་དྲུག་ལ་སོགས། །ཐ་དད་དངོས་མིན་བཞག་པ་འམ། །ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་མཁའ་ཉིད་ཅེས། །བྱ་བ་འདི་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། །ཐ་དད་དངོས་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནས། ། དོན་གཅིག་ཏུ་ནི་སྣང་བའི་བློ། །གང་གི་རང་གི་ངོ་བོ་ཡིས། །གཞན་གྱི་ངོ་བོ་སྒྲིབ་བྱེད་པ། །སྒྲིབ་བྱེད་དེས་བདག་ཐ་དད་ཀྱང་། །ཐ་དད་པ་ཉིད་བསྒྲིབས་པ་ཡིས། །དངོས་རྣམས་ངོ་བོ་འགའ་ཞིག་གིས། །ཐ་དད་མིན་པ་ལྟ་བུར་སྣང་། །དེ་ལ་བསམ་པའི་དབང་གིས་ན། །སྤྱི་ཡོད པར་ནི་རབ་ཏུ་བསྒྲགས།།དེ་ཡིས་ཇི་ལྟར་ཀུན་བརྟགས་པ། །དེ་ནི་དམ་པའི་དོན་དུ་མེད། །གསལ་བ་རྣམས་ནི་རྗེས་མི་འགྲོ། །རྗེས་འགྲོ་གཞན་ནི་སྣང་བ་མེད། །ཤེས་ལས་ཐ་དད་མ་ཡིན་པ། །ཇི་ལྟར་དོན་གཞན་འབྲང་བར་འགྱུར། །དེས་ན་དོན་ལ་བདག་གཅིག་ ཏུ།།འཛིན་པའི་རྣམ་རྟོག་འདི་ལོག་པ། །མིང་དོན་གང་ལྡན་ཕན་ཚུན་དུ། །ཐ་དད་འདི་ཡི་ས་བོན་ཡིན། །གཅིག་རྟོགས་དོན་ཤེས་ལ་སོགས་པ། །དོན་གཅིག་སྒྲུབ་ལ་འགའ་ཞིག་ནི། །ཐ་དད་ཡིན་ཡང་རང་བཞིན་གྱིས། །ངེས་ཏེ་དབང་པོ་ལ་སོགས་བཞིན། །དཔེར་ སྨན་ཁ་ཅིག་ཐ་དད་ཀྱང་།།ལྷན་ཅིག་པ་འམ་སོ་སོ་ཡིས། །རིམས་ལ་སོགས་པ་ཞི་བྱེད་པར། །མཐོང་གི་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་བཞིན། །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་སྤྱིས་མ་ཡིན། །དེ་དག་ཞིང་སོགས་ཐ་དད་ཀྱང་། །ཁྱད་པར་མེད་པར་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར། །བརྟན་པས་ཕན་འདོགས་ མེད་ཕྱིར་ཡང་།!་།རང་བཞིན་དེ་འཛིན་རྣམ་རྟོག་བློ། །དོན་མེད་ཀྱང་དེ་དོན་ཅན་འདྲ། །དེ་ཡི་འབྲས་ཅན་མིན་དོན་ལས། །ཐ་དད་མཐར་ཐུག་སྐྱེ་བ་གང་། །དེ་ལ་ངོ་བོ་ཕྱི་རོལ་དང་། །གཅིག་ལྟ་གཞན་ལས་ལོག་ལྟ་བུར། །སྣང་བ་གང་ཡིན་བརྟག་པ་ཡི། །ཡན་ལག་མེད་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ མིན།!་།ཤེས་ལ་ཡོད་པའི་དོན་དེ་རྣམས། །འདི་ལྟར་ལྡོག་པའི་ངོ་བོ་ཅན། །དེས་ན་ཐ་དད་མིན་ལྟ་བུར། །དེ་ཉིད་གཞན་ལས་ལོག་པར་ཡང་། །སྣང་སྟེ་དེ་ལ་སྤྱི་དང་ནི། །གཞི་མཐུན་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་དག་གི་།ཤེས་པ་དང་ནི་བརྗོད་པ་ཡིས། །ཐ་སྙད་ནོར་དོན་ཅན་རྒྱས་བྱེད། !་། དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་དེ་ཀུན་ཡང་། །ཕན་ཚུན་མེད་ལ་བརྟེན་པ་སྟེ། །དེས་ན་གཞན་སེལ་ཡུལ་ཅན་དང་། །གང་ལ་དངོས་དང་འབྲེལ་ཡོད་པ། །དངོས་པོ་རྙེད་པའི་རྟེན་ཡིན་ཏེ། །རྗེས་དཔག་ཇི་སྐད་བཤད་ཇི་བཞིན། །འཁྲུལ་པར་འདྲ་ཡང་གཞན་ལས་མིན། །

是故于遮除境中，
具彼分说即遮除，
类与具类若异者，
则成过失应当知。
若有言说依事物，
不依说者之意乐，
于彼应有第六格，
及语分等诸过难。
不待外境之言说，
说者如何而决定，
彼为能诠之体性，
即如是成能诠性。
如王妃等六城等，
非实异体而安立，
或如虚空性即空，
此中何有何因耶？
依于差别诸事物，
现为一义之心识，
由其自性之体性，
能覆他法之体性。
彼覆虽有差别性，
由覆彼等差别故，
诸法由某体性分，
似现无有差别性。
于彼依心力用故，
宣说共相为实有，
如其所计诸分别，
胜义谛中实非有。
诸别相不相随行，
亦无显现余随行，
不异于识之体性，
云何随行于异义？
是故于义执一性，
此分别念为颠倒，
名义相属互异性，
即是此中之种因。
了知一义知等事，
成立一义有诸法，
虽异自性决定性，
如诸根等为因缘。
譬如某些药物等，
虽异和合或各别，
能息热病等过患，
非由其他能为因。
由无差别共相非，
彼等田等虽差别，
无差别故成过失，
由常无益故复然。
执彼自性分别智，
虽无义境似有义，
非从彼果异义中，
究竟生起差别性。
于彼体性与外境，
似一及似异返性，
所现观察支分无，
故非即是彼体性。
于智所有诸义境，
如是具有返体性，
故似无异而显现，
即彼异返亦复然。
于彼共相及同品，
境界所摄诸智中，
言说及智二种门，
增广错乱义言说。
诸法彼等一切性，
互相依待而安立，
故遮除境为所缘，
于何事物有关联。
即是获得事物依，
如前所说比量理，
虽同错乱非由他。

།འཁྲུལ་པར་འདྲ་ཡང་གཞན་ལས་མིན། །མར་མེའི་འོད་ལས ནོར་བུ་བཞིན།!་།དེ་ལ་དུ་མའང་འབྲས་གཅིག་ཅན། །དེ་འབྲས་ཅན་མིན་གཞན་རྟེན་ཅན། །བརྗོད་དང་ཤེས་པས་གཅིག་ཉིད་དུ། །ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་འཇུག་པར་བྱེད། །དེ་བཞིན་གཅིག་ཀྱང་དུ་མ་བྱེད། །དེ་དངོས་ཡོངས་སུ་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །དེ་འབྲས་ཅན་མིན་དོན་ལས་ནི། ། ཐ་དད་པས་ཆོས་སྣ་ཚོགས་ཤེས། །སྒྲ་དོན་འདི་དང་གཞི་མཐུན་ཉིད། །ཡོད་པ་མིན་ཡང་ཇི་ལྟ་བུར། །གྲགས་པ་བཞིན་དུ་བརྗོད་པ་སྟེ། །དངོས་ལ་འདི་ནི་མི་སྲིད་དོ། !་།ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་རྣམ་གཞག་དང་། །ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་ཅི་འདྲ། །དེ་ཉིད་དོན་ནི་མ བརྟགས་པར།།འཇིག་རྟེན་ཇི་ལྟར་གྲགས་དེ་ལ། །དེ་བཞིན་ཁོ་ནར་བརྟེན་ནས་ནི། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པ་ཀུན་བཞག་པ། །དམ་པའི་དོན་ལ་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་བྱས་པ་ཡིན། །དམ་པའི་དོན་གྱི་དོན་རྣམས་ནི། །རང་གིས་འདྲེ་དང་ཐ་དད་མེད། །དེ་ལ་ངོ་བོ་ གཅིག་པ་དང་།།དུ་མ་བློ་ཡིས་བསླད་པ་ཡིན། །དེ་སྤྱི་ཁྱད་པར་ཞེས་བྱ་བའི། །བྱེ་བྲག་འདི་ནི་བློ་དོན་ལ། །དེ་ཉིད་ལ་གཞན་ལས་ལྡོག་པས། །ཆོས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་རབ་ཏུ་བརྟག་།བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པར་རྟོག་པ་ལ། །དངོས་པོ་མཐོང་བ་ཉམས་པའི་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་སྤྱི་དང་འདྲེས་པ་ འདིར།།རང་གི་མཚན་ཉིད་གཟུང་བྱ་མིན། །དེ་ནི་སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་གྱི། །རྣམ་སོགས་ཅིར་ཡང་གཟུང་བྱ་མིན། །བྱེ་བྲག་ཁྱད་པར་མང་པོ་རྣམས། །དེ་གཅིག་ལ་ནི་མི་རུང་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཀུན་ལས་ལོག་།དེ་དེ་བཞིན་དུ་རྟོག་བྱེད་པའི། །སྒྲ་ཡོད་མ་ཡིན་རྟོག་པ་ཡང་། ། སྤྱི་ཉིད་དུ་ནི་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །ཞེས་བྱ་བ་ནི་བསྡུ་བའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པའོ། !་།སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་བརྡར་བཏགས་སྟོན། །དེ་ནི་ཐ་སྙད་ཆེད་དུ་བྱས། །དེ་ཚེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་མེད། །དེས་ན་དེ་ལ་བརྡར་མ་ཡིན། །ཅི་ནས་སྐྱེས་བུ་དོན་བྱེད་པར། །ནུས་པ་ཤེས་ནས་དེ་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། འཇུག་པར་འགྱུར་ཞེས་དོན་རྣམས་ལ། །རྗོད་པར་བྱེད་པ་སྦྱོར་བར་བྱེད། །དེ་ལ་རིགས་དོན་བྱེད་རུང་མིན། !་།དེ་ལྡན་ནུས་པ་དེ་ཡང་ནི། །ཅི་ཕྱིར་དངོས་སུ་སྦྱོར་མི་བྱེད། །གལ་ཏེ་མཐའ་ཡས་ཕྱིར་འདི་མཚུངས། །དེ་བྱེད་དེ་བྱེད་མ་ཡིན་ལས། །ལོག་པར་མཚུངས་ལ་ཅིས་མ་བྱས། །དེ ལྡན་ཉེས་མཚུངས་ཕྱིར་ཞེ་ན།།བླ་སྟེ་རིགས་གཞན་མི་དགོས་སོ།

虽同错乱非由他，
如宝光由灯光现。
于彼多法一果性，
非彼果性依他者，
由说及智一性中，
安立言说而趣入。
如是一亦成多性，
为显彼事体性故，
了知差别诸法性。
声义此等及同品，
虽无实有如世俗，
随顺名言而宣说，
实中此义不可得。
法与有法安立性，
异与无异诸差别，
不观察彼真实义，
如世共许而安立。
如是依止彼等故，
所立能立皆安立，
为令趣入胜义谛，
是诸智者所建立。
胜义谛中诸义境，
自性非一非差别，
于彼一性及多性，
皆是心识之迷乱。
彼共相与别相等，
此等差别于心境，
由彼异返自性中，
观察诸法之差别。
于立所立分别中，
由失事物现见故，
此中共相别相合，
自相不应为所取。
彼非共相与别相，
诸相皆非所取境，
众多差别别相等，
于一体中不应理。
彼体远离一切性，
如是分别及言说，
无有声教分别心，
以趣入于共相故。
诸声显示假立名，
彼为言说而建立，
尔时无有自相性，
故于彼非立名言。
为令有情知作用，
能力后求成办故，
于诸义境而趣入，
故作言说而安立。
于彼类义非能作，
具彼功能彼性者，
何故不作直接说？
若谓无边故相等。
由作非作返体性，
相等何故不安立？
若谓具过同等故，
宁可不须异类性。

!་།དེ་ལས་གཞན་པ་ཡོངས་སྤངས་ནས། །འཇུག་འགྱུར་ཞེས་ཀྱང་སྒྲ་བརྗོད་དེ། !་།དེ་ཡིས་དེ་དག་རྣམས་ལས་འདི། །མི་གཅོད་ན་ནི་དེ་ཇི་ལྟར། !་།གལ་ཏེ་འདི་ལ་རྣམ་གཅོད་ཡོད། །སྒྲ་རྣམས་དགོས་པ་ དེ་ཙམ་དུ།།ཟད་པ་མིན་ནམ་ཁྱེད་ལ་དེར། །སྤྱི་གཞན་གྱིས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །གསལ་བ་རྣམས་ནི་ཐ་དད་ཀྱང་། །བྱ་བ་དེ་དང་དེ་བྱེད་པའི། །དོན་རྣམས་མཐོང་ནས་གཞན་མཐོང་ཡང་། །དེ་ལས་གཞན་དང་བྲལ་བ་ཡི། །ཡུལ་ཅན་གྱི་ནི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས། །ལྷན་ཅིག་སྦྱར་ནས་ངོ་ཤེས་ བྱེད།!་།གཞན་གྱི་ལྟར་ནའང་བློ་དེ་ནི། །སྤྱི་ནི་འབའ་ཞིག་ཉིད་ལས་མིན། !་།རྟག་ཏུ་དེ་ཙམ་རྣམ་ཤེས་ན། །གསལ་བ་མི་ཤེས་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ཚེ་ན་ནམ་ཡང་ནི། །དེ་ལྡན་འབྲེལ་པ་མ་བཟུང་ཕྱིར། །དེ་དང་ལྡན་ངེས་མི་འགྱུར་བས། །དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ཐ་སྙད་འདོགས། !་། གལ་ཏེ་དངོས་གཅིག་གྲོགས་བྱེད་པའི། །གསལ་རྣམས་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཞེ་ན། !་།དངོས་པོ་གཅིག་དེས་དེ་རྣམས་ཀྱི། །ཐ་དད་པ་ཉིད་སེལ་ཏམ་ཅི། །ཐ་དད་ཕྱིར་ཡང་དེ་རྣམས་ལ། །གཅིག་གི་རྣམ་ཤེས་རྒྱུར་མི་འདོད། !་།གལ་ཏེ་དུ་མའང་གཅིག་བལྟོས་ནས། །ཐ་དད་མིན་བློ སྐྱེད་ཅེ་ན།!་།དེ་དག་སོ་སོ་མེད་པར་ཡང་། །དེ་གཅིག་གིས་ཀྱང་བསྐྱེད་བྱ་བའི། །བློ་ལ་དེ་རྣམས་ནུས་མེད་ཕྱིར། །བློ་ཡིས་འཛིན་པ་མེད་པ་ཡིན། !་།སྔོ་སོགས་མིག་གི་རྣམ་ཤེས་ལ། །ནུས་པ་སོ་སོར་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ཚོགས་ལའང་ནུས་གྲུབ་གསལ་བ་ལ། །ཇི་ལྟར་ཡང་ནི་ དེ་ལྟར་མིན།!་།གལ་ཏེ་དེ་དག་གང་རུང་ལ། །བལྟོས་ནས་དེས་ནུས་འབའ་ཞིག་མིན། །དེ་དག་དེ་གཅིག་ལ་ཕན་ན། །ཇི་ལྟར་བློ་གཅིག་ཉིད་ལ་མིན། །འདི་དེ་རྣམས་ཀྱི་འབྲས་བུར་འགྱུར། །ཕན་འདོགས་གང་ཡིན་སྐྱེད་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་མིན་སྣང་བློ། །ཐ་དད་རྣམས་ ལ་མི་འདོད་ན།།བློ་ཡི་སྣང་བ་ཐ་དད་དེ། །དེ་དག་མཚུངས་ཞེས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། !་།གལ་ཏེ་དེ་དག་མཚུངས་ན་ནི། །ཇི་ལྟར་ཐ་དད་བློས་གཟུང་བྱ། !་།འབྲས་བུ་གཅིག་འདྲ་དེ་དག་གི་།འབྲས་བློ་དེ་ཡང་ཐ་དད་དོ།

舍离一切余他法，
趣入故说此言教，
由彼于彼诸法中，
若不遮除云何尔？
若此具有遮除性，
声教作用仅此量，
岂非已足汝于彼，
何须更立余共相？
虽诸别相各差别，
能作彼彼诸作用，
见已复见于余法，
远离彼余诸境界。
所缘诸声和合已，
即能了知彼体性，
依他见解彼心识，
非唯缘于共相性。
若常了知彼体性，
应成不知诸别相，
尔时永远不能取，
具彼关联之体性。
由不决定具彼故，
于彼云何立言说？
若谓一事为助缘，
诸别相识之因者。
彼一事物于诸法，
岂能遣除差别性？
由有差别故于彼，
不许一识为其因。
若谓多法待一性，
生无差别之心识，
彼等各别若无有，
彼一亦能生心识。
由彼诸法无功能，
于心无有所取境，
如青等色眼识中，
各别功能所见故。
于聚亦成有功能，
于别相中非如是，
若谓待彼随一法，
非唯由彼有功能。
彼等于彼一法中，
若有利益云何故，
于一心识不应理？
此成彼等之果故。
所作利益即生因，
若谓无异显现心，
不许存在诸异法，
心之显现有差别。
由执彼等为相同，
若谓彼等相同者，
云何差别心所取？
同一果相彼等中，
果心亦复有差别。

།ཞེ་ན་གཅིག་ཏུ་རྟོགས་རྒྱུའི་ཕྱིར། བློ་ནི་ཐ་དད་མེད་པ་ ཡིན།།བློ་གཅིག་རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་ཡིས་། །གསལ་བ་རྣམས་ཀྱང་ཐ་མི་དད། !་།དེ་ཡང་དེ་འབྲས་ཅན་མིན་བྲལ། !་།དེ་ལས་གཞན་པ་རྗེས་འགྲོ་བའི། །དངོས་མ་མཐོང་ཕྱིར་བཀག་ཕྱིར་ཡང་། !་།བརྡ་ནི་དེ་རིག་དོན་ཅན་ཡིན། !་།དེ་བྱེད་མིན་ལ་དེ་བྱེད་དང་། །འདྲ་བའི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ཅན། ། དངོས་པོ་ཐ་དད་དངོས་ཙམ་གྱི། །ས་བོན་ཅན་དོན་མེད་པའི་བློ། །སྐྱེད་པར་བྱེད་པའང་དེ་མི་བྱེད། །ཡོངས་སྤངས་ཡན་ལག་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །དངོས་པོ་ཐ་དད་རྟེན་ཅན་ཕྱིར། །དོན་ལ་མི་སླུ་ཡོད་པར་འདོད། !་།དེ་ཕྱིར་གཞན་སེལ་ཡུལ་ཅན་ཏེ་། །དེ་བྱེད་བརྟེན་པའི ངོ་བོའི་ཕྱིར།།ཤིང་མ་ཡིན་ལས་ལྡོག་པ་ཡིས། །ཤིང་དོན་འཛིན་ན་གཉིས་པོ་དག་།ཕན་ཚུན་བརྟེན་པས་གཅིག་འཛིན་པ། །མེད་ན་གཉིས་ཀ་མི་འཛིན་འགྱུར། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་བརྡར་བཏགས་པ། །མི་སྲིད་དོ་ཞེས་ཁ་ཅིག་སྨྲ། །དེ་དག་གི་ནི་བརྡར་འདོགས་ལ། །ཤིང་མིན་ རྣམ་པར་གཅོད་དམ་མིན།།གལ་ཏེ་རྣམ་གཅོད་ཤིང་གི་དོན། །འཛིན་པ་མེད་ན་ཇི་ལྟར་ཤེས། །བརྡ་ལས་དེ་དག་མི་སེལ་ན། །ཐ་སྙད་འདོགས་པར་བྱེད་པ་རྣམས། །དེ་ཡོངས་སྤངས་ནས་འཇུག་པར་ནི། །མི་འགྱུར་ཤིང་གི་ཁྱད་པར་བཞིན། །གལ་ཏེ་གཞན་བཀག་མི་སྒྲུབ་པར། ། མདུན་གནས་གཅིག་གཅིག་རབ་བསྟན་ནས། །འདི་ཤིང་ཡིན་ཞེས་བརྡ་བྱེད་ལ། །ཐ་སྙད་འདོགས་པའི་ཚེ་ན་ཡང་། །དེ་རྟོགས་འགྱུར་ལ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཉེས་པ་འདི་ནི་མེད་སྙམ་ན། །འདི་ཡང་ཤིང་ཡིན་འདི་ཁོ་ན། །ཞེས་བྱའི་ཐལ་བ་ལྡོག་པ་མེད། !་།གཅིག་རྟོགས་ཞེས་བྱའི་ཤེས པ་ནི།།གཅིག་ལ་གནས་པའི་རྟོགས་པ་པོས། །དེ་དང་དེ་མིན་རྒྱུ་དོན་རྣམས། །བདག་ཉིད་རྣམ་པར་འབྱེད་པར་བྱེད། !་།བློ་དེ་ལ་ནི་ཡོད་པའི་དངོས། །བློ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དང་། །རྒྱུ་མིན་ངོ་བོ་བྲལ་བ་དང་། །ངོ་བོ་གཅིག་འདྲར་བདག་ཉིད་ཀྱིས། །ཐ་དད་པར་ནི་ཤེས་ འགྱུར་བས།།ཐ་དད་པ་ལ་སྐད་སྦྱོར་ཏེ། །དེ་ལས་དེ་རྟོགས་འགྱུར་བའི་བློ། །འཁྲུལ་པས་དངོས་པོ་གཅིག་ལྟར་རྟོགས། !་།བློ་དོན་འགའ་ལས་རྣམ་བཟློག་ནས། །དོན་འགའ་ཞིག་ལ་འཇུག་བྱའི་ཕྱིར། །སྒྲ་ནི་རབ་ཏུ་སྦྱོར་བྱེད་དེ། །དེ་དོན་ངེས་པར་གཟུང་ཕྱིར་རོ།

若谓由一了知因，
心识即无差别性，
一心之因事物故，
诸别相亦无差异。
彼亦远离非彼果，
不见随行余他法，
由遮遣故复次者，
名言了知具义性。
非作似于能作者，
显现体性诸事物，
差别事物仅种因，
无义心识所生起。
彼亦不作舍支分，
由具体性诸事物，
依于差别为所依，
许于义境不欺诳。
是故遮除为所缘，
由依能作体性故，
由遮非树返体性，
若取树义二者中。
互相依待执一性，
若无二者皆不取，
是故假立诸名言，
不应理者有人说。
于彼假立名言中，
遮除非树与否耶？
若谓遮除无树义，
执取云何而了知？
若由名言不遮除，
诸立言说之有情，
舍离彼等而趣入，
不应如树诸差别。
若谓不遮不成立，
对前一一而显示，
此是树者立名言，
于立言说之时中。
即能了知由彼故，
谓此过失不存在，
此亦是树唯此者，
无有遣除此过失。
所谓了知一性智，
住于一境了知者，
彼与非彼因义境，
自性分别而抉择。
彼心所有诸事物，
显现心因之体性，
远离非因之体性，
似一体性由自性。
了知差别而安立，
言说差别由彼故，
了知彼义之心识，
错乱执为一事物。
心境远离某义已，
为令趣入某义故，
广大安立诸言说，
为令决定取彼义。

།གཞན་ དུ་སྦྱོར་བ་དོན་མེད་འགྱུར།!་།དེས་ན་ཤེས་བྱ་ལ་སོགས་ཚིག་!་།ཐ་སྙད་དུ་ནི་འཇོག་རྣམས་ལ། །རྣམ་པར་གཅོད་པ་འགའ་ཞིག་ཡོད། !་།གང་ཞིག་གང་ལས་ཐ་དད་པ། །དེ་རྣམ་བཟློག་ནས་དེ་དག་ལས། །ཐ་དད་ཁྱད་པར་མཚུངས་པའི་རྒྱུ། །རྣམ་པ་སྣང་བ་ཅན་ལ་འགོད། ། དེ་ཉིད་གཞན་ལས་ལྡོག་པ་ཡིས། །དངོས་པོ་དེ་ཡི་ཆ་འགའ་ཞིག་།རྟོགས་འགྱུར་ཞེས་པས་རབ་ཏུ་བཤད། །འདི་ལའང་ངོ་བོ་ཅུང་ཟད་མེད། །སྒྲ་རྣམས་ལས་དེ་རྟོགས་ཉིད་ཀྱིས། །གཞན་བཟློག་རྟོགས་འགྱུར་དེ་ལ་ནི། །འགའ་ཡིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་པ། །རྟོགས་པར འགྱུར་བ་གཞན་འགའ་མེད།!་།སྒྲ་གཉིས་བྱེད་པའང་མ་ཡིན་ཏེ། །ཕན་ཚུན་ཡོད་པ་མིན་ཕྱིར་འདི། །དངོས་མེད་དངོས་པོ་ལྡན་ཉིད་དུ། །མཐོང་བ་བློ་ཡིས་བསླད་པ་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་འདི་དོན་དམ་མིན། !་།གཞན་དུ་དངོས་པོ་ལས་ལྡོག་པ། །དངོས་པོར་མི་འགྱུར་འདི་འདི་ ལས།།ཐ་དད་ཅེས་ནི་བརྗོད་ཕྱིར་རོ། !་།འདྲེས་པའི་དོན་གཅིག་གཅོད་པ་ན། །སྒྲའམ་རྟགས་ནི་གཅིག་པུ་ཡིས། །བྱ་བྱེད་དེ་ལ་བཅད་པ་ཡི་། །དངོས་པོའི་བརྗོད་བྱ་ཅི་ཡང་མེད། །གང་གིས་རྗོད་པར་བྱེད་པ་ལས། །མ་ལུས་པར་ནི་རྟོགས་འགྱུར་བ། །དངོས་པོའི་ནུས་པ་ ཡིན་ངེས་ན།།འབྲས་བུ་དུ་མ་རྟེན་གཅིག་འགྱུར། !་།རྣམ་གཅོད་གཅིག་གཅིག་སྟོན་པ་ན། །གང་ཚེ་གཞན་མི་སྤོང་བར་གནས། །དེས་ནི་དེ་ཁྱབ་གཅིག་པུའང་སྣང་། །དེ་ཚེ་བློ་ཡི་ངོར་བྱས་ནས། །གཞི་མཐུན་པ་ནི་ཉིད་དུ་འགྱུར། །སྒྲ་ནི་རྣམ་གཅོད་བྱེད་པ་ན། ། དངོས་པོའི་ཆོས་ལ་རེག་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་དེ་ལ་ཡོད་ཅེས་བྱའོ། །དངོས་པོ་གཅིག་ནི་རྗོད་བྱེད་མིན། །བློ་ལ་སྣང་མིན་སྣང་རུང་ལ། །དངོས་པོ་མེད་པས་ངེས་ཕྱིར་རོ། !་།དེ་ཕྱིར་གཞན་སེལ་ཡུལ་ཅན་གྱི། །སྒྲ་རྣམས་དང་ནི་བློ་ཉིད་ཀྱང་། །སྤྱི་ཡི་ཡུལ་ཅན་དུ་བསྟན་ཏེ། །དངོས ལ་དེ་དག་མི་སྲིད་ཕྱིར།!་།དངོས་པོའི་ངོ་བོ་གཅིག་ཉིད་ཕྱིར། །ངོ་བོ་ཐ་དད་བློ་གང་ལས། །གཅིག་ནི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ལྡོག་གི་།དོན་གཅིག་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན། །ཐ་དད་གྱུར་ན་དབྱེར་མེད་པའི། །ཐ་སྙད་དག་ཀྱང་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། །ལྡོག་པ་ཀུན་ལ་ཡོད་པའི་ཕྱིར། ། ཐལ་འགྱུར་ཉེས་པ་དེ་དག་མེད། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་ཡོངས་བསྟན་ཕྱིར། །ཐ་དད་འབྲས་བུ་གཅིག་དག་ལ། །རྒན་པོས་སྒྲ་གཅིག་བརྡར་བྱས་པ། །དེ་ཡི་འབྲས་བུ་མེད་པ་ཅན། །ལྡོག་པ་ཡི་ནི་རྒྱུ་ཅན་ཡིན། !་།ཐ་དད་པ་དག་བསྟན་པ་ནི། །དཀའ་དང་མི་ནུས འབྲས་མེད་ཕྱིར།།དངོས་པོ་ལ་མིན་དངོས་པོ་ཀུན། །རང་རང་ངོ་བོ་ལ་གནས་ཕྱིར། །ཁྲ་བོ་ཡི་ནི་ངོ་བོ་གང་། །དེ་ནི་སེར་སྐྱ་ལ་ཡོད་མིན། !་།དེ་འབྲས་ཅན་མིན་ལས་བཟློག་པ། །གཉིས་ཀ་ལ་ཡང་ཡོད་པ་ཡིན། !་།དོན་ལ་ཐ་དད་མེད་པར་ཡང་། ། སྒྲ་ཡི་ཐ་དད་མི་རིགས་སོ།

否则言说成无义，
是故所知等诸词，
于诸言说安立中，
具有某种遮除性。
某法从某有差别，
遮遣彼已于彼等，
差别相同之因性，
安立显现诸行相。
由彼异返自性故，
了知事物某一分，
如是宣说而阐明，
此中亦无少自性。
由诸声教了知故，
了知遮遣于彼中，
某法差别所成就，
更无其他所了知。
声亦不作二种事，
由无互相存在故，
无实具有实体性，
所见乃是心迷乱。
故此非是胜义谛，
否则返于诸事物，
不成事物由此故，
说为异于此彼故。
于断一义和合时，
声教或因唯一者，
作业作者断除已，
全无事物所诠义。
由彼能诠言说故，
若定无余能了知，
事物功能决定者，
多果应成一所依。
显示一一遮除时，
若时不舍余他法，
由彼显现唯一遍，
尔时依于心识已。
即成同品之自性，
声教作遮除用时，
触及事物诸法性，
说为存在于彼中。
非是诠说一事物，
非显现心可显境，
由无事物决定故，
是故遮除所缘境。
诸声及心识自身，
说为共相之所缘，
由于实中彼等法，
不可得故非实有。
由事自性唯一故，
异体心识从何生？
一非随行与返性，
一义境界所行者。
若成差别无别性，
言说亦成无因性，
由具一切返性故，
无有如是过失过。
为显彼等诸果故，
异体一果诸法中，
长者立一名言已，
无有彼果之体性。
返性因性若显示，
难成无能无果故，
非于事物诸法中，
由住各自体性故。
斑色自性为何者，
彼于黄白不存在，
非彼果性之返体，
二者之中皆具有。
于义虽无差别性，
声教差别不应理。

!་།དེ་ཕྱིར་དེ་འབྲས་འདོད་ན་ཡང་། །དེ་འབྲས་མེད་ལས་ཐ་དད་ཉིད། !་།དཔེར་ན་མིག་ལ་སོགས་པས་གཟུགས། །རྣམ་ཤེས་གཅིག་གི་འབྲས་བུ་ཅན། །གང་ཕྱིར་ཁྱད་པར་མེད་འབྲས་དེ། །སྟོན་པ་དག་ནི་སྲིད་པར་འགྱུར། !་།འགའ་ཞིག་ཅིག ཅར་ཀུན་རྟོགས་ཕྱིར།།དེ་ཡི་ངོ་བོ་སྤྱི་ལས་ནི། །ཐ་དད་མེད་དུ་ཟིན་ན་ཡང་། །བརྡ་ལས་བྱུང་བ་བསྙད་པར་བྱ། །གལ་ཏེ་གཅིག་གནས་པ་ཡི་ཕྱིར། །མང་པོ་དག་ལའང་མཉན་པ་གཅིག་།གནས་པ་རྟེན་ནམ་གསལ་བ་ཡིན། །དེ་ལྟར་དེ་ལ་མི་རིགས་སོ། །རྟགས་ལ་ ཕན་འདོགས་མེད་པའི་ཕྱིར།།རྟེན་མིན་ལྟུང་བའི་ཚུལ་ཅན་གྱི། །རྒྱ་ཤུག་སོགས་ལའང་དེ་ཡི་ཡུལ། །སྐྱེད་པ་འཁར་གཞོང་སོགས་པས་ནུས། །དེ་ཡང་དེ་ལ་མི་སྲིད་དོ། །དེ་མེད་ན་ཡང་གནས་པའི་ཕྱིར། །གནས་མིན་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། །ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་པ་ཡི། ། རྣམ་པར་དཔྱོད་པས་མི་རིགས་ཉིད། །བདག་ལ་རྣམ་ཤེས་སྐྱེད་རུང་བའི། །དོན་དུ་གཞན་གྱི་ངོར་བྱེད་གང་། །གསལ་བྱ་ཡིན་ལ་རུང་ཉིད་ཀྱི། །བྱེད་པ་པོ་ཡང་རྒྱུ་རུ་འདོད། །འདི་ནི་སྔ་ནས་རུང་ཉིད་ན། །དེ་ལ་ལྟོས་པ་མི་རུང་སྟེ། །འགྱུར་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་དེ་ནི། །སྤྱི ལྡན་པ་ལས་གང་ལས་ཡིན།།མིག་སྨན་སོགས་བཞིན་གསལ་བ་ལས། །དབང་པོའང་འདུ་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། །དེ་ནི་ཡོད་མེད་དུས་དག་ལ། །རྟོགས་པ་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་རོ།

是故若许彼果者，
即成异于无果性，
如眼等根对色境，
一识之果为体性。
由于无别彼果性，
显示彼等成可能，
由顿了知一切故，
彼之自性虽共相。
无有差别然应说，
由名言生而安立，
若谓由住一性故，
多法亦有一所闻。
住于所依或明显，
如是于彼不应理，
由无利益于因相，
非依如坠行相中。
蒲桃等境彼所缘，
碗盆等物能生起，
彼亦于彼不可得，
虽无彼故而安住。
非住彼亦不应理，
差别无别观察时，
即成不合道理性，
于自能生诸识境。
为他显现诸事物，
所明了境及能力，
作者亦许为因性，
此若先有能力性。
于彼观待不应理，
由无变异故彼性，
从何具有共相性？
如眼药等明显故。
根亦非是诸行法，
由于有无时分中，
了知无有差别故。

!་།རིགས་རྣམས་ཀྱི་ནི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་། །གལ་ཏེ་རིགས་དང་ལྡན་འདོད་ན། སྒྲོན་མེ་ལ་སོགས་ གསལ་བྱེད་ནི།།བ་ལང་ཉིད་སོགས་དེ་ལྡན་འཐོབ་། །གང་དག་རིགས་ནི་གསལ་བ་ལས། །གཞན་ནམ་གཞན་མིན་ཡོད་ཉིད་དེའི། །སྔོན་མེད་གསལ་བ་རྣམས་ལ་ནི། །སྤྱི་ཡི་བློ་གྲོས་ཇི་ལྟར་ཡིན། །གཅིག་ལ་ཡོད་པ་མཐོང་བ་ནི། །གཞན་ལ་མཐོང་བ་མི་སྲིད་ཕྱིར། !་། གཞན་ཉིད་མིན་ན་རྗེས་འགྲོ་མེད། །གཞན་ཉིད་ན་ཡང་རྟེན་མིན་ཕྱིར། །མི་འགྲོ་དེ་ན་ཡོད་པའང་མིན་། །ཕྱིས་ཡོད་ཆ་དང་ལྡན་པའང་མིན། །རྟེན་སྔ་མ་ནི་ཡོངས་མི་འདོར། །ཀྱེ་མ་ཕོངས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན། །གཞན་ལ་གནས་པར་གྱུར་པ་ནི། །རང་གི་གནས་ལས་མི་གཡོ་ཞིང་། ། དེ་ལས་གནས་གཞན་སྐྱེ་བ་ལ། །གནས་ན་ཤིན་ཏུ་རིགས་པར་ལྡན། །གང་ན་དངོས་དེ་གནས་གྱུར་པ། །དེར་ནི་འབྲེལ་པའང་མ་ཡིན་ལ། །དེ་དག་ཡུལ་ཅན་ལ་ཁྱབ་པ། །ཅི་ག་དེ་ནི་ངོ་མཚར་ཆེ། !་།གལ་ཏེ་ཀུན་ན་རིགས་ཡོད་ན། །གཅིག་ཏུ་གསལ་བས་དེ་གསལ་ཉིད། ། ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་ཀུན་ཏུ་མཐོང་། !་།དེ་ཡང་གསལ་བ་ལ་བལྟོས་མིན། གསལ་བྱེད་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ན། །གསལ་བྱ་ཡང་དག་རྟོགས་པ་མིན། །སྤྱི་དང་དེ་དང་ལྡན་པ་དག་།ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་བཟློག་པར་འདོད། !་།ཐ་དད་མེད་དོན་མེད་པར་ཡང་། །འཚེད་པ་པོ་སོགས་བརྗོད་པ ཡིན།!་།ཐ་དད་ཕྱིར་ན་ལས་རྒྱུ་མིན། !་།འདི་ཡི་རིགས་མིན་ལས་འབྲེལ་ཕྱིར། !་།མཉན་པ་གཞན་གྱི་རྒྱུ་མཚན་ཕྱིར། !་།ལས་ཀྱང་གནས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། !་།འབྲེལ་པ་མེད་ཕྱིར་སྒྲ་ཡི་རྒྱུ། །སྤྱི་ཡིན་མི་རིགས་མིན་པ་མིན། །ཧ་ཅང་ཐལ་ཕྱིར་ལས་མེད་ནའང་། །ཤེས་རྗོད་དག་གི་ མ་ཡིན་ཏེ།།རྒྱུ་མཚན་ཅན་མིན་ཐོབ་ཕྱིར་རོ། !་།རྗེས་འགྲོ་མེད་ཕྱིར་ནུས་པའང་མིན། །གལ་ཏེ་འཚེད་པོ་ཉིད་སོགས་སྤྱི་། །དང་པོ་ཉིད་དུ་དེ་ཡོད་སོགས། །བཞིན་དུ་གསལ་འགྱུར་མིན་ན་ནི། །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་ཕྱིས་མི་འགྱུར། !་།བྱ་བས་ཕན་འདོགས་ལྟོས་གསལ་བྱེད། ། ཡིན་ན་འགྱུར་མེད་ལྟོས་པ་མེད། །འདི་ནི་ཕུལ་བྱུང་ཡོད་ན་ཡང་། །སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་བྱ་གང་ལས། །ཐ་དད་མཚུངས་པ་ཡིན་ན་རིགས། །ཉེ་བ་གང་གིས་འགའ་ཞིག་ལ། །རབ་འཇུག་གཞན་ལ་མིན་དེ་ཉིད། །སྒྲ་དང་ཤེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

诸类之中能显者，
若许具有种类性，
灯等诸多能显物，
应得牛性等彼具。
若谓种类于显现，
异或非异有性故，
先无显现诸法中，
共相智慧云何生？
见于一法所存在，
不可能见于他法，
若非异性无随行，
若成异性非所依。
不行亦非彼中有，
亦非具有后有分，
不舍前前诸所依，
哀哉此成贫因性。
若住于余诸法中，
不动自身住处已，
从彼生起异住处，
若住极为合道理。
彼事物性所住处，
彼中亦非有关联，
彼等遍于所缘境，
如是实为大稀有。
若谓一切有种类，
由一显现彼明显，
无差别故遍处见，
彼亦不待于显现。
若不了知能显者，
不能如实知所显，
共相及具彼二者，
何故许为相违性？
无差别义虽无有，
亦说能煮等言说，
由有差别非业因，
此非种类由业系。
由闻他法为因故，
业用亦非有安住，
由无关联声之因，
共相不应非非理。
由太过失无业时，
非是智说二者性，
由得无有因相故，
由无随行非功能。
若谓能煮性等共，
最初即有如彼等，
若非显现后亦非，
由无差别不应成。
待业利益能显者，
若尔无变无观待，
此虽殊胜而存在，
由刹那故从何业？
若同差别即种类，
由何邻近于某法，
趣入非于余法者，
即是声智之因性。

།གལ་ཏེ་ལྡོག་པ་སྤངས་པ་ཡི། ། དངོས་པོའི་རྗེས་འགྲོ་གཞན་མེད་ན། །གཅིག་གི་འབྲས་བུ་གཞན་གྱིར་མིན་། །ཤིན་ཏུ་ཐ་དད་ཕྱིར་ཞེ་ན། །གལ་ཏེ་བདག་ཉིད་གཅིག་པ་ཡིས། །དུ་མ་འབྲས་བུ་གཅིག་བྱེད་ན། །བདག་ཉིད་གཅིག་ལའང་དེ་ཡོད་ཕྱིར། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །ཐ་དད་མེད་པའི་ངོ བོ་དེ།།མི་འགྲོ་ཁྱད་པར་རྣམ་ངེས་བྲལ། !་།གཅིག་དང་བྲལ་ན་འབྲས་མེད་ཕྱིར། !་།བྱེ་བྲག་རྣམས་ལས་དེ་དག་འབྱུང་། །དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་ཡིན་པ། །དེ་ཉིད་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །དེ་ཡང་རྗེས་འགྲོ་མེད་གང་ཞིག་།རྗེས་འགྲོ་དེ་ལས་འབྲས་མི་ འབྱུང་།!་།དེས་ན་བདག་ཉིད་ཐ་དད་ཀྱང་། །འགའ་ཞིག་རྒྱུ་ཡིན་གཞན་པ་མིན། །རང་བཞིན་འདི་ཡིན་ཐ་དད་པ། །མེད་ན་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་འཇིག་འགྱུར། !་།དེ་ལས་ཐ་དད་པས་དེ་ལྟར། །མི་འགྱུར་ཞེ་ན་གཅིག་འཇིག་ཚེ། །བདག་གནས་ན་ནི་དེ་ཡི་མིན། །དེས་ན་སྤྱི་ ཁྱད་བློར་མི་འགྱུར།།ལྡོག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །གནས་དང་མི་གནས་རྟོག་པ་མིན། །སྤྱི་ཡི་བློ་ཡང་བསླད་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་སུན་དབྱུང་བ་ཡང་མེད། !་།དེ་ཡི་སྐྱེད་བྱེད་ངོ་བོ་གང་། །དེ་ལས་གཞན་པས་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་། !་།ཐ་དད་ཁྱད་པར་ཉིད་སྐྱེད་བྱེད། !་།དེ་ལ་ཐ་དད་མིན་ པའང་ཡོད།།ཅེ་ན་དེས་དེ་སྐྱེད་མིན་བརྗོད། !་།སྣང་བའང་གཞན་ལ་མི་བརྟེན་པས། །ཐ་དད་བྱེད་ཡིན་དེ་ཉིད་དོན། །དེ་ནི་གཞན་ལས་ལོག་པ་ཡིན། །དེ་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་བཤད། །དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འདོད། །དེ་ནི་བླང་དོར་འབྲས་ཅན་པས། །སྐྱེས་བུ་ཐམས་ ཅད་འཇུག་པ་ཡིན།!་།ཇི་ལྟར་ཐ་དད་མེད་ཁྱད་མེད། །ན་ཡང་ཐམས་ཅད་ཀུན་སྒྲུབ་མིན། །དེ་བཞིན་ཐ་དད་ཁྱད་མེད་ནའང་། །ཐམས་ཅད་ཀུན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། !་།ཐ་དད་ན་ཡང་དངོས་པོ་ཡི། །ཆོས་ཉིད་ཀྱིས་འགའ་བྱེད་པོར་འགྱུར། !་།ཐ་དད་མེད་ནའང་གཅིག་ཉིད་ ཀྱི།།བྱེད་དང་མི་བྱེད་འགལ་བར་འགྱུར། །ཐ་དད་ཡོད་དེའི་ཕྱིར་བྱ་མེད། །ཅེ་ན་ལྷན་ཅིག་བྱེད་མི་བྱེད། །འོན་ཏེ་རིམ་བཞིན་བྱེད་པོ་ཉིད། །དེ་ཅི་དངོས་དེ་ཉིད་ཀྱི་འམ། !་།དེ་ལྡན་དངོས་པོ་ཤིན་ཏུ་ནི། །ཐ་དད་ཐ་དད་མེད་འགྱུར་བའམ། །འདྲ་དང་མི་འདྲའི་བདག་ ཉིད་ཅན།།རྣམ་གྲངས་ཕན་ཚུན་ཐ་དད་འགྱུར། !་།དེ་ཡང་ཐ་དད་འགྱུར་ཞེ་ན། །བདག་ཉིད་གང་གིས་དེ་དག་གི་།ཁྱད་པར་སྤྱི་ཞེས་བྱ་བ་དེ། །གལ་ཏེ་དེ་དག་ཐ་དད་ན། །ཐ་དད་ཉིད་འགྱུར་དེ་ལྟ་ནའང་། །ཇི་ལྟར་བུམ་སོགས་ཕན་ཚུན་བཞིན། །སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ དུ་འདོད་པའང་།།སྤྱི་དང་ཁྱད་པར་ཅན་མི་འགྱུར། །གང་གི་བདག་ཉིད་མདུན་བྱས་ནས། །བསྒྲུབ་བྱ་དེ་འབྲས་འདོད་པ་ཅན། །སྐྱེས་བུ་འདི་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེ་རྟེན་ཐ་དད་ཐ་དད་མེད། །དཔྱད་བྱ་རང་བདག་ཉིད་ཐ་དད། །ལྡོག་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་དག་ནི། །

若离返体无他法，
事物随行不存在，
一果非是他者果，
由极差别故若谓。
若由一性自体故，
诸多能作一果者，
由于一性有彼故，
同时作用成无义。
无差别性之体性，
不行别相定离故，
若离一性无果故，
从诸差别彼等生。
能作义利诸功能，
即是胜义有性者，
彼亦无有随行性，
从彼随行不生果。
是故虽有异自性，
某为因性非他者，
此乃自性差别性，
若无顿时生灭成。
由彼差别如是故，
若谓不成一灭时，
自住则非彼所有，
故非共别智所生。
由返自性无体故，
非是住与不住思，
共相智慧亦迷乱，
是故亦无能破除。
彼之能生自性者，
云何由他而能生？
差别性即能生者，
彼中亦有无差别。
若谓彼非能生说，
显现亦不依于他，
差别所作即义性，
彼即返于其他者。
彼说为因与果性，
彼许为自相体性，
彼具取舍果性故，
一切士夫皆趣入。
如何无别无差别，
然非一切皆能成，
如是差别无别时，
非是一切皆能成。
虽有差别诸事物，
法性故成某作者，
若无差别唯一性，
作与不作成相违。
有差别故无所作，
若谓同时作不作，
或者次第成作者，
彼为即是事性耶？
具彼事物极差别，
成无差别差别性，
或具相似不相似，
自性互成差别性。
彼亦成为差别者，
由何自性彼等之，
差别共相所说彼，
若彼等成差别性。
即成差别如是者，
如瓶等法互相同，
共相差别所许者，
不成共相差别性。
以何自性为前提，
希求彼果所成就，
此士夫成能趣入，
彼依差别无差别。
所观自性差别性，
返体相同性二者。

དཔྱད་བྱ་རང་བདག་ཉིད་ཐ་དད། །ལྡོག་པ་མཚུངས་པ་ཉིད་དག་ནི། ། ཡོད་ཉིད་དངོས་པོ་རྗེས་འགྲོ་མེད། །འཇུག་པ་ལ་སོགས་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར། !་།དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་འཛེམ་མེད་པ། །མུན་སྤྲུལ་གང་ཅིའང་རུང་སྨྲ་བ། །དེ་དག་ཀྱང་ནི་བསལ་བ་ཡིན། །མཐའ་གཅིག་པ་ནི་སྲིད་ཕྱིར་རོ།

所观察之自性异，
返体相同性二者，
有性事物无随行，
由趣入等成过失。
由彼自性无顾忌，
暗中幻化随意说，
彼等亦当被遮除，
由成一向性故也。

།ཐམས་ཅད་གཉིས་ཀ་ངོ་བོ་ཉིད། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་བསལ བའི་ཕྱིར།།ཞོ་འཐུང་ཞེས་ནི་བསྐུལ་བ་ན། །ཅི་ཕྱིར་རྔ་མོ་ལ་མི་རྒྱུག་།འོན་ཏེ་ཕུལ་བྱུང་འགའ་ཞིག་ཡོད། །གང་གིས་ཁྱད་པར་འཇུག་འགྱུར་ན། །དེ་ཉིད་ཞོ་ཡིན་དེ་གཞན་ལ། །མེད་ཕྱིར་གཉིས་ཀ་མིན་གཞན་ཡིན། །ཐམས་ཅད་ཀུན་བདག་ཉིད་ཡིན་ན། །བློ་སྒྲ་ཐ་དད་པར་མི་ འགྱུར།།ཐ་དད་བསྡུས་པར་སྨྲ་བ་ལ། །དེ་མེད་ཕྱིར་ན་མི་སྲིད་འགྱུར། །དངོས་མེད་ངོ་བོ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ངོ་བོ་བརྗོད་པ་དཔྱད་བྱ་ཉིད། །མ་ཡིན་སྒྲ་ནི་དེ་དག་ཉིད་། །རྣམ་གཅོད་རྗོད་པར་བྱེད་པར་གྲུབ། །རང་བཞིན་ཁྱད་པར་བྱེ་བྲག་ལ། །ལྟོས་པའམ་འོན་ཏེ་འབའ་ཞིག་པ། ། བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་པའི་ཕྱིར་བརྗོད་དེ། །འཇིག་ལ་འབྲས་དང་ཡོད་ཉིད་བཞིན། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་ཡོད་རང་བཞིན། །ཡོད་པ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱ་མིན། །ཁྱད་པར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ནི། །གཏན་ཚིགས་བསྒྲུབ་བྱ་དག་ལས་ཉམས། །ཡོད་པའི་ཁྱད་པར་ཙམ་དུ་ནི། །བསྒྲུབ་བྱ་སྤྱི་ཡི ཆོས་ཅན་ལ།།དོན་འགའ་ཞིག་ཀྱང་འགྲུབ་མི་འགྱུར། །འདི་འདྲ་བ་ཡང་བཀག་པ་མེད། !་།ཁྱད་པར་བསྒྲུབ་བྱར་བཟུང་ན་འདིར། །གཏན་ཚིགས་རྗེས་འགྲོ་མེད་ཅན་འགྱུར། །ཡོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ན་དེས། །ཁྱད་པར་དག་ནི་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར། !་།དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ གཟུང་མེད་པར།།དངོས་པོ་ཙམ་ན་སྒྲུབ་པ་ན། །དེ་ཙམ་ཁྱབ་བྱེད་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཉམས་པ་མེད། །མ་གྲུབ་པ་ལ་ཡོད་ཆོས་མེད། །གཉིས་པ་ལ་བརྟེན་འཁྲུལ་པ་ཅན། །མེད་པའི་ཆོས་ནི་འགལ་ཡིན་ན། །ཡོད་དེ་ཇི་ལྟར་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར། །རང་ བཞིན་སྒྲུབ་པ་གོ་བྱེད་ཡིན།།དེ་ལ་ཁྱབ་བྱེད་ངེས་པ་ཡི་། །རང་བཞིན་ངེས་པ་གོ་བྱ་ཡིན། །འདི་ལྡོག་པ་ན་དེ་ལྡོག་བྱེད། །དཔེར་ན་མི་རྟག་ཉིད་བྱས་པའམ། །མ་བྱས་པས་ན་མི་འཇིག་བཞིན། །རྒྱུ་མེད་ཕྱིར་ན་འཇིག་པ་ནི་། །རང་གི་ངོ་བོས་རྗེས་ འབྲེལ་ཉིད།།དངོས་པོ་ལྟོས་དང་བཅས་རྣམས་ནི། །ངེས་པར་འགྱུར་བ་མེད་པར་མཐོང་། །དེ་རྒྱུ་མང་པོ་ཡོད་ན་ཡང་། །འགའ་ཞིག་ལ་ནི་མི་སྲིད་འགྱུར། །དེས་ན་འབྲས་གནས་མེད་པའི་ཕྱིར། །འཇིག་པ་རྒྱུ་ལྡན་སྨྲ་རྣམས་ཀྱི། །འཇིག་པའི་རྒྱུ་ནི་ཐམས་ཅད་དག་། འཁྲུལ་པ་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན། !་།དེ་རྒྱུ་ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་ཡང་། །འདི་ནི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འགྱུར། །གང་ལ་འགྱུར་ཞེས་བྱ་དེ་ལས། །གཞན་ལའང་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་འགྱུར། །དེས་ན་དངོས་པོའི་ཡུལ་ཅན་གྱི། །རྗེས་སུ་དཔོག་གང་རྣམ་གཉིས་ཏེ། །འབྲས་དང་ངོ་བོ དེ་དག་ལས་།།རང་བསྒྲུབ་བྱ་ལ་འབྲེལ་དེས་ཕྱིར། །འཇུག་པ་བློ་སྔོན་ཅན་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་མི་དམིགས་ན། །འཇུག་པར་མི་བྱེད་ཅེས་བྱ་བས། །མི་དམིགས་པ་ནི་ཚད་མར་བཤད། །བསྟན་བཅོས་སྐབས་དང་འབྲེལ་མེད་དང་། །

一切二者之自性，
由除彼之差别故，
饮酪之时受劝时，
何故不趋骆驼所？
若谓殊胜某者有，
由何差别而趣入，
彼即是酪于他者，
无故非二即他者。
若一切皆自性者，
智声不应成差别，
说摄差别诸论师，
由无彼故成非有。
无实无有自性故，
说其自性应观察，
非是言声即彼等，
成能诠说遮除性。
自性差别诸别相，
观待或是唯独者，
为成所立而宣说，
如坏及果有性等。
若谓因相有自性，
有性云何非所立？
差别无有随行性，
因相所立皆衰损。
唯有性之差别性，
所立共相法有者，
某义亦不得成就，
如是亦无所遮破。
若执差别为所立，
此中因相无随行，
若有性是所立者，
差别即成所立性。
若不执取彼差别，
仅立事物自性时，
唯彼遍于所立法，
随行无有衰损过。
未成无有有法性，
依第二者有错乱，
无法性即相违者，
有性云何成所立？
自性能立为能知，
于彼遍摄决定之，
自性决定所知性，
此返时成彼能返。
如无常性由所作，
或由未作不坏灭，
由无因故坏灭性，
自性随系即自体。
诸事观待具足者，
定见无有变异性，
彼因虽有众多时，
于某法中不可得。
是故无有果住故，
说坏具因诸论师，
一切坏灭诸因相，
说为错乱性所摄。
由彼因力无能故，
此由自性而变异，
于何说为变异者，
于余亦由自性变。
是故事物所缘之，
比量所知有二种，
果性自性二者中，
由系自所立法故。
由具趣入智前行，
若不见彼之自性，
不应趣入如是说，
不见说为量所摄。
论典处分无关联。

བསྟན་བཅོས་སྐབས་དང་འབྲེལ་མེད་དང་། །དོན་རྣམས་དབང་པོ་ལས་འདས་ པ།།རྟགས་མེད་པ་ཅན་དེ་རྣམས་ནི། །མི་དམིགས་ཕྱིར་ན་ཇི་ལྟར་མེད། །ཡོད་མེད་ངེས་པའི་འབྲས་ཅན་མིན། །ཕྱིར་ན་ཚད་མ་ཉིད་མི་འགྱུར། །རྟགས་ཀྱི་ཕུལ་བྱུང་ཡོད་པ་ཅན། །ལ་ལ་ཚད་མ་དག་ཏུ་འགྱུར་། །རང་བཞིན་ཤེས་བྱེད་མི་ཤེས་ལ། །རིགས་པ་ འདི་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན།!་།རྒྱུ་མི་ཤེས་ན་འབྲས་བུ་ནི། །མེད་པ་ཉིད་དུ་སྒྲུབ་པར་བྱེད། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་རྟགས་ཅན་ལ། །རང་བཞིན་མི་དམིགས་པ་ཡང་ཡིན། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་འགའ་ཞིག་གིས། །དེ་མེད་པར་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །སྣང་རུང་མཐོང་བ་མེད་པའི་རྒྱུ། ། མི་སྲིད་པར་ནི་གྱུར་པ་ན། །སྣང་རུང་དངོས་པོ་མ་དམིགས་པའི། །དངོས་པོ་མེད་པ་རྟོགས་པར་འགྱུར། །འགལ་པའི་དངོས་པོ་ཡོད་ན་ཡང་། །དེ་ཡོད་པ་ལ་གནོད་བྱེད་ཕྱིར། །དེ་དང་འགལ་བ་དམིགས་པ་ནི། །མེད་པ་ཉིད་དུ་ངེས་པར་འགྱུར། !་།ཐོག་མེད བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི།།རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཡོངས་བསྒྲུབས་པ། །ཡོད་མེད་གཉིས་ཀ་ལ་བརྟེན་པ། །སྒྲ་དོན་ཆོས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ། !་།དེ་དངོས་ཉེར་ལེན་མེད་པ་ཅན། །སྒྲུབ་ལ་དེ་མི་དམིགས་པ་ནི། །དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་དེ་ཉིད་ནི། །མེད་པ་མ་ཡིན་སྒྲ་སྦྱོར་ ཕྱིར།!་།དོན་དམ་གཅིག་ཏུ་འཇུག་ཉིད་ཅན། །མཐོང་བའི་བྱེ་བྲག་ཐ་དད་པའི། །དོན་རྣམས་ལ་ནི་སྒྲ་རྣམས་ནི། །རྒྱུ་མེད་ཅན་འཇུག་མི་འགྱུར་དང་། །འདས་དང་མ་སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་། །ཚིག་འགའ་ཞིག་ཀྱང་རྫུན་པ་ཡི། །དོན་ཅན་ཉིད་དུ་མི་འགྱུར་ཕྱིར། ། དེ་དག་བློ་དོན་ཡུལ་ཅན་འདོད། !་།སྒྲ་དོན་བསྙོན་པ་སྒྲུབ་པ་ལ། །ཆོས་ཀྱི་རྟེན་ནི་བསལ་བའི་ཕྱིར། །ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱར་མི་འགྱུར་ལ། །ཡན་གར་ཆོས་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན། །སྒྲ་དོན་བསྙོན་པ་མེད་རྣམས་ཀྱིས། །ཡོད་མེད་ཕྱོགས་ཀྱི་བྱེ་བྲག་གིས། །དངོས་པོ་ཉིད་ནི་དཔྱད་བྱ སྟེ།།འདི་ལས་འབྲས་འབྱུང་རག་ལས་ཕྱིར། !་།དོན་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཡིན་ལ། །དོན་གཉེར་བརྟགས་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །མ་ནིང་གཟུགས་བཟང་མི་བཟང་ཞེས། །འདོད་ལྡན་རྣམས་ཀྱིས་བརྟགས་ཅི་ཕན། !་།རྟོག་པའི་ཤེས་པའི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས། །སྒྲ་ཡི་དོན་ནི་བརྟགས་པ་ ཡིན།།དངོས་རྟེན་མ་གྲུབ་འདི་ཆོས་སུ། །རིགས་པ་སྨྲ་བས་གསུངས་པ་ཡིན། !་།སྒྲ་རྣམས་དངོས་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །དེ་ལས་དོན་གྲུབ་མིན་དེ་དག་།སྨྲ་པོའི་བསམ་པ་སྟོན་པར་བྱེད། !་།ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་སླུ་བའི། །སྤྱི་ལས་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད། ། འབྲེལ་པ་དང་ནི་རྗེས་མཐུན་ཐབས། །སྐྱེས་བུའི་དོན་ནི་རྗོད་བྱེད་ངག་།ཡོངས་བརྟགས་དབང་དུ་བྱས་ཡིན་གྱི་། །དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་བྱས་མིན། །མཐོང་དང་མ་མཐོང་དངོས་པོ་ཡི། །དོན་དེ་དག་ལ་མངོན་སུམ་དང་། །

论典处分无关联，
诸义超越诸根境，
彼等无有能立相，
由不见故何为无？
非有无定果性故，
是故不成为量性，
具有殊胜能立相，
某些即成为量性。
于不知自性能知，
此理即是所说者，
若不知因则能立，
果法即是无性故。
义之自性具相者，
亦是自性不见性，
若由某一能立因，
即能了知彼非有。
可见不见之因性，
若成不可能有时，
可见事物不见性，
即能了知无事物。
虽有相违事物性，
由损害彼有性故，
见彼相违之性者，
即当决定为无性。
无始习气所生起，
遍计分别所成就，
依于有无二性者，
声义法性有三种。
彼事无有近取因，
能立彼不可得性，
如是彼等能立相，
由系非无言说故。
胜义一性趣入者，
见之差别各异性，
于诸义中诸声者，
无因趣入不应理。
于过未生法性中，
某语亦不成虚妄，
义性之故彼等者，
许为智义境性故。
于立声义诤论时，
由除法之所依故，
聚合不成所立法，
别别诸法已成就。
无有声义诤论者，
由有无分差别性，
事物自性应观察，
由依此生果性故。
于无作用义性中，
希求观察有何益？
阉人美丑形相等，
贪欲者观有何益？
由分别智境性故，
声义即是所计度，
事依未成此法性，
说者即是说正理。
诸声与事同时中，
由无不生性故者，
不由彼成就义性，
彼等显示说者意。
信解语即无欺性，
共相即是比量性，
关联及随顺方便，
诠说士夫义语言。
由遍计度所作故，
非由彼余所作性，
见与未见事物之，
彼等义中现量及。

མཐོང་དང་མ་མཐོང་དངོས་པོ་ཡི། །དོན་དེ་དག་ལ་མངོན་སུམ་དང་། །རྗེས་སུ་དཔག་རྣམ་གཉིས་ཀྱིས་ཀྱང་། །གནོད་མེད འདི་ཡི་མི་སླུ་བའོ།!་།ཡིད་ཆེས་ཚིག་ནི་མི་སླུ་བའི། །སྤྱི་ལས་འདི་ཡུལ་ལྐོག་གྱུར་ནའང་། །གོ་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་བློ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཉིད་དུ་གསུངས། !་།བླང་དང་དོར་བྱའི་དེ་ཉིད་ནི། །ཐབས་བཅས་རབ་ཏུ་ངེས་པ་ཡིས། །གཙོ་བོའི་དོན་ལ་མི་སླུའི་ཕྱིར། །གཞན་ ལ་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ཡིན།!་།སྐྱེས་བུ་ཕུལ་བྱུང་ལ་བལྟོས་པ། །ཇི་བཞིན་དོན་དུ་གཞན་གྱིས་ཤེས། !་།གལ་ཏེ་ཕུལ་དུ་བྱུང་བ་དེ། །ཤེས་པར་ནུས་ན་དོན་འདི་འདོད། !་།འདི་ནི་འདི་ལྟའམ་མིན་ནོ་ཞེས། །གཞན་ལ་སྐྱོན་ལྡན་སྐྱོན་མེད་ལའམ། །ཚད་མ་རྣམས་ནི་རྙེད་ དཀའི་ཕྱིར།།རྟོགས་དཀའ་ཞེས་ནི་གཞན་གྱིས་ཤེས། །འགྲིབ་དང་ཕུལ་བྱུང་བརྟེན་པ་ཀུན། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་དང་བཅས་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་གོམས་པ་ལས་བདག་འགྱུར་བས། །ལ་ལ་ཟག་པ་ཟད་པར་འགྱུར། །འཚེ་བ་མེད་དང་ཡང་དག་དོན། །ངོ་བོ་ཉིད་ལ་ཕྱིན་ལོག་གིས། ། འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་བཟློག་སྟེ་། །བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །ཉེས་པ་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དག་།འཇིག་ཚོགས་ལྟ་ལས་སྐྱེས་པ་ཡིན། །དེ་མ་རིག་དེར་དེ་ལ་ཆགས། །དེ་ལས་ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་འབྱུང་། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན་ཉེས་རྣམས་ཀྱི། །རྒྱུ་ནི་གཏི་མུག་ཡིན་པར་གསུངས། ། གཞན་ལས་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་སྟེ། །དེ་སྤངས་པ་ན་སྤོང་ཕྱིར་རོ། !་།ཚིག་རྣམས་ལོག་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ། །ཉེས་རྣམས་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་བདེན་དོན་ཅན། །ཞེས་ནི་ལ་ལ་རྗོད་པར་བྱེད། །ཚིག་རྣམས་བདེན་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ། །ཡོན་ཏན་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར། ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ལོག་པའི་དོན། །ཅི་མིན་ཞེས་ནི་གཞན་དག་བརྗོད། !་།དོན་ཤེས་བྱེད་པ་དག་གི་རྒྱུ། །བརྡ་ནི་སྐྱེས་བུ་ལ་བརྟེན་པས། །ཚིག་རྣམས་སྐྱེས་བུས་བྱས་མིན་ཡང་། །དེ་ཕྱིར་ལོག་པ་ཉིད་དུ་སྲིད། །འབྲེལ་པ་སྐྱེས་བུས་བྱས་མིན་ན། །བརྡ་རིག་མེད་པར་རྟོགས པར་འགྱུར།།བརྡ་ལས་དེ་ནི་གསལ་ཡིན་ན། །བརྟགས་པ་གཞན་དག་ནུས་མེད་འགྱུར། །ཚིག་རྣམས་དོན་གཅིག་ལ་ངེས་ན། །དོན་གཞན་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ།

彼等义中现量及，
比量二者亦复然，
无损此即无欺性。
共相此境虽隐蔽，
由无余处机会故，
说智即是比量性。
取舍真实性自体，
具足方便决定故，
于主要义无欺故，
于余即是比量性。
观待殊胜士夫者，
如实义为他所知，
若能了知彼殊胜，
此义即是所许者。
此是如是非如是，
于他具过无过中，
诸量难得获得故，
难知即是他所知。
衰损殊胜所依者，
具足违品性故者，
由修习彼成自性，
某者即成漏尽性。
无害及正真实义，
自性颠倒错乱者，
虽勤精进不能返，
由智执取彼分故。
一切种类诸过失，
从身见中而生起，
彼无明彼于彼贪，
从彼生起嗔等过。
即由彼故诸过失，
说因即是愚痴性，
从他身见见性者，
由断彼故能断故。
诸语颠倒性之因，
过失依于士夫故，
非士夫作实义者，
某者如是而宣说。
诸语真实性之因，
功德依于士夫故，
非士夫作颠倒义，
何非即是他所说。
了知义之作者因，
名言依于士夫故，
诸语虽非士夫作，
是故可能成颠倒。
若关联非士夫作，
应离名言而了知，
若由名言彼明显，
余观察者成无能。
诸语若定一义中，
不应了知余义性。

།དོན་དུ་མ་དང་མངོན་འབྲེལ་ན། །འགལ་བ་གསལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་པ་ཉིད་ཀྱང་། ། ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །ཐ་དད་རྣམས་ལ་འབྲེལ་པ་ཡང་། །རྣམ་པར་གཞག་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་བརྗོད། !་།སྐྱེས་བུས་ལེགས་པར་མ་བྱས་པ་། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་དོན་མེད་འགྱུར། །ལེགས་བྱས་ཁས་ལེན་ན་འདི་ནི། །དངོས་སུ་གླང་ཆེན་ཁྲུས་འདྲར་འགྱུར། !་། འབྲེལ་པ་ཅན་རྣམས་མི་རྟག་ཕྱིར། །འབྲེལ་པ་ལ་རྟག་ཡོད་མ་ཡིན། !་།དེ་ཕྱིར་དོན་དང་སྒྲ་ཡི་དེ། །སྐྱེས་བུའི་བློ་ཡིས་ལེགས་པར་བྱས། !་།དོན་དང་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ན་ནི། །སྒྲ་རྣམས་ལ་ནི་རང་བཞིན་དག་།རྣམ་པར་བཟློག་པར་མི་རིགས་སོ། !་།རྣམ་བརྟགས་འབྲེལ་ལ་ཉེས་འདི མེད།།གལ་ཏེ་རྟེན་འདི་འཇིག་ན་ཡང་། །འཇིག་མིན་རྟག་ཕྱིར་རིགས་དང་འདྲ། །རྟག་རྣམས་ལ་བརྟེན་ནུས་པ་གང་། །གང་གིས་དེ་རྟེན་འདོད་པ་ཡིན། །ཤེས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ཡི་། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྒྱུ་རྣམས་ཚོགས་ན། །དེ་སྐྱེད་པར་ནི་རུང་ཉིད་ཕྱིར། །རིགས་པ་ཤེས་ པས་བུམ་སོགས་ཀྱང་།།སྐྱེ་བ་ལ་ནི་གསལ་བར་འདོད། །འགྱུར་བ་མེད་རྣམས་ཁྱད་མེད་པས། །གསལ་བྱེད་རང་གིས་དོན་ཅི་བྱས། །གང་ཕྱིར་དེས་དེ་གསལ་འདོད་པ། །འབྲེལ་པ་དངོས་པོ་ཉིད་གྱུར་མོད། །ཐ་དད་ཕྱིར་བློ་སྣ་ཚོགས་འགྱུར། !་།དེ་ལས་ཐ་ དད་མིན་དེ་ཉིད།།འདི་ལས་གཞན་དངོས་ཡོད་མ་ཡིན། །དངོས་པོའི་ངོ་བོ་ཐ་དད་ཕྱིར། །འབྲེལ་པ་རྟོག་པས་བྱས་པ་ཡིན། །ཡོད་རྫས་གཞན་ལ་རག་ལུས་པའམ། །གཞན་གྱི་འབྲེལ་པར་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ཡི་གེ་དོན་མེད་ཅན་འགྱུར་ཞིང་། །ཚིག་སོགས་ཀུན་ བརྟགས་དངོས་མེད་ལ།།དངོས་པོ་ཡི་ནི་འབྲེལ་པ་འདི། །ཇི་ལྟ་བུར་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར། !་།བྱེད་པ་པོ་རྣམས་མི་དྲན་ཕྱིར། །སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ཀྱང་འདོད་ལོ།

若与多义明显系，
即能显示相违性，
非士夫作性亦然，
遍计度者成无义。
于诸差别关联性，
为安立故说能立，
非士夫善所作者，
一切方面成无义。
若许善作此即成，
直接如同象沐浴。
诸具关联无常故，
关联中无有常性，
是故义与声彼等，
由士夫智善所作。
若与义共生起时，
诸声即有自性者，
返体性则不应理，
遍计关联无此过。
虽此所依坏灭时，
不坏常故同种性，
常法所依何能力，
由何许为彼所依。
能生起智诸法中，
俱有因缘聚合时，
由彼生起应理故，
瓶等亦许由智者，
生起即是明显性。
无变异者无差别，
能显自体有何义？
由彼许彼为明显，
关联即成事物性，
由差别故智各异。
由彼无有差别性，
此外更无余事物，
由事自性差别故，
关联即是分别作。
有实依于他法性，
云何成为他关联？
文字成为无义者，
语等遍计无实中，
事物之此关联性，
如何能有趣入性？
由诸作者不忆故，
虽非士夫作亦许。

།འདི་ལའང་རྗེས་སུ་བརྗོད་པ་ཡོད། །དེས་ན་ངན་པའི་མུན་པས་ཁྱབ། །ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུ་འདི་གཞན་ལས། །མ་ ཐོས་བར་ནི་ཡི་གེ་དང་།།ཚིག་བཀོད་པ་ནི་བརྗོད་ནུས་མེད། །དེ་ལྟར་གཞན་ལའང་འགའ་ཞིག་སྨྲ། !་།སྤེལ་བ་ཡི་ནི་གཞུང་གཞན་ཡང་། །མན་ངག་ལས་གཞན་གཞན་དག་གིས། །འདོན་པ་གང་མཐོང་གང་གིས་ན། །དེ་ཡང་དེ་ལྟར་རྗེས་མི་དཔོག་!་།རིགས་གང་གང་ ལས་གྲུབ་པ་དེ་།།ཁྱད་པར་མེད་དེ་མེ་ཤིང་བཞིན། །རྒྱུ་མ་མཐོང་བ་ཅན་གཞན་ཡང་། །དེ་ལས་འགྱུར་བར་ཡང་དག་ཤེས། །དེ་ལ་འབྲས་མཚུངས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་དག་ནི་མ་བསྟན་པར། །གཏན་ཚིགས་རབ་ཏུ་སྤྲོས་པ་གང་། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་འཁྲུལ་པ་ ཅན།།རྣམ་ཀུན་ཐོག་མེད་གྲུབ་གྱུར་མོད། །དེ་ལྟར་སྐྱེས་མིན་རྟེན་ཅན་མིན། །དེ་ཕྱིར་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ཉིད། །གཞན་ཡང་མི་ལ་མི་བརྟེན་འགྱུར། !་།ཀླ་ཀློ་ལ་སོགས་ཐ་སྙད་དང་། །མེད་པར་སྨྲ་བའི་ཚིག་རྣམས་ཀྱང་། །ཐོག་མེད་ཕྱིར་ན་དེ་བཞིན་འགྱུར། །སྔོན་ འདུས་བྱས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཕྱིར།།དེ་འདྲའི་སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ཉིད། །གྲུབ་ནའང་ཡོན་ཏན་ཅི་ཞིག་ཡོད། །དོན་གྱི་འདུ་བྱེད་ཁྱད་པར་རྣམས། །མཐོང་ཕྱིར་ཐེ་ཚོམ་དག་ཀྱང་ཡིན། !་།ཡིག་རྣམས་གཞན་དང་ཁྱད་མེད་ཕྱིར། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་ན་འབྲས་ཅིར་འགྱུར། །ངག་ནི་ཡི་གེ་ ལས་ཐ་དད།།ཡོད་པ་མིན་ཏེ་མ་དམིགས་ཕྱིར། །ཡན་ལག་དུ་མའི་བདག་ཉིད་ཡིན། །དེ་རྣམས་ཐ་དད་དོན་མེད་ཉིད། །དེ་དངོས་ཅན་མིན་དེ་དངོས་ཅན། །བརྟགས་པ་སེང་གེ་ཉིད་སོགས་བཞིན། །རེ་རེ་དོན་བཅས་ཉིད་ཡིན་ནའང་། །དུ་མ་ཉིད་བཏགས་ལོག་པ་ཡིན། །ཡན་ ལག་གཅིག་ནི་རྟོགས་པས་ཀྱང་།།ངག་གི་དོན་དག་རྟོགས་པར་འགྱུར། !་།ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་རྟོགས་པ་ནའང་། །དུས་ཀྱི་ཁྱད་པར་མི་རུང་ངོ་། !་།གཅིག་ཉིད་ན་ཡང་ཐ་དད་མེད། །རིམ་གྱིས་རྟོགས་པ་མི་སྲིད་ཕྱིར། !་།མི་རྟག་ན་ནི་རྩོལ་བྱུང་ཕྱིར། །དེ་ཅི་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ མིན།།རྟག་ཉིད་ཡིན་ཡང་རྟག་པར་ནི། །དམིགས་འགྱུར་སྒྲིབ་གཡོགས་མེད་ཕྱིར་རོ།

于此亦有随说者，
是故遍覆恶暗性，
如是士夫此未从，
他闻之时文字及，
语句安立不能说，
如是于他某者说。
增广之余教典者，
教授之外余他者，
所见诵读由何故，
彼亦如是不比度。
何种何因所成就，
无差别如火与薪，
具未见因余法者，
由彼生起正了知。
由见彼果相等故，
诸差别相未显示，
何者广说能立相，
彼等一切具错乱。
虽一切种无始成，
如是非生非所依，
是故非由士夫作，
余亦不应依于人。
蛮族等之言说及，
诸说无有语言者，
由无始故成如是，
由昔和合为因故。
如是非士夫作性，
虽成亦有何功德？
义之造作差别相，
由见亦成疑惑性。
诸字无异他性故，
若成能立果何成？
语言异于文字性，
非有由其不见故。
是多支分自性者，
彼等差别无义性，
非彼事具彼事性，
如计度狮子性等。
虽一一具有义性，
多性增益成颠倒，
由了知一支分故，
亦能了知语言义。
若同时了知一切，
时分差别不应理，
若是一性无差别，
由次第知非有故。
若无常由勤勉生，
彼何非是士夫作？
虽是常性亦常时，
应见由无遮障故。

།གལ་ཏེ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་འགའ་ཞིག་།མ་ཚང་ཐོས་པ་མིན་ཞེ་ན། །ཅིས་ཀྱང་གཞན་ལྟོས་ཡིན་སླ་སྟེ། །ངེས་པ་དག་ནི་འགལ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་དག་ཁྱབ་བྱེད་མིན། །ཐམས་ ཅད་དུ་ནི་དམིགས་མི་འགྱུར།!་།གལ་ཏེ་ཁྱབ་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ཅིག་ཅར་དམིགས་པ་དག་ཏུ་འགྱུར། !་།འདུས་བྱས་དམིགས་པ་ཡིན་ན་ཡང་། །འགྱུར་མེད་གང་གིས་འདུ་བྱེད་འགྱུར། !་།དབང་པོ་ལེགས་པར་བྱས་གྱུར་ན། །དེས་ཀྱང་མ་ལུས་ཐོབ་པར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ ལེགས་བྱས་ཁྱད་པར་ལས།།ཐ་དད་ཕྱིར་དོན་གཅིག་ངེས་ཡིན། !་།སྒྲ་ཡི་ཚོགས་པ་དུ་མ་ཡི། །ཅ་ཅོ་ཇི་ལྟར་ཐོས་པར་འགྱུར། !་།དེ་ལ་གལ་ཏེ་སྒྲ་ཡན་གར། །ཐོས་འགྱུར་རྗོད་བྱེད་མ་ཡིན་ན། !་།སྒྲ་ལས་ཐ་དད་ཡོད་དོ་ཞེས། །འདི་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆེས་དད་བྱ། !་།སྒྲ་གཞན་དག་ནི་གནས་ པ་ན།།རྗོད་བྱེད་ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་ཡིན་། !་།ཡང་ན་ནུས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། །ཇི་ལྟར་ཐ་དད་སྒྲ་རྟོགས་འགྱུར། !་།ཉེས་པ་གང་དང་གང་གིས་ཀྱང་། །སྒྲ་ཙམ་རྗོད་བྱེད་མི་འདོད་པ་། །སྒྲ་ཙམ་དག་གིས་གསལ་བ་ནི་། །ཇི་ལྟར་རྗོད་བྱེད་ལ་དེ་མེད། !་།གལ་ཏེ་ཡི་གེ་རིམ་པ་ངག་། ཡིག་རྣམས་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་མིན། །དེ་དག་རྣམ་པར་གཞག་པའང་མེད། །གོ་རིམ་གཞན་ནི་འགལ་ཕྱིར་རོ། !་།ཁྱབ་དང་རྟག་པར་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། །ཡུལ་དང་དུས་ཀྱི་གོ་རིམ་མེད། !་།མི་རྟག་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་པའི། །སྐྱོན་ཡང་སྔར་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། !་།གསལ་བའི་རིམ པའང་ངག་མིན་ཏེ།།རྟག་ལ་གསལ་བ་བསལ་ཕྱིར་རོ། !་།བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་བྱ་ཉིད་ལས། །དེ་གྲུབ་ཕྱིར་ན་འབྲས་ཉིད་ཡིན། !་།གྲུབ་པའི་དོན་ལ་རང་ཤེས་པས། །གཞན་བློའི་རྒྱུ་ནི་གསལ་བྱེད་འདོད། །དཔེར་ན་སྒྲོན་བཞིན་གཞན་དུ་ནའང་། །བྱེད་པོ་ལས་འདི་ཁྱད་པར་ཅི། ། བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་ཚོགས་པ་ཡི། །བྱ་བ་ལས་ནི་ངེས་པར་ཡང་། །དམིགས་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཉིད་ཡིན་ཏེ། །གསལ་བྱེད་ལ་དེ་མི་སྲིད་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཁྱེད་ཀྱི་དེ་ངོ་བོའི། །སྒྲིབ་བྱེད་བྲལ་བ་གསལ་ཡིན་ན། །ཅི་ཕྱིར་མེད་པ་ལ་བྱེད་པའི། །ཚོགས་ཀྱི་ནུས་པ་དེ་རུང་འགྱུར། །སྒྲ དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར།།གཞན་དག་ཀྱང་གསལ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །དེ་བཞིན་དུ་ནི་ཁས་ལེན་ན། །རྒྱུ་རྣམས་ཀུན་ནི་དོན་མེད་ཉིད། !་།ངོ་ཤེས་པ་དང་ཡོང་སྦྱོར་སོགས། །གང་ཡིན་སྒྲུབ་བྱེད་འདོད་ན་ནི། །དཔེ་མེད་ཅན་ཡིན་དངོས་རྣམས་ནི། །སྐད་ཅིག་གིས་ནི་འཇིག་ ཕྱིར་རོ།།རྟགས་ངན་གཞན་ཡང་སུན་དབྱུང་བྱ། །བློ་ནི་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་མིན། །ཁས་བླངས་མངོན་སུམ་གྲགས་པ་དང་། །རྗེས་སུ་དཔག་པས་ཅིག་ཅར་གནོད། !་།ཡི་གེ་རྣམས་ལས་ཐ་དད་པའི། །རིམ་པའང་གསལ་བར་དཔྱད་ཟིན་ཏོ།

若谓某些俱有因，
不全故非是闻者，
定由观待他易成，
决定即是相违性。
若彼等非遍行者，
一切处中不应见，
若是遍行一切时，
应成同时能见性。
虽是所见造作性，
无变如何成造作？
若诸根成善作性，
由彼亦得无余性。
若由善作差别故，
由差别故定一义，
多种声聚集合中，
喧杂如何成所闻？
于彼若是单独声，
成闻非是能诠者，
异于声有所说者，
于此应当极信受。
余声安住之时中，
能诠如何是所闻？
或由功能决定故，
如何了知差别声？
由任何种过失故，
不许声量能诠者，
由声量之明显性，
如何能诠无彼性？
若谓文字次第语，
由文无差别故非，
彼等安立亦非有，
由余次第相违故。
由说遍行及常故，
处所时分无次第，
无常非是遍行性，
过失已于前宣说。
明显次第非语言，
由遣常法明显故，
由诸作者作性故，
由彼成故是果性。
于成就义自智中，
许他智因为能显，
如灯光明余处中，
作者于此何差别？
由诸作者聚合之，
作业亦由决定故，
由见即是果性者，
由于能显非有故。
若汝彼之自性中，
离障碍者是明显，
何故于无作者之，
聚合功能彼应理？
由无差别于声故，
余者亦得明显性，
若如是许即一切，
诸因即成无义性。
若许了知及修习，
等性即是能成者，
无有譬喻诸事物，
由刹那性坏灭故。
余劣能立应破除，
智非依于士夫性，
许诺现量共称及，
比量同时能违害。
异于文字差别之，
次第明显已观察。

!་།དེ་ནི་རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་ ན།།ཇི་ལྟར་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་མིན། !་།འཇིག་པ་ཡོད་ཙམ་འབྲེལ་པ་ཅན། །ཉིད་ཕྱིར་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་ཉིད། !་།མེ་ལས་དོན་གཞན་གྱུར་པ་དག་!་།སྐྱེ་ན་འཇིག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཤིང་ནི་མཐོང་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་ཉིད་འདི་ཡིས་འཇིག་ཅེ་ན། །ཇི་ལྟར་གཞན་ནི་གཞན་འཇིག་ འགྱུར།།བླ་སྟེ་ཅི་ཕྱིར་ཤིང་མི་སྣང་། །དེས་གཟུང་ཕྱིར་མིན་ཞེ་ན་མིན། །གང་ཕྱིར་དེ་ཡིས་མི་སྒྲིབ་སྟེ། །སྐྱེ་ཕྱིར་འཇིག་པ་འཇིག་ཅན་འགྱུར། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཤིང་མཐོང་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གསོད་བྱེད་བསད་པ་ན། །ནག་པ་སླར་འབྱུང་མིན་ཇི་བཞིན། ། འདི་ལའང་དེ་བཞིན་ཡིན་ཞེ་ན། །གསོད་བྱེད་བསད་པ་ཉིད་མ་ཡིན། !་།འཇིག་པ་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན་ན། །ཤིང་ཉིད་འཇིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེ་མེད་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་མིན་ཉིད། །འདི་ལས་གཞན་པའི་རྣམ་པའང་མེད། །འཇིག་པ་རྒྱུ་མེད་ཅན་ཡིན་ནའང་། །རྟག་ཕྱིར་དངོས་པོ་འཇིག་པ དག་།ལྷན་ཅིག་ཡོད་པར་འགྱུར་ཞེ་ན། །མེད་པ་རྟག་ཉིད་གང་ལས་ཡིན། །མེད་ལ་དངོས་འཇིག་མེད་ཉིད་ཀྱི། །ཐལ་བར་འགྱུར་བ་མི་རུང་སྟེ། །གང་ཕྱིར་དངོས་པོ་འཇིག་པ་ཡིས། །འཇིག་པ་དག་ནི་མི་འདོད་དོ། །དངོས་འཇིག་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་ཕྱིར། །དེ་ཤེས་དོན་དུ སེམས་ཀྱིས་ནི།དེ་ཡི་ཐ་དད་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །གནས་སྐབས་དེ་རྒྱུ་མེད་ཅན་བཤད། !་།མེད་པ་རང་ཉིད་ལས་ཡོད་ནའང་། །རྣམ་རྟོག་འདི་ནི་མཚུངས་ཤེ་ན། །དེ་ཡི་ཅུང་ཟད་འགྱུར་མེད་དེ། །མེད་པར་གྱུར་པ་ཙམ་ཞིག་ཡིན། !་།ཡོད་ལ་རྣམ་རྟོག་འདི་འགྱུར་ཏེ། །བསྒྲུབ་པ་ དངོས་དང་འབྲེལ་ཕྱིར་རོ།

若彼由分别增益，
如何非依士夫性？
坏灭仅有关联性，
由故声是无常性。
异于火之诸余义，
若生由无坏灭故，
薪即成为所见性，
若谓由此即坏灭。
如何由他坏灭他？
纵然何故薪不现？
若谓非由彼取故，
不然由彼不障故。
由生坏灭成坏者，
如是亦应见于薪，
若谓如同能杀者，
被杀黑者不复生。
于此亦应如是者，
能杀非是被杀性，
若坏灭非是他性，
薪即成为坏灭性。
由无彼故非因性，
此外更无余行相，
虽坏灭是无因者，
由常事物诸坏灭。
若谓同时有所得，
无性常性从何有？
于无事物坏非有，
应成过失不应理。
由于事物坏灭故，
坏灭即是不许者，
事坏不待他性故，
为知彼义由心识。
增益彼之差别已，
说彼位无有因性，
无性由自性有者，
若谓分别此相等。
彼之少许无变异，
仅是成为无性者，
有性生此分别性，
由与成立事关故。

!་།མེད་པ་ཡིན་ཞེས་གསུངས་པ་ནི། །དངོས་པོ་མིན་ཞེས་བྱ་བའང་ཡིན། །གལ་ཏེ་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཅིག་།ཡོད་ན་གཞན་ལ་ལྟོས་འགྱུར་གྱི། །དངོས་གང་ཅུང་ཟད་མི་བྱེད་ལ། །ཅི་སྟེ་འགའ་ཞིག་གིས་ལྟོས་འགྱུར། !་།དེས་ནི་རྒྱུ་མེད་ཅན་ཡིན་ ནའང་།།མ་སྐྱེས་པ་ལས་འཇིག་འགྱུར་ཕྱིར། །ཡོད་པ་ཉིད་དང་འཇིག་ཡིན་སྐྱོན། །ཧ་ཅང་ཐལ་བ་བསལ་བ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་སྐྱེ་ལྡན་འགའ་ཞིག་ཉིད། །ཐོགས་བཅས་ཉིད་འདོད་དེ་བཞིན་དུ། །ཡོད་རྣམས་འཇིག་པའི་རང་བཞིན་ཡིན། །སྐྱེ་ལྡན་མིན་པ་མིན་ཞེ་ན། !་། རྒྱུ་ཡི་རང་བཞིན་ངེས་པ་ལས། །འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་ངེས་པ་སྟེ། !་།ཐ་དད་རྒྱུ་རྣམས་མེད་ཉིད་ཕྱིར། །མི་རྟག་ངོ་བོ་ཐ་དད་མེད། !་།དེ་ཕྱིར་དེ་རྣམས་འབྲེལ་པ་ཡང་། །རྟག་པ་ཉིད་ནི་བསལ་བ་ཡིན། !་།སྒྲ་ཡི་ནུས་པའང་སྔར་བཤད་པའི། །འབྲེལ་པའི་སྐྱོན་གྱིས་བསལ་བ་ཡིན། ། སྐྱེས་བུས་མ་བྱས་ཞེས་བྱ་ཉིད། །ཇི་བཞིན་དོན་ཤེས་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །སྐྱེས་བུའི་ཉེས་པས་སྐྱོན་མེད་པའི། །མེ་སོགས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཐོང་། !་།དེ་ནི་མ་བྱས་པར་འདོད་ན། །ཤེས་པ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུར་མི་འགྱུར། །རྟག་པ་དག་ལ་དངོས་ནུས་པ། །འགའ་ཡང་སྐྱེ་བ་ཡོད མ་ཡིན།!་།རྣམ་རྟོག་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི། །སྒྲོ་བཏགས་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་བློ་དག་།འགའ་ཞིག་དེ་ལས་སྐྱེ་འགྱུར་གྱི། །དོན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་མ་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་བྱས་ངག་ལོག་ཉིད་དུ། །མཐོང་ཉིད་ཕྱིར་ན་མ་བྱས་པའི། །ཚིག་ནི་བདེན་དོན་ཅན་ཡིན་ཏེ། ། བཟློག་པས་འགལ་བ་ཁྱབ་ཕྱིར་རོ། !་།མེད་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་མ་བསྟན་ནའང་། །དེ་ནི་ཡོད་པར་དོགས་འགྱུར་ཏེ། །དངོས་པོ་འགལ་བ་དག་ལ་ཡང་། །ཁྱབ་པར་བྱེད་པ་མཐོང་ཕྱིར་རོ། !་།ཀུན་ལ་མེད་པ་མི་དམིགས་པས། །མི་འགྲུབ་ཅེས་ནི་བཤད་ཟིན་ཏོ།

所说无性即是说，
非是事物性亦然，
若有少许作业者，
即应观待于他性。
何事全无所作用，
何故应由某观待？
由彼虽是无因者，
由未生故成坏灭。
有性坏灭成过失，
太过遍行已遮除，
如许某有生者性，
具碍性同如是故。
诸有即是坏灭性，
若谓非是无生者，
由因自性决定故，
果性自性得决定。
由无差别诸因故，
无常体性无差异，
是故彼等关联性，
常性即是已遮除。
声之功能如前说，
由关联过已遮除，
非士夫作性即是，
如实义知非能立。
由士夫过无过失，
火等见为异行相，
若许彼为非所作，
不成智性之因者。
常法之中事功能，
任何生起皆非有，
分别习气所生起，
增益境行诸智者。
某者从彼得生起，
非是义境所行者，
若见所作语颠倒，
由故非作诸语言。
具实义性由返体，
相违遍行性故者，
虽未显示能立故，
于彼有性成疑惑。
于诸事物相违中，
由见遍行性故者，
于一切中不见性，
不成即是已宣说。

།མེད་པ ཉིད་ནི་མ་གྲུབ་ན།།ལྡོག་པ་ཉིད་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །གལ་ཏེ་རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་དང་། །བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་ཅན་ལ་ཡོད་ཉིད། །དེ་ངེས་འབྲས་ཅན་ཤེས་པ་ཡིས། །གྲུབ་པར་གྱུར་ན་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། !་།གང་ལ་བསྒྲུབ་བྱའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །བཟློག་པ་ཉིད་བརྗོད་དེ་ཉིད་ ནི།།འདི་ཡི་ཆོས་མཐུན་འགྱུར་དེས་ན། །གཏན་ཚིགས་ཐམས་ཅད་རྗེས་འགྲོ་ཅན། !་།འགའ་ཡིས་བརྡ་བྱས་ཉིད་ཡིན་ན། །སྔགས་རྣམས་འབྲས་བུ་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། !་།ཅི་སྟེ་དངོས་པོའི་ནུས་ཡིན་ན། !་།ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་གཞན་ལའང་འགྱུར། །དོན་གཞན་ཉིད་དུ་ གྱུར་པ་ཡི།།བཀོད་པའང་སྔར་ནི་བསལ་བ་ཡིན། !་།དེ་དོན་རྟག་ཏུ་འགྲུབ་འགྱུར་ཏེ། །བལྟོས་པ་ཡིན་ན་ནུས་མེད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དངོས་ནུས་དེ་འདྲ་ན། །དེ་ནི་ཀུན་གྱི་སྒྲུབ་བྱེད་འགྱུར་། !་།ལེགས་བྱས་མིན་ཕྱིར་བྱེད་པ་པོའི། །ཁྱད་པར་ལ་ཡང་ལྟོས་མི་རུང་། །དངོས་ པོ་འདུས་བྱས་པ་ཡི་ཡང་།།དངོས་པོའི་ཐ་དད་ཐ་དད་བྱེད། །བྱེད་པོའི་ཁྱད་པར་ལས་ནུས་པ། །ངེས་པ་མ་ཡིན་བརྡ་ལས་འགྱུར། །ཁྱད་པར་བྱར་མེད་ཅན་ཡིན་ན། །ཅི་ཞིག་བྱེད་ནས་བྱེད་པོར་འགྱུར། !་།གལ་ཏེ་མངོན་གསལ་སྦྱོར་ཡིན་ན། །དེ་ནི་གོང་དུ་བསལ་ཟིན་ཏོ། !་། གང་ལས་བློ་དེ་གསལ་ཡིན་ལ། །དེ་ནི་འབྲས་བུར་གལ་ཏེ་སྦྱོར། !་།སྨྲ་བ་པོ་གསལ་རྒྱུ་ཡིན་པས། །ཉན་པ་པོ་ཡང་འབྲས་འབྲེལ་འགྱུར་། !་།མངོན་པར་གསལ་མིན་སྒྲ་དག་གི་།བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱི་སྦྱོར་བའམ། །ཡིད་ཀྱི་བཟླས་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །སྒྲ ནི་རྣ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཡིན།!་།བརྒྱུད་པས་དེ་ལས་བསྐྱེད་ཉིད་ཕྱིར། །བློ་དེའང་གསལ་བ་ཡིན་ཞེ་ན། །གལ་ཏེ་དོན་ཅན་ཡིན་མི་འགྲུབ། །རྟོག་པའི་རྗེས་སུ་འགྲོ་ཕྱིར་རོ། །རང་དང་སྤྱི་ཡི་རང་བཞིན་རྣམས། །ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་བརྗོད་འདོད་ནས། །བརྡ་བྱེད་རྣམས་ཀྱིས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། ། མི་འགལ་དངོས་པོ་ལ་མ་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་གོ་རིམ་མེད་ན་ནི། །རོ་དང་མཚོ་ཞེས་ཐོས་པ་ལས། །འབྲས་ཐ་དད་མེད་འགྱུར་ཞེ་ན། !་།དེ་ནི་སྐྱེས་བུའི་རྟེན་ཅན་ཡོད། །ཡི་གེ་ཀུན་སློང་ཤེས་པ་ལས། །སྐྱེས་ལ་ཤེས་ལས་སྒྲ་སྐྱེའོ།

若无性未成立者，
于返体性生疑惑，
若随行与返体及，
所立法性有法性。
由彼决定果智性，
若已成就是能立，
于彼所立相违品，
返体性说即彼者。
此之同法性故者，
一切能立具随行，
若是某者立标记，
咒语即是果能立。
若是事物之功能，
由无差别余亦成，
异于义性所安立，
亦于前已遮除者。
彼义恒时当成就，
若是观待无功能，
若是如是事功能，
彼成一切之能立。
由非善作故作者，
差别亦不应观待，
事物和合性亦是，
事物差别成差异。
由作者差别功能，
非定由标记而成，
若是无可差别者，
作何事业成作者？
若是明显相应者，
彼已于上遮除讫，
由何彼智成明显，
彼若配为果性者。
说者明显是因故，
闻者亦成果关联，
非明显声诸作者，
作业诸相应性或。
意之念诵成无义，
声是耳根之境界，
由间接彼所生故，
若谓彼智亦明显。
若不成就具义性，
由随分别行故者，
自性共相诸性相，
欲说体性为一者。
由诸立标所说故，
非于事物成相违，
若无次第性者时，
由闻味与海声故。
果无差别应成者，
彼有依于士夫性，
由一切字发心智，
从智生起声生起。

!་།དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ནི། །རྣ་བས་ངེས་པར་འགྱུར་བ ཡིན།།ཤེས་ངེས་སྐྱེད་པའི་ཤེས་པ་ཅན། !་།དེ་ཐོས་མྱུར་མིན་ཐོས་པ་ཅན། །དེ་དྲན་པ་ལ་བལྟོས་ནས་ནི། །ཕྱིས་ནི་བདག་ཉིད་ལ་དྲན་བྱེད། །དེ་ནི་རྒྱུ་དང་འཛིན་སེམས་ཀྱི། །ཡིག་རྣམས་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཡི་། །གོ་རིམ་དག་ནི་ཡིན་ཞེས་བརྗོད། །དེ་དག་སྐྱེས་བུས་བྱས་པ་ཉིད། །དེ་ ཕྱིར་ཡི་གེའི་ངོ་བོ་དེ།།ཚིག་དང་ཚིག་ལས་གཞན་ཉིད་དེ། །བྱེད་པོའི་འདུ་བྱེད་ལས་ཐ་དད། །ལྷན་ཅིག་འབྲས་བུའི་ཁྱད་པར་བྱེད། !་།ཡི་གེ་རྣམས་ཀྱི་གོ་རིམ་དེའང་། །སྤེལ་བར་བྱེད་ལ་འཇུག་ཡིན་ཏེ། །འདོད་དང་མི་འགལ་གྲུབ་ཅན་གྱི། །གོ་རིམ་གནས་པ་འགལ་ཕྱིར་རོ། ། སྐྱེས་བུ་དང་ནི་ཡི་གེ་རྣམས། །རྒྱུ་འབྲས་ཉིད་དུ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །ཡི་གེའི་རིམ་ཀུན་སྐྱེས་བུ་ལས་། །མེ་དང་ཤིང་གི་རིགས་པ་བཞིན། !་།ཤེས་མཐུ་དག་གིས་སྔགས་ཞེས་པའི། །གོ་རིམ་བྱེད་ཚུལ་ཅན་སྐྱེས་བུ། །ཐུན་མོང་མིན་པ་ཉིད་གྲུབ་སྟེ། །གཞན་ལ་དེ་དག་མེད་ཕྱིར་རོ། !་། གང་ཡང་རྒྱུད་རིག་འགའ་ཞིག་གིས། །གསང་སྔགས་འགའ་ཞིག་བྱེད་འགྱུར་བ། །དེ་དག་གིས་དེ་གཙོ་བོའི་མཐུ། །དེས་བཤད་རིགས་པ་འཇུག་ཕྱིར་རོ།

彼之差别性彼者，
由耳根得决定性，
具智决定生智者，
彼闻非速具闻性。
彼依忆念性故者，
后于自性作忆念，
彼即因及执心之，
诸文因与果性之。
次第即是如是说，
彼等即是士夫作，
是故文字体性彼，
异于语及异语者。
异于作者之造作，
同时果之差别作，
诸文字之次第彼，
趣入于增益性者。
不违欲乐具成就，
次第安住相违故，
士夫及诸文字性，
由成因果性故者。
一切文字次第性，
从士夫如火薪理，
由智力故咒语之，
次第作法性士夫。
成就不共同性者，
由余无彼等故也，
若由某续部了知，
作某密咒将成者。
彼等由彼主力故，
所说正理趣入故。

།འབྲས་བུ་འདོད་པས་སྔགས་རྣམས་ནི། །བྱས་དང་སྐྱེས་བུས་བྱས་བརྗོད་བྱ། !་།སྐྱེས་བུ་ནུས་མེད་སྒྲུབ་བྱེད་ནི། །འདི་ཉིད་ཀྱིས ནི་གསལ་བ་ཡིན།།བློ་དབང་སྨྲ་དང་སྐྱེས་བུ་ཉིད། །ལ་སོགས་སྒྲུབ་བྱེད་གང་བརྗོད་པ། །ཚད་ལྟར་སྣང་ཡིན་ལྷག་ལྡན་པས། །ཇི་བཞིན་དོན་རྟོགས་ཡོད་མ་ཡིན། །སྒྲ་ནི་ཁོ་བོ་འདི་དོན་དང་། །འདི་དོན་མིན་ཞེས་རྗོད་མི་བྱེད། !་།སྐྱེས་བུས་དོན་འདི་བརྟགས་པ་སྟེ། །དེ་ཡང་ འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་ལྡན།།དེ་གཅིག་དེ་ཉིད་རིག་གཞན་མིན། །ཁྱད་པར་ཡང་ནི་སུ་ཡིས་བྱས། །དེ་བཞིན་སྐྱེས་ཉིད་རྣམ་འགས་ཀྱང་། །ཁྱེད་ཅི་ཤེས་ལྡན་འགའ་མི་འདོད། !་།གལ་ཏེ་གང་ཚིག་ཚད་མ་ཡིས་། །མི་སླུ་དེ་དོན་རིག་ཡིན་ན། །ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་རྣམས་ ལ།།ཚད་མ་ཡོད་པ་སྲིད་མ་ཡིན། !་།གང་གི་ཚིག་ནི་ཚད་མ་ཡིས་། །མི་སླུ་དེ་ཡིས་བྱས་པའི་ཚིག་།དེ་ལུང་ཞེས་ཐོབ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །སྐྱེས་བུས་བྱས་མིན་དོན་མེད་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་དོན། །ལུང་མེད་པར་ནི་ཤེས་སྲིད་ན། །དབང་པོ་ལས་འདས་དོན་རིག་འགའ། ། ཡོད་དོ་ཞེས་ནི་མངོན་འདོད་འགྱུར། !་།བདག་ཉིད་འདོད་ཆགས་སོགས་ལྡན་པའམ། །གཞན་ལས་རིག་བྱེད་དོན་རིག་མིན། །རིག་བྱེད་རིག་པར་བྱེད་མིན་ན། །རིག་བྱེད་དོན་ནི་གང་ལས་རྟོགས། །དེས་ན་མཐོ་རིས་འདོད་མེ་ལ། །སྦྱིན་སྲེག་སྦྱིན་ཞེས་ཐོས་པ་ལས་། །ཁྱི་ཤ ཟ་ཞེས་བྱ་བ་དེ།།དོན་མིན་ཞེས་འདི་ཚད་མ་གང་། །འཇིག་རྟེན་ཚིག་རབ་གྲགས་ཤེ་ན། །དེ་ལ་སྣ་ཚོགས་དོན་ཅན་སྒྲའི། །གང་གིས་དོན་འདི་རྣམ་དབྱེ་བ། །དབང་པོ་ལས་འདས་དོན་མཐོང་གང་། །གྲགས་མིན་དོན་བརྗོད་མཐོ་རིས་དང་། །ལྷ་མོ་ལ་སོགས་སྒྲ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ འདྲའི་སྒྲ་གཞན་དག་ལ་ནི།།དེ་འདྲའི་རྣམ་རྟོག་ཉིད་དུ་འགྱུར། !་།གྲགས་པ་དག་ཀྱང་མི་རྣམས་ཚིག་།དེ་ཡང་ཚད་མར་མི་འདོད་ན། །སླར་ཡང་དེ་ལས་དོན་རྟོགས་པ། །སྡང་འདོད་འདི་ནི་ཅི་ཞིག་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་གྲགས་པ་ལས་བརྒལ་བའི། །རྟོག་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད་ཅེ་ན། ། རབ་གྲགས་ཚད་མ་ཉིད་མིན་ཕྱིར། །དེར་འཛིན་པ་ལ་རྒྱུ་ཅི་ཡོད། །གྲགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་སྒྲ་དོན་གྱི། །ངེས་ལ་དོགས་པ་བསྐྱེད་པ་ནི། །གང་ཕྱིར་དེ་ལ་སྒྲ་རྣམས་དོན། །སྣ་ཚོགས་འཇུག་པ་ཅན་ཉིད་མཐོང་། །ངེས་བྱེད་མ་མཐོང་བ་དག་གིས་། །སྣ་ཚོགས་ནུས་ཅན་སྒྲ་རང་ཉིད། ། ངེས་པར་དོགས་པ་འགྱུར་བ་སྟེ། །གཞན་དུ་མི་སྲིད་མེད་ཕྱིར་རོ།

由欲果故诸咒语，
所作士夫作应说，
士夫无力能立者，
由此即是明显性。
智根言说士夫性，
等等能立所说者，
似量具余由如实，
义理了解实非有。
声者不作如是说，
此义非此义表述，
士夫观察此义者，
彼亦具贪等过失。
彼一即是知彼性，
非他差别谁所作？
如是生性诸分别，
汝何不许具智者？
若由何语量性故，
无欺即是知义者，
于极隐蔽诸事中，
有量性实不可能。
由谁语为量性故，
无欺彼所作语言，
彼得名为教量故，
非士夫作成无义。
若于极隐蔽义中，
无教亦可有知者，
超越根境知义性，
有者即成显许性。
自性具贪等过失，
或从他知非知义，
明论非是能了知，
明论义理从何知？
是故欲求天界火，
献护摩供如是闻，
食狗肉等如是说，
非义此中何为量？
若谓世间语广称，
彼中种种义声者，
由何分别此义理，
超越根境见义谁？
见非称义说天界，
天女等等诸声故，
如是异声余者中，
即成如是分别性。
称谓亦是诸人语，
彼亦不许为量者，
复从彼知所诠义，
此嗔欲者为何耶？
若谓超越称谓之，
分别有何因者时，
极称非是量性故，
执彼复有何因耶？
由称谓性声义之，
决定生起疑惑者，
由于彼中诸声义，
见为种种趣入性。
由未见决定者故，
种种功能声自性，
决定生起疑惑性，
由无异处非有故。

!་།འགའ་ཞིག་ལམ་ནི་འདི་ཡིན་ཞེས། །སྡོང་དུམ་འདི་ནི་སྨྲ་འགྱུར་ཞེས། །གཞན་ནི་བདག་ཉིད་སྨྲ་དེ་ལྟར། །དེ་དག་བྱེ་བྲག་བརྟག་པར་གྱིས། །ཐམས་ཅད་ལ་རུང་དོན་གཅིག་གི་། གསལ་བྱེད་ངེས་པ་གང་ལས་ཡིན། !་།བརྗོད་འདོད་ངེས་པ་མ་གཏོགས་པ་། །གང་གིས་དབང་པོ་ལས་འདས་ཤེས། !་།བརྗོད་འདོད་ངེས་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཞིང་། །བརྡ་ནི་དེ་ཡི་གསལ་བྱེད་ཡིན། !་།དེ་ནི་སྐྱེས་མིན་ལ་མེད་ན། །དེ་དོན་གཅིག་ཅན་དེ་གང་ལས། !་།རང་བཞིན གྱིས་ནི་ངེས་ཡིན་ན།།གཞན་ལ་དེས་ཀྱང་མི་རུང་ངོ་། །བརྡ་ཡང་དོན་མེད་ཅན་ཉིད་འགྱུར། །བརྡ་ལས་རང་བཞིན་ཁྱད་པར་གྱི། །གསལ་བའི་ངེས་པ་གང་ལས་ཡིན། !་།གང་ལ་འདོད་པ་རང་རྒྱུད་པ། །དེ་ལ་ངེས་པ་ཞེས་བྱ་གང་། །དེས་ན་བརྡ་ནི་རུང་བ་ཉིད། །འདོད་ པ་ཁོ་ན་གསལ་མི་འགྱུར།།བར་སྐབས་ཀྱི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དག་གོ་། གང་ཕྱིར་རིག་བྱེད་ཕྱོགས་གཅིག་ཕྱིར། །གཞན་ཡང་དེ་འདྲ་ཡིན་ཏེ་དཔེར། །མེས་གྲང་བཟློག་དག་བདེན་པ་བཞིན། །དེ་སྐད་གཞན་དག་ཟེར་རོ་ལོ། །རོ་འདྲ་ངོ་བོ་མཚུངས་ཉིད་ཕྱིར། །སྣོད་ གཅིག་ལ་ཡང་ཆོས་པ་བཞིན།།ལྷག་ལྡན་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཉིད་ཕྱིར། །རིགས་པ་ཤེས་པས་འདི་འདྲ་བཀག་།སྐྱེས་བུ་རྟག་པ་བྱེད་པོ་ཉིད། །དངོས་རྣམས་རྟག་དང་དབང་པོ་འདས། །དབང་པོས་གཟུང་བྱ་དང་དངོས་རྣམས། །རྒྱུ་དང་གནས་འཇིག་མི་མཉམ་དང་། །གཞན་ཡང་ ཚད་མ་རྣམས་གཉིས་ཀྱིས།།རྣམ་པར་བསལ་བའི་སྤྱོད་ཡུལ་ལམ། །ལུང་ལ་བལྟོས་པ་རྗེས་དཔག་དང་། །འགལ་བ་དག་ནི་རྗོད་བྱེད་པ། །འགལ་བ་ཀུན་ཏུ་མ་བསལ་ཞིང་། །བསྟན་བཅོས་དོན་ཡང་མ་བསྟན་ལ། །དེ་བདེན་དོན་བཅས་ཁས་ལེན་པ། །གཡེམ་མ་མུ་ཅོར་གྱིས་ རྒྱལ་ལོ།!་།གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་ཚད་གྲུབ་ན། །འོ་ན་འདི་ལ་ཚད་མིན་ཅི། །སྐྱེས་བུ་མང་དུ་སྨྲ་བ་ལ། །བདེན་པའི་དོན་གཅིག་མེད་པ་མིན། །རྗོད་པ་པོ་ལ་སྒྲ་གནས་པས། །འདི་དངོས་རང་བཞིན་ནམ་འབྲས་མིན། །འདི་ལས་རྣམ་པར་བཟློག་པས་ཀྱང་། །འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། ། རྗོད་བྱེད་རྣམས་ཀྱི་འཇུག་པ་ནི། །བརྗོད་བྱ་མཐོང་བས་བྱེད་ཅེ་ན། །ཕན་ཚུན་དག་ནི་འགལ་བའི་དོན། །དེ་ནི་གཅིག་ལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེས་ན་ལུང་དང་དངོས་པོ་རྣམས། །རྟོགས་པ་པོ་ཡི་རྣམ་འགའ་ཡང་། །མེད་ན་མི་འབྱུང་མི་འགྲུབ་ན། །དེ་ལས་དོན་གང་ངེས་པ་ཡིན། ། དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ལོག་ན་ཡང་། །དངོས་པོ་མེད་པར་འགྲུབ་མི་འགྱུར། !་།དེས་ན་མེད་ངེས་འབྲས་བུ་ཅན། །མི་དམིགས་པས་ནི་མི་འགྲུབ་བོ།

某者说此是道路，
此木桩者将说言，
他者自身如是说，
彼等差别当观察。
一切皆可一义之，
明显决定从何生？
除说欲决定性外，
由何知超根境者？
说欲决定是因性，
标记即是彼明显，
彼于非生若无者，
彼一义性从何来？
若是自性决定者，
于余由彼亦不应，
标记亦成无义性，
标记自性差别之。
明显决定从何来？
于谁欲求自相续，
于彼即说为决定，
是故标记唯可性。
欲求独一非明显，
此是中间偈颂者，
由明论一分故者，
余亦如是为譬如。
火遮寒冷诸谛如，
如是他者所言说，
味同体性等性故，
如于一器诸法者。
由具余惑乱性故，
知正理者遮此等，
士夫常性作者性，
诸事常与超根境。
根境所取及诸事，
因住坏不平等及，
复次由二量性者，
遍遮所行境界或。
依教随推与相违，
彼等即是能诠者，
一切相违未遮除，
论典义亦未显示。
彼谛具义许可者，
淫女戏论得胜利，
若如是成量性者，
于此何为非量性？
于多言说士夫中，
非无一个真实义，
由说者住声性故，
此事自性或非果。
由从此等返体故，
亦无无有错乱者，
诸能诠之趣入性，
由见所诠作者时。
互相相违诸义理，
彼于一者何能成？
是故教法及诸事，
了知者之某分别。
若无不生不成就，
从彼何义决定性？
是故彼若返体时，
事物无性不得成。
是故无定果性者，
由不见故不成就。

!་།རིག་བྱེད་ཚད་མ་དང་ནི་འགས་བྱེད་སྨྲ། །ཁྲུས་ལས་ཆོས་འདོད་དང་ནི་རིགས་པ་སྨྲས་དྲེགས། !་།སྡིག་པ་གཞོམ་ཕྱིར་གང་གདུང་བ་རྩོམ་ཞེས་པ། ། བླུན་པོ་ཤེས་རབ་འཆལ་བའི་རྟགས་ལྔ་ཡིན། །ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས་རང་དོན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྟེ་ལེའུ་དང་པོའོ། །ཚད་མ་བསླུ་མེད་ཅན་ཤེས་པ། །དོན་བྱེད་ནུས་པར་གནས་པ་ནི། །མི་སླུ་སྒྲ་ལས་བྱུང་བ་ཡང་། །མངོན་པར་འདོད་པ་སྟོན ཕྱིར་རོ།!་།སྨྲ་བ་པོ་ཡི་བྱེད་པའི་ཡུལ། །དོན་གང་བློ་ལ་རབ་གསལ་བ། །དེ་ལ་སྒྲ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་། །དོན་གྱི་དེ་ཉིད་རྒྱུ་ཅན་མིན། !་།གཟུང་བ་འཛིན་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་ནི། །མི་འདོད་བློ་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །བླང་དང་དོར་བྱའི་དངོས་པོ་ཡི། །འཇུག་ལ་དེ་གཙོ་ཡིན་ཕྱིར་དང་། ། ཡུལ་རྣམ་ཅན་ནི་ཐ་དད་པས། །བློ་ཡི་རྟོགས་པ་ཐ་དད་ཕྱིར། །དེ་ཡོད་ན་འདི་ཡོད་ཕྱིར་རོ། !་།རང་ལས་རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཐ་སྙད་ལས་ནི་ཚད་མ་ཉིད། །བསྟན་བཅོས་རྨོངས་པ་ཟློག་བྱེད་ཡིན། !་།མ་ཤེས་དོན་གྱི་གསལ་བྱེད་ཀྱང་། །རང་གི་ངོ་བོ་རྟོགས་འོག་ཏུ། །སྤྱི་ཡི་རྣམ པར་ཤེས་པ་ཐོབ།།རང་གི་མཚན་ཉིད་མི་ཤེས་པ། །ཤེས་པ་གང་ཡིན་ཞེས་དགོངས་ཕྱིར། །རང་གི་མཚན་ཉིད་དཔྱད་ཕྱིར་རོ། !་།དེ་ལྡན་བཅོམ་ལྡན་ཚད་མ་ཉིད། !་།མ་སྐྱེས་པ་ནི་བཟློག་དོན་དུ། །གྱུར་པ་ཉིད་གསུངས་དེ་ཡི་ཕྱིར། །སྒྲུབ་བྱེད་ལ་ལྟོས་ཚད་ཡིན་རིགས། ། ཚད་མ་རྟག་པ་ཉིད་ཡོད་མིན། །དངོས་ཡོད་རྟོགས་པ་ཚད་ཕྱིར་དང་། །ཤེས་བྱ་མི་རྟག་པ་ཉིད་ཀྱིས། །དེ་ནི་མི་བརྟན་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་ཅན་དག་ནི། །རྟག་ལས་སྐྱེ་བ་མི་འཐད་ཕྱིར། །ལྟོས་པ་མི་རུང་བ་ཡི་ཕྱིར། !་།རྣམ་འགས་ཕན་གདགས་བྱ་མིན་ཕྱིར། །མི་རྟག ན་ཡང་ཚད་མེད་ཉིད།!་།སྡོད་འཇུག་དབྱིབས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། །དོན་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་དག་།འདོད་པ་གྲུབ་པའམ་དཔེ་མ་གྲུབ། །ཡང་ན་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཡིན། !་།བྱིན་རླབས་ཡོད་མེད་རྗེས་འཇུག་ཅན། །དབྱིབས་སོགས་ཇི་འདྲ་རབ་གྲུབ་པ། ། དེ་ལས་རྗེས་སུ་དཔོག་གང་ཡིན། །དེ་ནི་རིགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ། །ཐ་དད་དངོས་ལ་རབ་གྲུབ་པ། །སྒྲ་མཚུངས་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྗེས་དཔོག་རིགས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སྐྱེ་བོའི་རྫས་ལས་མེ་བཞིན་ནོ།

明论量性及作者说，
沐浴求法及慢说理，
为摧罪恶起苦行者，
愚者慧乱五种相。
这是《量理论释》颂中自比量第一品。
量为无欺之智性，
安住能作义利者，
无欺从声所生者，
由显明显欲求故。
说者作业之境界，
何义于智极明显，
于彼声是量性者，
非是义性因性故。
为取所取世俗者，
非欲智是量性故，
取舍事物体性之，
趣入彼为主故及。
境相有别异性故，
智之了解差别故，
由有彼故有此故，
自性由自体了知。
由名言故成量性，
论典能遮愚痴者，
未知义之明显及，
了知自性后得者。
获得共相之了知，
不知自相性者时，
何为智性故思故，
为观察自相性故。
具彼胜者量性者，
未生即说返义性，
成彼故者由是故，
应理观待能立量。
量性常有性非有，
由实有知是量故，
由所知无常性故，
彼非坚固性故者。
次第具生性诸者，
从常生起不应理，
由不应理观待故，
由某分非所利故。
虽无常亦非量性，
住行形相差别及，
作义等等彼等者，
欲求成就或喻无。
或者即是疑惑性，
具随加持有无者，
形等如何极成就，
从彼随推何性者。
彼即是为正理性，
差别事物极成就，
声同无有差别故，
随推非是正理性。
如从士夫物生火。

!་།དེ་ལྟ་མིན་ན་རྫ་མཁན་གྱིས། བུམ་པ་ལ་སོགས་འཇིམ་པ་ཡི། ། རྣམ་འགྱུར་འགའ་ཞིག་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །གྲོག་མཁར་ཡང་དེས་བྱས་གྲུབ་འགྱུར། !་།བསྒྲུབ་བྱའི་རྗེས་འགྲོ་ཕྱིར་འབྲས་བུ། །སྤྱིས་ཀྱང་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ལ། །འབྲེལ་པ་ཅན་ཉིད་ཐ་དད་ཕྱིར། །ཐ་དད་སྐྱོན་བརྗོད་འབྲས་མཚུངས་འདོད། !་།རིགས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལ་གྲུབ པ།།སྒྲ་ཡི་སྤྱི་ནི་མཐོང་བ་ལས། །སྒྲུབ་བྱེད་མི་རིགས་ངག་ལ་སོགས། །གོ་ཉིད་ཕྱིར་ན་རྭ་ཅན་བཞིན། !་།རྗོད་པར་འདོད་པའི་གཞན་དབང་ཕྱིར། །སྒྲ་རྣམས་གང་ལའང་མེད་མ་ཡིན། །དེ་ཡོད་པས་ནི་དོན་གྲུབ་ན། །ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ནི་ཐམས་ཅད་གྲུབ། !་།འདིས་ནི་ སེར་སྐྱ་ལ་སོགས་ཀྱི།།མི་རྟག་སོགས་ཕྱིར་ཡང་སེམས་མེད། །སོགས་དང་ཤུན་པ་བཤུས་ན་ནི། །འཆི་ཕྱིར་སེམས་ལྡན་དཔྱད་པ་ཡིན། !་།དངོས་པོའི་ངོ་བོ་མ་གྲུབ་ན། །ཚུལ་འདི་གྲུབ་ན་མ་གྲུབ་ཀྱང་། །ཁྱད་པར་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ། །སྒྲ་ཡི་ནམ་མཁའ་ལ་བརྟེན་བཞིན། ། སྒྲ་མ་གྲུབ་ཀྱང་དངོས་པོ་ནི། །གྲུབ་ན་གྲུབ་པར་འགྱུར་ཏེ་དཔེར། །འུག་པ་པ་ལ་སངས་རྒྱས་པས། །ལུས་སོགས་སྒྲུབ་བྱེད་བཤད་པ་བཞིན། །དེ་ཉིད་འཁྲུལ་ལ་སོགས་ཡིན་ན། །སྒྲ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་ན་ཡང་། །སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ལྡན་ཤེས་བྱ་སྟེ། །དངོས་ལས་དངོས་པོ་གྲུབ ཕྱིར་རོ།།འགྲོ་བའི་ཕྱིར་དང་ལག་ལྡན་ཕྱིར། །རྭ་ཅན་གླང་པོ་ཞེས་སྒྲུབ་བྱེད། །འདི་ཡི་སྒྲ་ཡི་བརྗོད་བྱ་ནི། །གྲགས་པ་ཡིན་གྱི་བརྗོད་འདོད་མིན། !་།ཇི་ལྟར་དངོས་དེ་རྒྱུ་ཡིན་པ། །དེ་ལྟར་དེ་ཉིད་གང་གི་ཚེ། །རྒྱུ་མིན་གང་གིས་དེ་ནི་རྒྱུར། །འདོད་ལ་རྒྱུ་མ་ཡིན་མི་འདོད། །མཚོན་དང་སྨན་ སོགས་འབྲེལ་པ་ལས།།ནག་པའི་རྨ་དང་འདྲུབས་ཡིན་ན། །འབྲེལ་མེད་སྡོང་དུམ་ཅི་ཡི་ཕྱིར། །རྒྱུ་ཉིད་དུ་ནི་རྟོག་མི་བྱེད། །རང་བཞིན་ཁྱད་པར་མེད་པར་ནི། །བྱེད་པར་ཡང་ནི་མི་རུང་ངོ་། !་།རྟག་ལ་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ནུས་པ་ཉིད་ཀྱང་རྟོགས་པར་དཀའ། !་།གང་དག་ཡོད་ན་ གང་འགྱུར་ཉིད།།དེ་དག་ལས་གཞན་དེ་ཡི་རྒྱུ་། །རྟོག་པ་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ལ། །རྒྱུ་རྣམས་ཐུག་པ་མེད་པར་འགྱུར། !་།མྱུ་གུ་སྐྱེད་ལ་ས་ལ་སོགས། །རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་གྱུར་ནས་ནི། །རྒྱུ་ཡིན་དེ་ལེགས་བྱས་པ་ན། །དེ་ཡི་ཁྱད་པར་མཐོང་ཕྱིར་རོ། !་།གལ་ཏེ་ཇི་ལྟར་ཡུལ་ དབང་པོ།།ཚོགས་པ་ཁྱད་མེད་བློ་རྒྱུ་ཡིན། །དེ་ལྟར་འདི་ཡིན་ཞེ་ན་མིན། །དེ་ལས་ཁྱད་པར་ཡོད་ཕྱིར་རོ། །སོ་སོ་སོ་སོར་ནུས་མེད་རྣམས། །རང་བཞིན་ཁྱད་པར་མེད་པས་ན། །ཚོགས་ཀྱང་ནུས་པ་མེད་འགྱུར་བས། །དེ་ཕྱིར་ཁྱད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་སོ་སོར་གང་ ནུས་མེད།།ཚོགས་ན་ཡོན་ཏན་སྲིད་འགྱུར་བ། །དེ་དག་རྒྱུ་ཡིན་དབང་ཕྱུག་སོགས། །མ་ཡིན་ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་རོ།

若非如是陶师者，
瓶等泥土诸变化，
由作某些转变故，
蚁穴亦应彼所作。
所立随行故果性，
共相亦能作能立，
由具关联差别故，
差别过说许果同。
于种类差别成就，
由见声之共相故，
能立不应语等者，
由了知故如有角。
由说欲求他权故，
诸声于何亦非无，
由彼有故义成就，
一切即能成一切。
由此数论等论者，
无常等故复无心，
等及剥皮之时者，
由死观察具心性。
事物体性未成时，
此理成就未成亦，
差别非是能损害，
如声依于虚空性。
声未成就事物者，
若成即当成就如，
梵行者对佛教徒，
如说身等能立性。
若彼性即错乱等，
声虽无有错乱性，
应知能立具过失，
由事成就事物故。
由行走及具手故，
有角象者能立性，
此之声之所诠者，
是为称谓非说欲。
如何事物是因性，
如是彼性何时者，
非因由何彼为因，
许者于因性不许。
由剑药等关联故，
若是黑伤及愈合，
无关木桩何因故，
不作因性之分别？
自性无有差别者，
作者亦复不应理，
常性无有返体故，
功能性亦难了知。
若有何者即成何，
彼等余者彼之因，
若是分别一切中，
诸因即成无穷尽。
于芽生中地等者，
自性遍转尔后者，
是因彼善作性时，
由见彼之差别故。
若如境根和合性，
无别是为智因者，
如是此耶答非尔，
由从彼有差别故。
各各无有功能者，
由自性无差别故，
和合亦成无功能，
是故差别得成就。
是故各各何无能，
和合功德成可能，
彼等是因自在等，
非是由无差别故。

!་།ཚད་མ་ལྐོག་གྱུར་དོན་ཤེས་ཡིན། །དེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར། །ནན་ཏན་བྱེད་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཞེས་ནི་ཁ་ཅིག་རབ་ཏུ་བརྗོད། །མི་ཤེས་སྟོན་པར་ བྱེད་པ་ལ།།འཁྲུལ་པར་དོགས་པ་ཅན་རྣམས་ཀྱིས། །དེས་བཤད་ནན་ཏན་བྱ་བའི་ཕྱིར། །ཤེས་ལྡན་འགའ་ཞིག་འཚོལ་བར་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཡི་བསྒྲུབ་བྱ་རུ། །འགྱུར་བའི་ཡེ་ཤེས་རྣམ་དཔྱད་བྱའི་། །འདི་ཡིས་སྲིན་བུའི་གྲངས་མཁྱེན་པ། །ངེད་ལ་འགར་ཡང་ཉེར་མཁོ་མེད། !་། བླང་དང་དོར་བྱའི་དེ་ཉིད་ནི། །ཐབས་དང་བཅས་པ་རིགས་མཛད་པ། །གང་དེ་ཚད་མ་ཉིད་འདོད་ཀྱི་། །ཐམས་ཅད་རིགས་མཛད་མ་ཡིན་ནོ། །རིང་པོ་མཐོང་བའམ་མིན་ཡང་རུང་། །འདོད་པའི་དེ་ཉིད་མཐོང་བ་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་རིང་མཐོང་ཚད་ཡིན་ན། །ཚུར་ཤོག་བྱ་རྒོད་བསྟེན་པར གྱིས།!་།སྒྲུབ་བྱེད་ཐུགས་རྗེས་གོམས་ལས་དེ། !་།བློ་ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་པའི་ཕྱིར། །གོམས་པས་གྲུབ་པ་མེད་ཅེ་ན། !་།མ་ཡིན་རྟེན་ནི་བཀག་ཕྱིར་རོ། །སྐྱེ་བ་ཡོངས་སུ་ལེན་པ་ན། །འབྱུང་རྔུབ་དབང་པོ་བློ་དག་ནི། །རང་གི་རིགས་ལ་ལྟོས་མེད་ཅན། །ལུས་ཉིད་འབའ་ཞིག་ལས་སྐྱེ་ མིན།།ཧ་ཅང་ཐལ་ཕྱིར་མཚམས་སྦྱོར་བར། །ནུས་ལྡན་མཐོང་བ་གང་དེ་ལ། །ཅི་ཞིག་ཡོད་འགྱུར་གང་མེད་པ། །གང་གིས་ཕྱི་ནས་མཚམས་སྦྱོར་མེད། !་།གང་དུ་དྲོད་གཤེར་ལ་སོགས་པ། །སྐྱེ་བོ་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་བའི། །ས་སོགས་ཆ་དེ་འགའ་ཡང་མེད། ། དེ་ཕྱིར་ཐམས་ཅད་ས་བོན་བདག་།དེ་ཕྱིར་དབང་སོགས་རང་རིགས་ལ། །ལྟོས་པ་མེད་པར་འབྱུང་ཡིན་ན། །ཇི་ལྟར་གཅིག་ནི་ཡོངས་འགྱུར་བཞིན། །ཀུན་འགྱུར་ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་རོ།

量为了知隐蔽义，
由无能立彼性故，
精进作者实非有，
如是某者极宣说。
于显示未知性中，
具有错乱疑惑者，
为作彼说精进故，
具智某者作寻求。
是故彼之所立为，
智慧应当作观察，
由此了知虫数量，
于我何处亦无需。
取舍彼之真实性，
具有方便作正理，
彼即许为量性者，
非是一切作正理。
见远或者非见远，
即是见彼所欲性，
若远见者是量性，
来此依止秃鹫者。
能立大悲串习彼，
由智依止身体故，
若谓串习无成就，
非尔由遮所依故。
于受取诸生时中，
呼吸根及诸智者，
无待自类性诸者，
非唯从于身体生。
由太过失能结合，
见具功能彼性中，
何者当有何非有，
由何后无结合性。
何处暖湿等性者，
众生不成生起处，
地等彼分全无有，
是故一切种子性。
是故根等于自类，
若是无待而生者，
如何一者遍转时，
一切转由无别故。

!་།དབང་རྣམས་རེ་རེ་ལ་གནོད་ན། །ཡིད་བློ་ལ་གནོད་ཡོད་མ་ཡིན། །འདི་འགྱུར་ན་ནི་དེ དག་ཀྱང་།།འགྱུར་བ་དག་ཏུ་མཐོང་བ་ཡིན། !་།དེ་ཕྱིར་བློ་གནས་པ་ཡི་རྟེན། །བློ་ཉིད་ལ་ནི་བརྟེན་པ་འགའ། །དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུ་ཡིན་པས། །དེ་ཕྱིར་བློ་ལས་དབང་པོ་ཡིན། །དེ་འདྲའི་འཕེན་བྱེད་ཡོད་གྱུར་ན། །ཕྱིས་ཀྱང་དེ་འདྲར་འགྱུར་བ་ཡིན། །དེ་ཡི་ཤེས་པས་ ཕན་འདོགས་ཕྱིར།།ཡིད་ནི་ལུས་ལ་བརྟེན་པར་བཤད། །གལ་ཏེ་དབང་པོ་མེད་པར་བློ། །མ་ཡིན་དེ་ཡང་དེ་མེད་པར། །དེ་ལྟའང་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཉིད་པས། །དེ་ཕྱིར་ཕན་ཚུན་རྒྱུ་ཅན་ཡིན། !་།རིམ་ཅན་མིན་ལས་རིམ་ཅན་མིན། །ཁྱད་པར་ཅན་མིན་ལྟོས་པའང་མེད། !་།ལུས་ལས་ རིམ་གྱིས་བློ་འགྱུར་ན།!་།དེའི་ཡང་རིམ་པ་གསལ་བར་བྱེད། !་།སྐད་ཅིག་སྔ་མ་སྔ་མ་ནི། །སྐད་ཅིག་རེ་རེ་སྔོན་མེད་དེའི། །རྒྱུ་ཡིན་དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་རྒྱུ། །ཐམས་ཅད་ཚེ་ན་མཐོང་བ་ཉིད། !་།ཐ་མའི་སེམས་ནི་སེམས་གཞན་དང་། །མཚམས་སྦྱོར་བ་ལ་འགལ་ཅི་ཡོད། །དགྲ་བཅོམ་ སེམས་གང་ཡིན་དེ་ཡང་།།གང་ལས་མཚམས་སྦྱོར་མེད་པར་འདོད། !་།ཚད་མས་མ་གྲུབ་དོན་ཅན་གྱི་། །གྲུབ་མཐའི་རྗེས་སུ་འབྲང་ངམ་ཅི། །གལ་ཏེ་དེ་རྒྱུ་བྲལ་ཕྱིར་ན། །དེ་ཉིད་འདིར་ནི་ཅིས་མ་བརྗོད། །དེ་བློ་བཞིན་དུ་འཛིན་འགྱུར་ཕྱིར། །དབང་པོ་བཅས་ལས་ཡིད་ཤེས་ མིན།།ཤེས་སྐྱེད་ནུས་པ་ཐ་དད་ཕྱིར། །ཀུན་ལས་ཀྱང་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སེམས་མེད་ཉིད་ཕྱིར་གཞན་ལས་མིན། །རྒྱུ་གཅིག་ཕྱིར་ན་ལྷན་ཅིག་གནས། །དབང་བཞིན་གཟུགས་དང་རོ་བཞིན་ནོ། །དོན་གྱི་སྒོ་ནས་འགྱུར་བ་ཡིན། !་།རྟག་ཏུ་དེ་ཡི་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །གང་ ཞིག་ཡོད་པས་ཕན་འདོགས་བྱེད།།དེ་རྒྱུ་དེ་ཕྱིར་བདུན་པ་དང་། །སྐྱེས་ཕྱིར་ཞེས་ནི་བཤད་པ་ཡིན། །འགའ་ཞིག་ཚེ་ན་སེམས་རྒྱུན་ལ། །ཕན་འདོགས་བྱེད་པའང་ཡིན་སླ་སྟེ། །བུམ་སོགས་ལ་ནི་མེ་སོགས་བཞིན། །དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་ལྡོག་པ་མིན། !་།ལུས་ནི་གནས་པ་ཉིད་ན་ སེམས།།ལྡོག་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། !་།དེ་ཡོད་ཡོད་དང་དབང་གྱུར་ཕྱིར། །དེ་ལས་འབྱུང་རྔུབ་དེ་མ་ཡིན། །རླུང་འབྱིན་པ་དང་འདྲེན་པ་ནི། །འབད་རྩོལ་མེད་པར་གང་ལས་ཡིན། !་།དེ་དག་ཡུལ་བྱུང་འགྲིབ་པ་ལས། །ཕུལ་བྱུང་འགྲིབ་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར། །དེ་དག་ ལ་ཡང་ཐལ་བ་མཚུངས།།སེམས་རྒྱུ་ཡིན་ན་མཚུངས་མ་ཡིན། །གནས་པའི་འཕེན་བྱེད་གཞན་དག་ཀྱང་། །གང་ཕྱིར་རྒྱུ་ནི་ཡིན་པར་འདོད། !་།གལ་ཏེ་སྡོང་བུ་ལ་སོགས་བཞིན། །ཉེས་པས་མི་མཐུན་ལུས་རྒྱུ་མིན། !་།ཤི་བས་ཉེས་པ་ཉམས་གྱུར་ཚེ། །སླར་ཡང་འཚོ་བ་དག་ཏུ་ འགྱུར།!་།གལ་ཏེ་མེ་ནི་ལྡོག་ན་ཡང་། །ཤིང་གི་འགྱུར་བ་མི་ལྡོག་བཞིན། །དེ་ནི་ལྡོག་པ་མེད་ཅེ་ན། !་།མ་ཡིན་གསོ་སྦྱོར་ཡོད་ཕྱིར་རོ།

若于各各根损害，
于意识中无损害，
若此转变彼等亦，
即见成为转变性。
是故住智所依者，
某依止于智性者，
诸根即是因性故，
是故从智成诸根。
若有如是能引者，
后亦即成如是性，
由彼智能作利益，
说意依止于身体。
若无诸根则无智，
彼亦无彼非有者，
如是互为因性故，
是故互为因性者。
非次第从非次第，
无差别者亦无待，
从身次第智转时，
亦明显作彼次第。
前前刹那性诸者，
各各刹那前无彼，
是因是故因性者，
一切时中即见性。
最后心与余心者，
结合之中有何违？
阿罗汉心何性者，
许从何者无结合？
量未成就义性之，
随行宗义耶云何？
若由彼因离故者，
于此何故不说彼？
如彼智故能取故，
具根非是意识性，
由生智力差别故，
亦非从于一切生。
由无心故非他生，
由一因故同时住，
如根如色味性者，
由义门中即转变。
由常随彼随行故，
何者由有作利益，
彼因是故第七及，
由生故者即宣说。
某时于心相续中，
作利益者亦容易，
如于瓶等火等故，
仅由尔许非返体。
身体若是住性时，
心识应成无返体，
由彼有有自在故，
从彼呼吸非彼性。
出气及与引气者，
由何无有勤勇性？
彼等由境生衰减，
获得殊胜之衰减。
于彼等亦过失同，
若心是因则不同，
住之能引余者亦，
由何因性许为因？
若如树干等性故，
过失不顺身非因，
死时过失损坏时，
复当成为活命性。
若谓火虽返体时，
如木变化不返故，
彼无返体性者耶？
非尔由有医治故。

!་།སླར་མི་འབྱུང་བར་འགའ་ཞིག་ནི། །ལ་ལར་འགྱུར་བ་སྐྱེད་པར་བྱེད། །འགའ་ཞིག་ལྡོག་པ་ཡིན་ཕྱིར་དཔེར། །ཤིང་དང་གསེར་ ལ་མེ་བཞིན་ནོ།།དང་པོ་ཆུང་ཡང་ལྡོག་པ་མིན། །སླར་ལྡོག་རུང་བར་འགྱུར་བྱས་གང་། །དེ་ནི་སླར་ཡང་འབྱུང་འགྱུར་ཏེ། །གསེར་གྱི་སྲ་བ་ཉིད་བཞིན་ནོ། །ཅུང་ཟད་གསོ་བྱ་མིན་བརྗོད་པ། !་།འཆོས་བྱེད་རྙེད་པར་དཀའ་ཕྱིར་རམ། །ཚེ་ཟད་ཕྱིར་རོ་ཉེས་འབའ་ཞིག་།ཡིན་ན་ གསོ་མིན་མེད་པ་གཉིས་།།ཤི་བའི་དུག་སོགས་ལྡོག་ཕྱིར་རམ། །དེ་ཡི་སོས་ཟིན་བཅད་ལས་ཀྱང་། །འགྱུར་བའི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བས་ན། །དེ་ཅིས་སླར་ཡང་འཚོ་མི་འགྱུར། །ཉེར་ལེན་འགྱུར་བ་མེད་པར་ནི། ཉེར་ལེན་ཅན་དག་འགྱུར་བར་ནི། །བྱེད་པར་མི་ནུས་དཔེར་འཇིམ་པ་། ། འགྱུར་བ་མེད་པར་བུམ་སོགས་བཞིན། !་།དངོས་གང་འགྱུར་བ་མེད་པར་ནི། །དངོས་པོ་གང་ཞིག་རྣམ་འགྱུར་བ། །དེ་དེའི་ཉེར་ལེན་མི་རིགས་ཏེ། །བ་གླང་བ་མེན་ལ་སོགས་བཞིན། །སེམས་དང་ལུས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ།

某些不再生起者，
于某处生起变化，
由某返体性故如，
木与金中火性故。
初虽小亦非返体，
何者作成可复返，
彼即复当成生起，
如是金之坚固性。
稍许说为非可治，
由难获得能治者，
或由寿尽唯过失，
二者皆无不可治。
由死毒等返体故，
或从彼之已愈断，
由离变化因性故，
彼何不复成活命？
无有近取变化时，
诸具近取变化性，
不能作为如泥土，
无变化时瓶等故。
何事无有变化性，
何等事物成变化，
彼非应理彼近取，
如牛非牛等性故。
心与身体亦如是。

!་།དེ་རྒྱུ་ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ལས། །སྐྱེ་བའི་འབྲས་བུ་ལྷན་ཅིག གནས།།མེ་དང་ཟངས་མའི་ཞུ་ཉིད་བཞིན། !་།ཡོད་མེད་དག་ལ་རྟེན་མེད་ཕྱིར། །མ་ཡིན་ཡོད་པའི་གནས་རྒྱུ་ནི། །རྟེན་ཡིན་ཞེས་ན་འདི་རྟེན་མེད། །གནས་པ་པོ་ལས་གཞན་མིན་ཕྱིར། །གཞན་ཡིན་ན་ཡང་དེ་རྒྱུ་ཉིད། །དེས་ནི་དངོས་པོ་ཅི་ཞིག་བྱས། !་། འཇིགས་པ་མེད་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། !་།གལ་ཏེ་དེ་འཇིག་རྒྱུ་ལས་འདོད། །དེ་ལའང་ཐལ་བ་མཚུངས་པ་ཡིན། །གནས་པའི་རྒྱུས་ཀྱང་ཅི་ཞིག་བྱས། །གལ་ཏེ་འཇིག་རྒྱུ་ཕྲད་བར་དུ། །དེས་གནས་འཇིག་པ་དངོས་ཆོས་ཉིད། །ཡོད་པ་འདི་གནོད་མེད་ཕྱིར་དང་། ། གནས་པའི་རྒྱུས་ནི་ཅི་ཞིག་བྱ། །གལ་ཏེ་དཔེར་ན་ཆུ་སོགས་ཀྱི། །རྟེན་བཞིན་ཞེ་ན་འདི་ལའང་མཚུངས། །དངོས་རྣམས་སྐད་ཅིག་རེ་རེར་ནི། །འཇིག་ན་དངོས་རྒྱུན་དེ་ལྟ་བུར། །སྐྱེ་རྒྱུ་ཡིན་ཕྱིར་དེ་རྟེན་ཡིན། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རིགས་མ་ཡིན། !་།འབོ་བ་ཡིས་ནི་གེགས བྱེད་ཕྱིར།།ཆུ་སོགས་ཀྱི་ནི་རྟེན་འགྱུར་གྱི། །འགྲོ་བ་མེད་ཅན་ཡོན་ཏན་སྤྱི། །ལས་རྣམས་ལ་ནི་རྟེན་ཅི་དགོས། །འདིས་ནི་འཕྲོད་པ་འདུ་བ་དང་། །འཕྲོད་པ་འདུ་བ་ཅན་རྒྱུ་དང་། །རིགས་ལ་སོགས་པ་རྣམ་གནས་ཉིད། །རྟེན་མེད་ཕྱིར་ན་བསལ་བ་ཡིན། !་།གལ་ ཏེ་གཞན་ལས་དངོས་འཇིག་ན།།དེ་ཡི་གནས་རྒྱུས་ཅི་ཞིག་བྱ། །དེ་གཞན་མེད་པར་འཇིག་ན་ཡང་། །གནས་པའི་རྒྱུ་རྣམས་ནུས་མེད་ཡིན། !་།རྟེན་བཅས་ཐམས་ཅད་གནས་ལྡན་དང་། །སྐྱེ་བ་ཅན་ཀུན་རྟེན་བཅས་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི། །འགའ་ ཞིག་ཚེ་ནའང་འཇིག་མི་འགྱུར།!་།གལ་ཏེ་རང་འཇིག་ངང་ཚུལ་བདག་།ཡིན་ན་དེ་གནས་བྱེད་གཞན་གང་། །གལ་ཏེ་རང་འཇིག་ངང་ཚུལ་བདག་།མིན་ན་དེ་གནས་བྱེད་གཞན་གང་། !་།ལུས་ཀྱི་ཕུལ་བྱུང་འགྲིབ་མེད་པར། །བློ་ཡི་བྱེད་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། །ཤེས་རབ་ ལ་སོགས་ཕུལ་བྱུང་དང་།།འགྲིབ་པ་དག་ཏུ་འགྱུར་བ་ཡིན། །འདི་ནི་མར་མེའི་འོད་ལ་སོགས། །རྟེན་པ་རྣམས་ལ་ཡོད་མ་ཡིན། !་།དེ་ལས་ཀྱང་འདི་ཁྱད་འགྱུར་ཏེ། །སེམས་ལ་འཕན་འདོགས་མེད་པར་མིན། །འགའ་ཚེ་ཆགས་སོགས་རྒྱུས་སོགས་ཀྱི། །འཕེལ་བ་བདེ་ སྡུག་ལས་སྐྱེས་ཡིན།།དེ་ཡང་ཁམས་སྙོམས་ལ་སོགས་པ། །ནང་གི་དོན་ནི་ཉེ་བ་ལས། །འདིས་ནི་འདུས་པ་ལ་སོགས་པ་། །དྲན་པ་ཉམས་སོགས་བཤད་པ་ཡིན། །ནང་དོན་ཁྱད་པར་ལས་སྐྱེས་པའི། །བློས་ནི་འགྱུར་བར་བྱེད་ཕྱིར་རོ།

由彼因与俱作者，
所生果性同时住，
如火与铜融化性。
由无依止有无故，
非是有之住因性，
若谓依止此无依，
由非异于能住故。
若是异者彼因性，
彼于事物作何事？
应成无有怖畏性。
若许彼坏从因者，
于彼过失亦相同。
住因复作何事耶？
若至坏因相遇时，
彼住坏性事法性，
由此有无损害故，
若如水等依止者，
于此亦复成相同，
诸事刹那刹那中，
若坏事续如是性，
由是生因彼依止，
若非如是非应理。
由瓶能作障碍故，
成为水等依止者，
无行共相功德性，
于诸业中何需依？
由此和合相应及，
具和合相应因性，
种类等性诸安住，
由无依故成遮遣。
若由他性事物坏，
彼之住因作何事？
若无彼他亦坏者，
诸住因性无功能。
具依一切具住性，
具生一切具依止，
是故一切诸事物，
某时亦不成坏灭。
若是自坏自性者，
彼住何有余能作？
若非自坏自性者，
无身殊胜衰减时，
由智所作差别故，
智慧等性殊胜及，
衰减二者成转变。
此于灯光等性中，
诸依止者皆非有。
由彼亦成此差别，
非无利益于心识。
某时贪等因等性，
增长从于苦乐生，
彼亦调和界等性，
从于内义近性故。
由此和合等性者，
说念失等诸性故，
由从内义差别生，
智能作为转变故。

!་།དཔེར་རྒྱུད་ཁྱད་ པར་འགའ་ཞིག་ལ།།སྟག་ཉིད་དང་ནི་ཁྲག་ལ་སོགས། །ཐོས་པ་དང་ནི་མཐོང་བ་ལས། །རྨོངས་པ་ལ་སོགས་འབྱུང་འགྱུར་བཞིན། །དེ་ཕྱིར་ངེས་པར་གང་ཉིད་ཀྱི། །འདུ་བྱེད་ཀྱིས་ནི་རྗེས་འཇུག་པའི། །སེམས་ནི་དེ་མེད་མི་འབྱུང་བ། །དེ་ཕྱིར་སེམས་ལ་བརྟེན་པ་ ཡིན།!་།ཇི་ལྟར་སེམས་ལ་བརྟེན་བྱས་ནས། །ཐོས་སོགས་འདུ་བྱེད་སེམས་ལ་ནི། །དུས་གསལ་ཐ་དད་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལྟར་ལུས་ལ་ཡོན་ཏན་འགྱུར། །བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་ལྡན་པས། །སེམས་ཅན་གཞན་གྱིས་བཀྲི་མིན་པར། །བདེ་སྡུག་དོར་ཐོབ་འདོད་ པས་ན།།དམན་པའི་གནས་ནི་ཡོངས་སུ་ལེན། !་།སྡུག་བསྔལ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བློ་དང་། །སྲེད་པ་ཀུན་ནས་འཆིང་བ་ནི། །སྐྱེ་རྒྱུ་གང་ལ་དེ་མེད་པ། །དེ་ནི་སྐྱེ་བར་མི་འགྱུར་རོ།

譬如某种相续中，
虎性及与血等性，
从于听闻与见性，
如是生起愚痴等。
是故决定何性之，
行蕴随行性诸者，
心识无彼不生起，
是故依止于心识。
如何依止于心已，
闻等诸行于心中，
由无时明差别故，
如是身中功德转。
由具我执贪著故，
非为他众所引导，
由欲舍得苦乐故，
遍受劣处诸生处。
痛苦颠倒分别及，
爱欲一切系缚性，
何处无有生因者，
彼即不成其生起。

!་།གལ་ཏེ་འགྲོ་འོང་མ་མཐོང་ན། །དབང་པོ་མི་གསལ་ཕྱིར་མ་མཐོང་། །དཔེར་ན་མིག་མི་ གསལ་བ་ཡིས།།དུ་བ་ཆུང་ངུ་མི་མཐོང་བཞིན། !་།ལུས་ཅན་ཡིན་ཡང་ཕྲ་བའི་ཕྱིར། །འགའ་ཞིག་ལ་ལར་ཐོགས་མེད་དེ། །ཆུ་བཞིན་གསེར་ལ་དངུལ་ཆུ་བཞིན། །མ་མཐོང་ཕྱིར་ན་མེད་པ་མིན། !་།ལག་སོགས་གཡོ་ན་ཐམས་ཅད་དག་།གཡོ་བར་འགྱུར་ཕྱིར་འགལ་བ་ ཅན།!་།ལས་ནི་གཅིག་ལ་མི་རུང་ཕྱིར། །གཞན་དུ་ཐ་དད་གྲུབ་པར་འགྱུར། !་།གཅིག་བསྒྲིབས་པ་ན་ཐམས་ཅད་དག་།བསྒྲིབས་པར་འགྱུར་བའམ་མ་བསྒྲིབས་ན། །མཐོང་འགྱུར་གཅིག་ཚོན་གྱིས་བསྒྱུར་ན། །བསྒྱུར་བའམ་མ་བསྒྱུར་རྟོགས་པར་འགྱུར། !་།དེ་ཕྱིར་ཚོགས་ པ་གཅིག་ཡོད་མིན།!་།དུ་མ་ཉིད་ན་སྔ་མ་བཞིན། །ཁྱད་མེད་ཕྱིར་དང་ཕྲ་རབ་ཕྱིར། །རྟོགས་མིན་ཞེ་ན་ཁྱད་མེད་པར། །མ་གྲུབ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ནི། །དབང་ཡུལ་དེ་ཕྱིར་རྡུལ་ཕྲན་མིན། །འདིས་ནི་སྒྲིབ་བྱེད་ལ་སོགས་པ། །མེད་པ་དག་ཀྱང་བསལ་བ་ཡིན། !་། དངུལ་ཆུ་གསེར་དང་འདྲེས་པ་འམ། །རྡོ་ཚོན་ལ་སོགས་ཇི་ལྟར་སྣང་། !་།དབང་སོགས་སོ་སོར་ནུས་མེད་རྣམས། །རྟོགས་པ་དག་ནི་ཇི་ལྟར་ཡིན། །ལྡན་ལས་ཞེ་ན་འདིར་ཐལ་མཚུངས། །གལ་ཏེ་གསེར་དང་དངུལ་ཆུ་ནི། །ལྡན་པས་སྣང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ། རྟེན་མཐོང་མེད་པར་གང་ལས་རྟོགས། །རོ་གཟུགས་ལ་སོགས་ལྡན་པར་འགལ། །གལ་ཏེ་ཉེ་བར་བཏགས་པ་ལས། །འདོད་ན་བློ་ཐ་དད་པར་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་འཕྲེང་རིང་ཞེས་བྱར་འགྱུར། །དེ་ལྡན་རང་གི་ངོ་བོ་དང་། །བརྗོད་པ་དག་ལས་ཐ་དད་པར། །གྲངས་ལྡན ལས་ལ་སོགས་པ་ཡི།།ངོ་བོ་བློ་ལ་མི་སྣང་ངོ་། !་།སྒྲ་ཤེས་དངོས་པོ་ཐ་དད་པའི། །རྗེས་འབྲང་རྣམ་རྟོག་བརྟགས་དོན་ཅན། །དཔེར་ན་ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་པ་། །ཞིག་དང་མ་སྐྱེས་དག་ལ་བཞིན། །གལ་ཏེ་འདིར་ནི་བཏགས་འདོད་ན། །རྒྱུ་མཚན་གང་གིས་དེ་འདོད་པ། ། དེ་ནི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ། །དེ་དག་གི་རྒྱུས་ཅིས་མི་འདོད། !་།གལ་ཏེ་ཀུན་ལ་ཉེར་བཏགས་མིན། །ཐ་དད་ཁྱད་པར་གཙོ་བོ་ཞེས། །བྱ་ཉིད་གང་ལས་ཐ་དད་པ། །མེད་ལ་ཐ་དད་དོན་མེད་ན། །དོན་གཞན་རྒྱུ་མཚན་ཅན་མིན་ཡང་། །དཀར་ལ་སོགས་པ་གྲངས་སོགས་དང་། ། ལྡན་པའི་སྒྲ་ནི་རྣམ་གྲངས་མིན། །གལ་ཏེ་དེ་ལའང་དོན་གཞན་ན། །ཡོན་ཏན་རྫས་ནི་ཁྱད་མེད་འགྱུར། !་།དོན་གཞན་མིན་ཡང་ལྡོག་པ་ཡི། །དབྱེ་བས་ཐ་དད་པ་ཡིན་ཏེ། །ལས་རྫས་མིན་པའི་སྒྲ་བཞིན་ནོ།

若未见有往来者，
由根不明故未见，
譬如眼根不明者，
不见微小烟尘故。
虽是有身由细故，
某处某者无障碍，
如水于金如水银，
由未见故非无有。
手等动时一切者，
成动故成相违者，
业于一中不应理，
余处差别当成立。
一被遮时一切者，
成遮或未遮见转，
一为色染所染时，
成染未染当了知。
是故非有一聚性，
若是多性如前者，
由无差别细微故，
若谓不知无差别。
未成具差别诸者，
根境是故非极微，
由此能遮等性者，
无有诸法亦遮遣。
水银与金和合或，
石染等性如何现？
根等各各无能者，
了知诸性如何有？
若谓具故此过同，
若谓金与水银性，
由具显现性者耶，
无见所依何能知？
味色等性相违具，
若谓由近假立故，
许者智成差别性，
如何说为长鬘性？
彼具自性体性及，
由说二者差别性，
具数业等性诸者，
体性于智不显现。
声智事物差别性，
随行分别假义者，
譬如功德等性中，
坏与未生二者故。
若于此中欲假立，
由何因相许彼性，
彼于一切诸事物，
由彼因故何不许？
若非一切近假立，
差别殊胜胜性者，
何性由何成差别，
无中差别无义时。
虽非异义为因相，
白等数等具性者，
具之声性非异门，
若于彼亦异义者，
功德实性无别转。
虽非异义由返体，
差别性故成差别，
如非业实声性故。

།དངོས་པོ་བརྗོད་པའི་སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས། །གྲངས་སོགས་དེ་དང་ལྡན་པ་ལས། ། ཐ་དད་བཞིན་དུ་བསྟན་གང་དེའང་། །ཆོས་གཞན་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །དེ་ཙམ་ཤེས་པར་འདོད་པ་ལ། །གཞན་ཀུན་འཕངས་པ་མེད་པར་ནི། །ལ་ལར་སོར་མོའི་ལྡན་པ་ཞེས། །ཐ་དད་ཆོས་བཞིན་རྗོད་པར་བྱེད། །དོན་གཅིག་བརྗོད་ཀྱང་ཐམས་ཅད་ནི། །འཕེན་ཕྱིར་སོར་མོ་ལྡན འགྱུར་ཞེས།།ཆོས་ཅན་བརྗོད་པར་གྲགས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ལྟར་བརྡར་ནི་བྱས་པ་ཡིན། །གཟུགས་སོགས་ནུས་པའི་ཁྱད་པར་ནི། །སྤོང་བས་དེ་མཚུངས་འབྲས་བུ་ཡི། །རྒྱུ་མིན་པ་ནི་རྣམ་གཅོད་ལ། །བུམ་པའི་སྒྲ་ནི་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེས་ན་བུམ་པ་གཟུགས་སོ་ཞེས། །གཞི་ གཅིག་པ་ཅན་སྒྲ་མ་ཡིན།!་།དེས་ན་འདི་ནི་རིགས་དང་ནི། །ཚོགས་པ་བརྗོད་པའི་ཁྱད་པར་ཡིན། །དེ་སྤྱི་ཡན་ལག་ཏུ་བྱས་ཏེ། །བུམ་པ་ཡི་ནི་གཟུགས་སོགས་ཞེས་། །དེ་ནུས་ཁྱད་པར་སྟོན་པར་བྱེད། !་།ཕྱོགས་འདིས་གཞན་ལའང་བརྗོད་པར་བྱ། !་།མ་ལུས་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ན་ནི། ། ཡན་ལག་གཅིག་དང་བྲལ་ནའང་མིན། །རེ་རེ་ནུས་པ་ཉིད་ཡིན་ནའང་། །ཅིག་ཅར་མང་པོ་འབྱུང་བར་འགྱུར་། !་།དུ་མ་ཉིད་དུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །འབྱུང་རྔུབ་དག་ནི་ངེས་བྱེད་མིན། !་།གཅིག་ཉིད་ན་ཡང་མང་གསལ་འགྱུར། །དེ་རྒྱུ་རྟག་ཏུ་ཉེ་ཕྱིར་རོ། !་།གལ་ཏེ་དུ་མའི་རྒྱུ མིན་ན།།རིམ་གྱིས་ཀྱང་མིན་ཁྱད་མེད་ཕྱིར། !་།དབུགས་གཅིག་ལ་ཡང་དོན་དུ་མ། །འཛིན་ཕྱིར་དེ་ལས་ངེས་མ་ཡིན། །དུ་མ་བློ་གཅིག་གིས་ཤེས་ན། །དེ་ནི་ཅིག་ཅར་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །འགལ་བ་མེད་ཕྱིར་རིམ་གྱིས་ཀྱང་། །མི་འགྱུར་ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་རོ།

诸说事物声性者，
由数等与彼具性，
如差别性所显示，
即是差别他法性。
于欲了知尔许中，
无有遮遣一切他，
某处说为指具者，
如差别法而宣说。
虽说一义一切者，
由遮故成指具者，
说为有法成共称，
如是即成施设性。
色等能力差别性，
舍故同彼果性之，
非因即是遣除性，
瓶声即成趣入性。
是故瓶是色等声，
非是具一所依者，
是故此是种类及，
聚集所说差别性。
彼共支分所作已，
说为瓶之色等性，
彼能差别而显示，
由此方分说余者。
若是无余因性者，
失一支分亦非有，
若各各是能力者，
当成顿时多生起。
由多性中相同故，
出入二者非能定，
一性中亦多明显，
由彼因常近故耶。
若非多性之因者，
次第亦非无别故，
于一气息多义中，
执故由彼非决定。
多由一智所知时，
彼即成为顿时性，
由无相违次第亦，
不成由无差别故。

!་།རང་རིགས་ མིན་པའི་དུས་ཅན་གྱི།།དབུགས་ཀྱི་སྐད་ཅིག་མང་པོ་དག་།གལ་ཏེ་དེ་འདྲའི་སེམས་ཉིད་ཀྱི། །རྒྱུ་ཡིན་པར་ནི་རྟོགས་བྱེད་ན། །གོ་རིམ་ལྡན་པའི་རྒྱུ་མེད་པར། །དེ་དག་རིམ་ལྡན་ཇི་ལྟར་འགྱུར། !་།རང་རིགས་སྔ་མ་རྒྱུ་ཉིད་ན། !་།དང་པོ་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་ཏེ་།དེ་རྒྱུ་ དེ་འདྲ་ཡོད་མ་ཡིན།།དབུགས་འབྱུང་ཐ་དད་ཡུལ་ཅན་ཕྱིར། །ཡོད་ཀྱང་དུ་མ་ཉིད་དུ་ངེས། །དེ་ཕྱིར་བློ་ནི་ཅིག་ཅར་སྐྱེ། !་།གལ་ཏེ་དུ་མའང་གཅིག་དུས་ཅན། །སེམས་གཅིག་གི་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ན། !་།དབུགས་རྒྱུ་ཞན་པ་ལ་སོགས་སུ། །གཅིག་མ་ཚང་ནའང་མི་འབྱུང་འགྱུར། །ཅི་སྟེ་ ཇི་ལྟར་ཡོད་རྒྱུ་ཡིན།།ཤེས་པ་ལ་ཡང་ཁྱད་ཡོད་འགྱུར། །གང་ཞིག་གང་གི་ཐ་དད་ལས། །ཐ་དད་མིན་དེ་དེ་འབྲས་མིན། !་།རྣམ་ཤེས་ནུས་པ་ངེས་པའི་ཕྱིར། །གཅིག་ནི་གཅིག་གི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །རྣམ་ཤེས་དོན་གཞན་ཆགས་པ་ཡིས། །ནུས་མེད་དོན་གཞན་མི་འཛིན་ཕྱིར། ། གལ་ཏེ་ལུས་ལས་ཅིག་ཅར་བློ། །སྐྱེས་ཤིང་ཕྱིས་ནི་རང་རིག་ལས། །ངེས་ན་ལུས་ཀྱིས་ནུས་པ་ནི། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་ལྡོག་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ལུས་ནི་ལྡོག་པ་ན། །རྟེན་མིན་ཕྱིར་ན་སེམས་འབའ་ཞིག་།གནས་འགྱུར་ཞེ་ན་གལ་ཏེ་དེའི། །རྒྱུ་འཇུག་ཐོབ་ཕྱིར་སེམས་ཀྱི་རྒྱུན། །གནས རྒྱུ་ཡན་ལག་མི་འགྱུར་ན།!་།ཚེ་འདི་ཉིད་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་ལྔ། །ལུས་གཞན་སྐྱེད་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན། !་།དེ་ཡི་ཡན་ལག་དངོས་པོ་དང་། །རྒྱུ་ཉིད་འགོག་ལ་མི་དམིགས་པ། །ངེས་འབྱེད་མིན་པར་རབ་ཏུ་བཤད། །དབང་སོགས་ཀྱང་ནི་ལྷག་ལྡན་ཡིན། ། དབང་པོ་སྔ་མ་རང་རིགས་ལས། །ནུས་པ་དག་ནི་མཐོང་བ་ཡིན། !་།འགྱུར་བ་མཐོང་ཕྱིར་གཞན་དང་གཞན། །སྐྱེ་བ་དག་ཀྱང་འགྲུབ་པ་ཉིད། !་།གལ་ཏེ་ལུས་ལས་དེ་སྐྱེ་ན། །སྔ་མ་བཞིན་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར། !་།སེམས་ལས་ཞེ་ན་ལུས་གཞན་ཡང་། །འདི་ཉིད་ལས་ནི་སྐྱེ བར་འགྱུར།།དེས་ན་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །ཐ་མ་ཡི་ནི་སེམས་རྣམས་ཀུན། །མཚམས་སྦྱོར་མེད་པ་མིན་དེའི་ཕྱིར། །དེ་འདྲའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལྷག་ལྡན་འདོད། !་།གོམས་ལས་ཁྱད་པར་འགྱུར་ན་ཡང་། །མཆོངས་དང་ཆུ་ཡི་དྲོད་བཞིན་དུ། །རང་བཞིན་ལས་འདས་མིན་ ཞེ་ན།།བྱས་ཏེ་གལ་ཏེ་སླར་ཡང་ནི། །འབད་རྩོལ་ལ་ནི་ལྟོས་འགྱུར་རམ། །རྟེན་མི་བརྟན་པ་ཉིད་འགྱུར་ན། །ཁྱད་པར་དག་ནི་མི་འཕེལ་ན། །རང་བཞིན་དེ་འདྲའང་མ་ཡིན་ཏེ། !་།དེ་ལ་ཕན་འདོགས་ནུས་པ་རྣམས། །ཁྱད་པར་ཕྱི་མ་དག་ལ་ནི། །སྒྲུབ་པའི་ནུས་པ་མེད་ ཕྱིར་དང་།།རྟག་ཏུ་རྟེན་གནས་མ་ཡིན་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་འཕེལ་ཡང་རང་བཞིན་ཉིད། །མིན་ཕྱིར་གང་ཚེ་བྱས་གྱུར་པ། །ཡང་རྩོལ་ལ་ལྟོས་མི་འགྱུར་ན། །རྩོལ་གཞན་ཁྱད་པར་བྱེད་པར་འགྱུར། !་།སེམས་ལ་བརྩེ་སོགས་གོམས་སྐྱེ་བ། །རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་འགྱུར་ཏེ། །

非自类性具时之，
气息刹那诸多者，
若许如是心性之，
即是因性能了知。
无有次第具因性，
彼等云何具次第？
若自类前为因性，
初者不应成生起。
彼因如是非有故，
出息差别境者故，
虽有决定是多性，
是故心识顿时生。
若多亦是一时具，
是一心识之因者，
气息因弱等性中，
缺一亦当不生起。
若谓如何有因性，
于智亦当有差别，
何者由何差别性，
无别彼非彼果性。
由识能力决定故，
一者即是一之因，
识于异境贪著故，
无能不取异境故。
若从身中顿时智，
生已后从自证知，
决定身之能力性，
由何因故成返体？
若谓身性返体时，
非依故唯心安住，
成者若谓由彼之，
因入获故心相续。
住因支分若不成，
此生即是五处性，
他身生起因性者，
彼之支分事物及。
因性遮中不可得，
说非决定能分别，
根等亦是具余者，
前根从于自类性。
能力即是所见性，
由见变故异与异，
生起亦当成立性，
若谓从身彼生者。
如前即当成过失，
若谓从心他身亦，
从此即当成生起，
是故离因之故者。
最后诸心一切者，
非是无有相续性，
是故如是能立者，
许为具有余分性。
虽由串习成差别，
如跳及水暖性故，
若谓非越自性者，
作已若复更复者。
观待勤勇成者耶，
或成所依不坚性，
差别诸者不增时，
如是自性亦非有。
于彼能作利益者，
后后差别诸性中，
无有成办能力故，
由非常住所依故。
虽增差别自性性，
非故何时成所作，
不观待于复勤时，
他勤当作差别性。
心中慈等习所生，
由自体性而趣入。

།རང་གི་ངང་གིས་འཇུག་འགྱུར་ཏེ། ། མེ་ལ་སོགས་པས་ཤིང་དག་དང་། །དངུལ་ཆུ་དང་ནི་གསེར་སོགས་བཞིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་དག་ལས་སྐྱེས་ཏེ་། །ངོ་བོ་ཉིད་སྐྱེས་ཡོན་ཏན་ཡིན་། !་།དེས་ན་རྩོལ་བ་ཕྱི་མ་དང་། །ཕྱི་མ་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །གང་ཕྱིར་རིགས་མཐུན་སྔ་མ་ཡི། །ས་བོན་ལས་ནི་འཕེལ་བ་ཅན། ། བརྩེ་བ་ལ་སོགས་བློ་དེ་དག་།གོམས་པར་གྱུར་ན་གང་ལ་གནས། །དེ་ལྟར་མཆོངས་ཉིད་ལས་མཆོངས་མིན། །དེ་རྒྱུ་སྟོབས་དང་འབད་རྩོལ་དག་།ནུས་པ་ངེས་པ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །མཆོངས་པ་ངེས་པའི་བདག་ཉིད་ཡིན། །དེ་ནི་དང་པོ་ཕྱིས་བཞིན་དུ། །མཆོངས་མིན་ལུས་མི་མཐུན པའི་ཕྱིར།།རྩོལ་བས་རིམ་གྱིས་མི་མཐུན་པ། །བསལ་ན་རང་སྟོབས་ཉིད་དུ་གནས། !་།བརྩེ་རང་ས་བོན་ལས་བྱུང་བ། །གལ་ཏེ་རང་ས་བོན་རྒྱུ་ཅན། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱིས་གནོད་མེད་ན། །སེམས་ལ་དེ་བདག་ཉིད་དུ་འགྱུར། །འདི་ལྟར་གོམས་པ་སྔ་མ་དང་། ། སྔ་མའི་སེམས་ཆོས་བརྩེ་བ་དང་། །ཆགས་བྲལ་བློ་སོགས་གཞན་དག་གི་།གསལ་བ་ཡི་ནི་རྩ་བ་ཡིན། !་།གོམས་ལས་བརྩེ་བའི་བདག་ཉིད་དེ། །ཆགས་བྲལ་ཆགས་དང་ཡིད་ལོག་བཞིན། !་།བརྩེ་ལྡན་སྡུག་བསྔལ་གཞོམ་པའི་ཕྱིར། །ཐབས་རྣམས་ལ་ནི་མངོན་སྦྱོར་མཛད། ། ཐབས་བྱུང་དེ་རྒྱུ་ལྐོག་གྱུར་པ། །དེ་འཆད་པ་ནི་དཀའ་བ་ཡིན། !་།ལུང་དང་རིག་པས་རྣམ་དཔྱོད་པ། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་གྱིས། །སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་དང་དེ་མི་རྟག་།ལ་སོགས་རང་བཞིན་རྟོག་པར་མཛད། །གང་ཕྱིར་དེ་ལྟར་རྒྱུ་གནས་ན། །འབྲས་ལྡོག་གཟིགས པ་མེད་ཕྱིར་རོ།!་།དེ་རྒྱུ་གཞོམ་ཕྱིར་དེ་ཡི་ནི་། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལ་བརྟག་པ་མཛད། །རྒྱུ་ཡི་ངོ་བོ་རྟོགས་པའི་ཕྱིར། །དེ་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཀྱང་ངེས་འགྱུར། །བདག་དང་བདག་གིར་འཛིན་བྱས་པ། །འདུས་བྱས་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཆགས་ནི། །རྒྱུ་ཡིན་དེ་ཡི་གནོད་བྱེད་ནི། །བདག་ མེད་མཐོང་བ་འགལ་བ་ཡིན།!་།རྣམ་པ་དུ་མར་ཐབས་མང་པོ། །ཡུན་རིང་དུས་སུ་གོམས་པ་ལས། །དེ་ལ་སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་དག་།རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དེས་ན་ཐུགས་ཀྱང་གསལ་བའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་ཡི་བག་ཆགས་སྤངས་པ་ཡིན། !་།ཐུབ་ཆེན་གཞན་དོན་འཇུག་ ཅན་གྱི།།བསེ་རུ་ལ་སོགས་ཁྱད་འདི་ཡིན། །དེ་དོན་ཕྱིར་ན་ཐབས་གོམས་པ། །དེ་ཉིད་སྟོན་པ་ཡིན་པར་འདོད། །གྲུབ་ལས་དང་པོ་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །གཉིས་པོ་འདི་ནི་རྒྱུ་རུ་བཤད། !་།རྒྱུ་སྤངས་ཡོན་ཏན་གསུམ་བདེ་གཤེགས། །ཉིད་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་རྟེན་མིན་ཕྱིར། ། ལེགས་ཡིན་དེ་ནི་བདག་མེད་པ། །མཐོང་བའམ་སྦྱོར་བ་ལས་ཡིན་ནོ། །སྐྱེ་དང་སྐྱོན་ནི་ཀུན་འབྱུང་དག་།སླར་ཡང་ལྡོག་ཅེས་བཤད་པ་ཡིན། །བདག་ལྟའི་ས་བོན་སྤངས་པའི་ཕྱིར། །སླར་མི་གཤེགས་པ་ཉིད་ཡིན་ནོ།

由自体性而趣入，
如火等性于木等，
水银以及金等故，
是故从彼等所生。
自性所生功德性，
是故后后诸勤勇，
能作后后差别性，
由于同类前因性。
种子所生增长者，
慈等诸智彼等性，
若成串习于何住，
如是非由跳成跳。
彼因力与勤勇等，
由于能力决定故，
跳跃决定体性者，
彼如后时非初时。
非跳身不相顺故，
由勤渐次不相顺，
遣除自力性安住，
慈从自种子所生。
若谓自种子因者，
违品无损害性时，
于心即成彼体性，
如是前前诸串习。
前心法性慈悲及，
离贪智等余诸者，
即是明显之根本，
由习慈悲体性者。
如离贪欲贪著及，
厌离具慈为摧毁，
诸苦故于诸方便，
作意趣入方便生。
彼因隐蔽难宣说，
由教正理观察者，
由于苦性差别故，
思择苦因及无常。
等性自性由何故，
如是因住无见有，
果返为摧彼因故，
观察彼之违品性。
为了知因体性故，
彼违品亦当决定，
我与我执所作者，
有为境贪著因性。
彼之能害即是见，
无我相违诸行相，
多种众多方便性，
长时串习故于彼。
过失功德二者性，
即成极为明显性，
是故心亦明显故，
即是永断因习气。
大仙趣入他利者，
独觉等性此差别，
为彼义故习方便，
许彼即是能教者。
由成初者生起故，
说此二者是因性，
断因功德三善逝，
即是非是苦所依。
善性彼即无我性，
见或由于瑜伽故，
生及过失集起等，
说为还复当返转。
由断我见种子故，
即是不复还性者。

།དེ་བདེན་ཐ་དད་བདག་ཉིད་ཀྱིས། !་།ལུས་ངག་སེམས ཀྱི་གནས་ངན་ལེན།།ཉོན་མོངས་མེད་དང་ནད་མེད་དང་། །ལམ་བཤད་མི་གསལ་ཉིད་ལུས་ཡིན་། །གོམས་ཕྱིར་མ་ལུས་སྤངས་པ་ཉིད། !་།ཁ་ཅིག་སྨྲ་སོགས་ཕྱིར་ན་སྐྱོན། །ཟད་མིན་ཞེས་ཟེར་འདི་ལྡོག་ལ། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེ་ཕྱིར་འཁྲུལ། །རྟག་ཉིད་ཕྱིར་ རམ་ཐབས་མེད་ཕྱིར།།ཡང་ན་ཐབས་ནི་མི་ཤེས་ཕྱིར། །སྐྱོན་རྣམས་མི་ཟད་པ་ཉིད་ཅེས། །བྱ་བར་ཡོངས་སུ་རྟོག་གྲང་ན། !་།རྒྱུ་ཡོད་ཕྱིར་དང་རྒྱུ་ཡི་ནི། །གཉེན་པོ་གོམས་པས་ཟད་ཕྱིར་དང་། །རྒྱུ་ཡི་རང་བཞིན་ཤེས་པ་ཡིས། །དེ་ཤེས་པ་ཡང་གྲུབ་པ་ཡིན། !་།སྐྱོབ་པ་ ཉིད་གཟིགས་ལམ་གསུངས་པ་།།འབྲས་མེད་ཕྱིར་ན་རྫུན་མི་གསུང་། །ཐུགས་བརྩེ་ལྡན་ཕྱིར་རྩོམ་ཀུན་ཡང་། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་སྦྱོར་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་ཚད་ཡིན་ཡང་ན་སྐྱོབ། །བདེན་པ་བཞི་ནི་སྟོན་མཛད་པའོ། །སྡུག་བསྔལ་འཁོར་བ་ཅན་ཕུང་པོ། །གོམས་ལས་འདོད་ ཆགས་སོགས་གསལ་བ།།མཐོང་ཕྱིར་འདོད་རྒྱལ་ཉིད་མིན་ཏེ། །རྒྱུ་མེད་སྐྱེ་བ་འགལ་ཕྱིར་རོ། །འཁྲུལ་ཕྱིར་རླུང་སོགས་ཆོས་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་འདྲེས་པའི་ཕྱིར། །སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན་དེ་ཡི་ཆོས། །དེ་ལས་གཞན་ཡང་ཅིས་མ་མཐོང་། །ཐམས་ཅད་འདོད་ ཆགས་མཚུངས་པར་ནི།།ཐལ་ཕྱིར་ཀུན་གྱི་ཆོས་མ་ཡིན། །གཟུགས་སོགས་བཞིན་སྐྱོན་མེད་ཅེ་ན། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཁྱད་པར་ཅན། །ལས་རྣམས་བདག་པོ་མ་ཡིན་ན། །དེར་ཡང་རྩོད་པ་མཚུངས་པ་ཡིན། ། ཆགས་སོགས་རང་བཞིན་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །ཆོས་ཡིན་པར་ཡང་ འདོད་ན་གོ་།ནུས་མེད་རང་བཞིན་མེད་པས་ན། །འབྲས་བུ་མི་མཚུངས་གང་ལས་ཡིན། །སྐྱོན་རྣམས་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཡང་། །ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་མ་གྲུབ་ཉིད། །མ་ཡིན་ཐམས་ཅད་འགྱུར་བ་ཡིས། །འགྱུར་ཕྱིར་ཀུན་ལས་སྐྱེ་བའང་མིན། །རྒྱུ་ནི་འཕེལ་བར་གྱུར་པ་ན། །འབྲས བུ་འགྲིབ་པར་མི་རུང་སྟེ།།ཚ་བ་སོགས་བཞིན་ཆགས་སོགས་ཀྱི། །འགྱུར་བ་བདེ་སྡུག་ལས་སྐྱེས་ཡིན། །ཆ་མི་མཉམ་སྐྱེས་སྡུག་བསྔལ་གྱིས། །གལ་ཏེ་འདོད་ཆགས་མི་སྐྱེད་ན། !་།ཅིས་སྐྱེད་སྨྲོས་ཤིག་ཆ་མཉམ་ལས། །ཁུ་འཕེལ་དེ་ལས་འདོད་ཆགས་ཡིན། !་།ཆ་མི་ མཉམ་ལ་ཆགས་ཅན་མཐོང་།།གཞན་ནི་ཆ་མཉམ་ན་ཡང་མིན། །གཞན་ནི་ཟད་ནས་ཁྲག་འཛག་ཀྱང་། !་།བུད་མེད་གཅིག་ལ་ཁུ་ངེས་མེད། །དེ་གཅིག་ལ་ཆགས་དྲག་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གཟུགས་སོགས་ཀྱང་ཡན་ལག་།མ་ཡིན་ཀུན་མ་ངེས་ཕྱིར་རོ། །ངེས་པ་མེད་པར་ འབྱུང་བའང་མིན།།ཡོན་ཏན་མི་འཛིན་པ་ལའང་འགྱུར། །གལ་ཏེ་ཡོན་ཏན་འཛིན་དེ་ཡང་། །ཡན་ལག་ཡིན་ན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ཡོན་ཏན་འཛིན་པ་ཅན་འགྱུར་ཏེ། །རྒྱུ་ལ་ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་རོ།

彼真差别体性故，
身语意之恶习气，
无烦恼及无病痛，
道说不明即是身。
由习永断一切性，
有说语等故过失，
非尽此返于彼中，
生疑惑故成迷乱。
由常性耶无方便，
或由不知方便故，
诸过非尽性即是，
若当遍计作是者。
由有因故及因之，
对治串习尽故及，
由知因之自性故，
彼知性亦成就者。
救护性见说道者，
无果故不说妄语，
具悲心故诸所作，
皆为利他趣入故。
是故量者或救护，
宣说四谛能说者，
苦轮回者即蕴性，
由习贪等成明显。
由见非是任意性，
无因生起相违故，
由迷乱故风等法，
非是若谓自性杂。
故无过失彼之法，
何故不见异于彼？
一切贪欲相等性，
过故非是一切法。
如色等故无过失，
若谓于彼差别者，
诸业非是主性时，
于彼诤论亦相等。
贪等自性一切之，
若许亦是法性者，
无能无有自性故，
果不相等从何生？
诸过虽有差别性，
无差别故非成就，
非是一切变异故，
变故亦非从一切。
因性若成增长时，
果不应成减少性，
如暖等故贪等之，
变异从于苦乐生。
不平等生诸苦故，
若谓贪欲不生者，
说何能生平等从，
精增从彼贪欲性。
见于不平具贪者，
余于平等亦非有，
余尽虽有血流出，
于一女人精不定。
于彼一者不成强，
若谓色等亦支分，
非是一切不定故，
无决定性生亦非。
于不执持功德亦，
若谓执持功德彼，
若是支分一切者，
当成执持功德者。
由于因中无别故。

!་།གནས་སྐབས་གང་ལ་ཆགས་ཅན་འདོད། །དེ་འདྲ་ཞེ་སྡང་ཅན་མི་འགྱུར། ། དེ་གཉིས་ངོ་བོ་མི་མཚུངས་ཕྱིར། །འདི་ལ་ངེས་པར་མཐོང་བའང་མེད། །གང་གི་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་པ། །རིགས་མཐུན་བག་ཆགས་ཁྱད་པར་ལ། །རག་ལས་པས་ནི་འཇུག་འགྱུར་བ། །དེ་ལ་སྐྱོན་འདིར་ཐལ་བ་མེད། !་།འདིས་ནི་འབྱུང་བའི་ཆོས་ཉིད་བཀག་!་།རྟེན་ཡང བཀག་པ་ཉིད་ཕྱིར་རོ།།དཀར་པོ་ལ་སོགས་ས་སོགས་ལ། །བརྟེན་པ་ཉིད་ནི་མ་ཡིན་ནོ། !་།དེ་རྟེན་སྒྲ་ཡང་རྒྱུ་དོན་ནམ། །ཡང་ན་རང་གི་རྟེན་དག་དང་། །དབྱེར་མེད་པར་ནི་གནས་པའི་ཕྱིར། །རྟེན་ཡིན་གཞན་དུ་འཐད་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་མྱོས་སོགས་ནུས་པ་བཞིན། ། དབྱེར་ཡོད་ཅེ་ན་དངོས་པོ་ལས། །ནུས་པ་དོན་གཞན་ཉིད་མ་ཡིན། །དངོས་པོ་འཇིག་འགྱུར་རྟེན་ཆད་བར། །གནས་ན་རྟེན་པ་འཇིག་མ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་མཚུངས་ཞེ་ན་མིན། །སྣང་བ་ཐ་དད་ཅན་རྟོགས་པས། །འབྱུང་སེམས་ཐ་དད་ཉིད་ཕྱིར་རོ། །ཇི་སྲིད་ལུས་ནི་འགྱུར་བར་དུ། ། གཟུགས་སོགས་བཞིན་དུ་ཡིད་ངོ་བོ། །མཚུངས་འགྱུར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ནི། །དོན་གྱི་གཞན་དབང་ཅན་ཉིད་གང་། །གང་ཚེ་ལུས་ལ་ལྟོས་མེད་པར། །ཤེས་པ་འགའ་ཞིག་འགའ་ཞིག་གིས་། །བག་ཆགས་སད་པའི་རྒྱུར་འགྱུར་བ། །དེས་ན་འགའ་ཞིག་ལས་འགའ་ཡིན། ། རྣམ་ཤེས་མིན་པ་རྣམ་ཤེས་ཀྱི། །ཉེར་ལེན་མིན་པའི་ཕྱིར་ཡང་འགྲུབ་། !་།གལ་ཏེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ནི། །རྣམ་ཤེས་ནུས་ལྡན་ཕྱིར་འདོད་ན། !་།རྩ་སོགས་རྩེ་ན་གླང་ཆེན་བརྒྱ། །སྔོན་ཚེ་མ་མཐོང་ཡོད་དོ་ཞེས། །དེ་སྐད་གྲངས་ཅན་ཕྱུགས་ལས་གཞན། །ངོ་མཚར་བཅས་པ སུ་བརྗོད་རྩོལ།!་།རྒྱུ་ནི་ལན་བརྒྱར་རྣམ་ཕྱེ་ཡང་། །ངོ་བོ་གང་ཞིག་སྣང་གྱུར་པའི། །ངོ་བོ་དེ་ནི་སྔར་མི་སྣང་། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་ཡོད་པར་འགྱུར། །སྔ་ན་མེད་པ་འབྱུང་བ་ལས་། །ཆགས་སོགས་ངེས་མེད་ཐལ་བར་འགྱུར། !་།འབྱུང་བའི་བདག་ལས་མ་ འདས་ཕྱིར།།གལ་ཏེ་ཀུན་ཆགས་སོགས་ལྡན་ན། !་།ཐམས་ཅད་འདོད་ཆགས་མཚུངས་པར་འགྱུར། !་།གལ་ཏེ་འབྱུང་ཁྱད་ལས་ཡིན་ན། །འབྱུང་རྣམས་སྲོག་ཆགས་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། !་།ཁྱད་པར་འདི་རྟེན་གང་ཡིན་པ། །དེ་ནི་ཕུལ་བྱུང་འགྲིབ་པ་བཞིན། །དེ་ཡོད་ པ་ལས་དེ་མེད་འགྱུར།!་།གལ་ཏེ་ཆགས་སོགས་ཐ་དད་ཀྱང་། །རྒྱུ་མཚུངས་བདག་ཉིད་མི་ལྡོག་ཕྱིར། །མིན་ན་བདག་ཉིད་འདྲ་རྒྱུའི་ཕྱིར། །ཀུན་ལ་འདོད་ཆགས་འདྲ་བར་འགྱུར། !་།མཚུངས་བདག་ལས་བྱུང་བ་གླང་གི་།ཤེས་པའམ་འདིར་ཡང་ས་སོགས་ལ། ། སྲོག་ཆགས་ཉིད་སོགས་ཁྱད་པར་གྱི། །རིམ་པ་ལ་ལར་ཡོད་མ་ཡིན། !་།དྲོ་རིམ་ཁྱད་པར་ཡོད་ན་ཡང་། །དྲོ་མེད་མེ་འགའ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་བཞིན་འདིར་ཡང་ཞེ་ན་མིན། །དྲོ་ལས་མེ་གཞན་བཀག་ཕྱིར་རོ།

任何时位具贪者，
如是不成具嗔性，
彼二体性不等故，
于此亦无决定见。
若谓贪欲等诸法，
依于同类习气之，
差别性故而趣入，
于彼无有此过失。
由此遮遣大种法，
亦由所依遮故者，
白等依于地等性，
即非是其所依性。
彼依声亦因义耶，
或由自之所依等，
由住无有差别故，
是依余非应理性。
若谓如醉等能力，
有别则从事物中，
能力非是异事物，
事物坏时依断已。
若住所依非坏性，
若谓彼等则非是，
由解明显差别者，
大种心成差别故。
乃至身体变异时，
如色等故意体性，
相等分别即是彼，
义之他力性即是。
何时无观待身时，
某些智由某些性，
成为习气醒因时，
是故某从某者生。
非识非是识近取，
因故亦当成就者，
若谓一切诸事物，
由具识力故许者。
草等端有百象者，
昔时未见有是说，
如是数论愚异者，
具有希有说勤勇。
因虽百次分别已，
何等体性成显现，
彼体先时不显现，
云何彼当成有性。
由先无性而生故，
贪等不定成过失，
由不超越大种性，
若谓一切具贪等。
一切贪欲当相等，
若谓从于大种别，
大种虽无情差别，
此差别依何所有。
如彼殊胜减少性，
由有彼故无彼性，
若谓贪等虽差别，
因等性故不返体。
若非由同体因故，
从等体生象智者，
或此地等于某些。
有情性等差别之，
次第于某非有性，
虽有暖性差别者，
无暖火者非有性。
如是此中亦非者，
由遮暖异火性故。

!་།གང་ཞིག་གཞན་ཡོད་ཡོན་ཏན་ནི། །ཁྱད་པར་རིམ་པ་དང་ལྡན་པ། ། དེ་དག་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ནི། །ལ་ལར་འཆད་འགྱུར་དཀར་སོགས་བཞིན། །གཟུགས་སོགས་བཞིན་དུ་ངེས་མིན་ཏེ། །དེ་དག་འབྱུང་དང་དབྱེར་མེད་ཕྱིར། !་།གལ་ཏེ་དེ་མཚུངས་ཤེ་ན་མིན། །ཆགས་སོགས་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་ཐལ་ཕྱིར། །རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ཡུལ་ཡིན་ཕྱིར། ། ཡུལ་ཡང་ངེས་བྱེད་མ་ཡིན་ནོ།

若有他者功德性，
具有差别诸次第，
彼等即是彼差别，
于某当说如白等。
如色等非决定性，
由彼等与大种中，
无有差别若谓彼，
相等则非由贪等。
俱生成过失故者，
由是分别境性故，
境亦非是能决定。

།སྐལ་མཉམ་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །ཆགས་སོགས་ངེས་པ་མེད་པའམ། !་།རྒྱུ་ནི་ཉེ་ཕྱིར་བློ་རྣམས་ཀུན། །ཐམས་ཅད་ཀུན་ཚེ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། !་།དེ་ནི་རེས་འགའ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །མི་རྟག་ཉེས་པའི་རྟེན་ཕྱིར་དང་། །རྒྱུ་དབང་ཕྱིར་ཡང་སྡུག་བསྔལ ཡིན།།བདག་མིན་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པའང་མིན། །རྒྱུ་མིན་བྱིན་གྱིས་རློབ་པ་མིན། !་།རྟག་པ་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་གཅིག་ལས་དུ་མ་ནི། །དུས་ཐ་དད་པར་སྐྱེ་མི་འགྱུར། !་།རྒྱུ་གཞན་དག་ནི་ཆོགས་ན་ཡང་། །འབྲས་བུ་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྒྱུ་གཞན་རྗེས་སུ་དཔོག་ འགྱུར་ན།།དེ་ནི་རྟག་རྣམས་ལ་ཡོད་མིན། །རེས་འགའ་བ་ཉིད་ཡིན་པས་ན། །སྡུག་བསྔལ་འདི་རྒྱུ་བཅས་ཉིད་གྲུབ། །རྒྱུ་མེད་གཞན་ལ་མི་ལྟོས་ཕྱིར། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པར་འགྱུར། !་།ཇི་ལྟར་ཚེར་མ་ལ་སོགས་ཀྱི། །རྣོ་བ་ཉིད་སོགས་རྒྱུ་མེད་པ། །དེ་ལྟར་ འདི་དག་རྒྱུ་མེད་འགྱུར།།ཞེས་ནི་ཁ་ཅིག་རབ་ཏུ་བརྗོད། །གང་ཡོད་ཉིད་ནའང་གང་སྐྱེ་བའམ། །གང་འགྱུར་ན་ཡང་རྣམ་འགྱུར་བ། །དེ་ནི་དེ་རྒྱུ་རབ་ཏུ་བརྗོད། །དེ་ནི་དེ་རྣམས་ལ་ཡང་ཡོད། །རེག་པ་གཟུགས་རྒྱུ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར། །མཐོང་བ་ལ་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན། །རྟག་ རྣམས་བཀག་ཅིང་དབང་ཕྱུག་ལ།།སོགས་པ་ལས་ཀྱང་སྲིད་མིན་ཏེ། །ནུས་མེད་ཕྱིར་རོ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །སྲིད་འདོད་རྒྱུ་ཡིན་གང་གི་ཕྱིར། །མི་རྣམས་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི་། །ཡོངས་འཛིན་དེ་ཐོབ་བསམ་པས་བྱས། !་།དེ་ནི་སྲིད་འདོད་གང་ཕྱིར་ཡང་། །སྲོག་ཆགས་བདེ་ སྡུག་ཐོབ་པ་དང་།།འདོར་འདོད་འཇུག་པ་དེ་དག་ནི། །འདོད་དང་འཇིག་སྲེད་ཡིན་པར་འདོད། །བདག་ཏུ་ཆགས་པའི་རྒྱུ་ཉིད་ལས། །བདེ་མིན་བདེ་བར་འདུ་ཤེས་པས། །ཀུན་ལ་རབ་ཏུ་འཇུག་འགྱུར་བ། །དེ་ཕྱིར་སྲེད་པ་སྲིད་རྟེན་ཡིན། །ཆགས་བྲལ་སྐྱེ་བ་མ་མཐོང་ཕྱིར། ། ཞེས་ནི་སློབ་དཔོན་རྣམས་ཀྱིས་གསུངས། །ལུས་མེད་ཆགས་པ་མ་མཐོང་ཕྱིར། །ལུས་ལས་ཀྱང་ནི་འདོད་ཆགས་འབྱུང་། !་།རྒྱུ་མཚན་ཁས་བླངས་ཕྱིར་ན་འདོད། !་།ཉེར་ལེན་ཉིད་ནི་བསལ་བ་ཡིན། །རིགས་འདི་རྗེས་སུ་འདོད་ན་ནི། །རང་ཉིད་རང་འདོད་ལ་གནོད་འགྱུར། ། གལ་ཏེ་སྐྱེ་ལ་ཆགས་མཐོང་ཕྱིར། །སྐྱེ་དང་ལྷན་ཅིག་འབྱུང་ཞེ་ན། །སྐལ་མཉམ་སྐྱེ་ཕྱིར་སྔར་གྲུབ་ཡིན། !་།མི་ཤེས་སྲིད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་། །མ་བརྗོད་སྲེད་པ་ཉིད་བཤད་པ། །རྒྱུན་ནི་འཕེན་པ་བྱེད་ཕྱིར་དང་། །དེ་མ་ཐག་ཕྱིར་ལས་ཀྱང་མིན། །དེ་ཡོད་ན་ཡོད་མེ་ཕྱིར་རོ། !་། དེ་ནི་གཏན་དུ་བ་མིན་ཏེ། །རྒྱུ་ལ་གེགས་སོགས་སྲིད་ཕྱིར་རོ།

由离同分因性故，
贪等无有决定性，
或因近故诸智慧，
一切一切时当生。
由彼有时所缘故，
无常过失所依故，
由因力故是苦性，
非我亦非加持性。
非因非是加持性，
常性云何成能生，
是故一者生多性，
不成异时而生起。
虽集其他诸因性，
由无果生性故者，
若推度余因性时，
彼于常者非有性。
由是有时性故者，
此苦具因性成就，
无因不观待他故，
当成常有或常无。
如是刺等诸性中，
利性等者无因性，
如是此等成无因，
有一些者如是说。
若有性中何所生，
或于何时诸变异，
说彼即是彼之因，
彼于彼等亦有性。
触是色因性故者，
于见即是因相性，
遮遣常者及自在，
等性亦非从有性。
由无能故是故者，
有欲是因由何故，
诸人境之差别性，
摄持得彼思所作。
彼即有欲由何故，
有情得苦乐性及，
欲舍趣入彼等性，
许是欲及坏爱性。
由我执著因性故，
非乐执为乐想故，
于一切中当趣入，
是故爱即有依性。
由离贪生未见故，
诸阿阇黎如是说，
由无身贪未见故，
从身亦当生贪欲。
由许因相故欲求，
近取性即遣除者，
若许此类随行时，
自身于自欲成害。
若谓由见生贪故，
与生俱时而生者，
由同分生先成就，
无明虽是有因性。
未说爱性说彼者，
由能引发相续故，
由无间故亦非业，
由有彼故有火故。
彼非是其究竟性，
由因障碍等有故。

།འཁོར་ཕྱིར་ཐར་པ་མེད་ཅེ་ན། །མ་ཡིན་འདོད་དང་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །ཇི་སྲིད་བདག་ཆགས་མ་བཅོམ་ཞིང་། །དེ་ནི་ཡོངས་སུ་གདུང་འགྱུར་བ། །དེ་སྲིད་སྡུག་བསྔལ་སྒྲོ་བཏགས་ནས། །རང་བཞིན་དུ་ནི་གནས པ་མེད།།གྲོལ་བ་པོ་ནི་མེད་ན་ཡང་། །ལོག་པར་སྒྲོ་འདོགས་གཞོམ་ཕྱིར་བརྩོན་། !་།འདོད་ཆགས་བྲལ་བའི་གནས་པ་ནི། །བརྩེ་བའམ་ཡང་ན་ལས་ཀྱིས་ཡིན། །འཕངས་ལས་ལྡོག་མེད་འདོད་ཕྱིར་རོ། །སྲིད་པའི་སྲེད་ལས་རྣམ་བརྒལ་བའི། །ལས་ གཞན་འཕེན་ནུས་མ་ཡིན་ཏེ།།ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཟད་ཕྱིར་རོ། !་།སྡུག་བསྔལ་ཤེས་ལ་འགལ་མེད་པས། །འདུ་བྱེད་སྔ་མ་འཇུག་པ་ཅན། །དངོས་ཆོས་བརྩེ་བ་སྐྱེ་བ་དེ་། །སེམས་ཅན་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་མ་ཡིན། !་།དེ་བདག་མིན་པའི་ཆོས་ལ་ནི། །བདག་གཞན་སྒྲོ་འདོགས་ པ་ལས་ཆགས།།སྡུག་བསྔལ་རྒྱུན་རིག་ཙམ་ལས་ནི། །བརྩེ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ཡིན། !་།གཏི་མུག་ཉེས་པའི་རྩ་བ་སྟེ། །དེ་ཡང་སེམས་ཅན་འཛིན་པ་ཡིན། །དེ་མེད་ཉེས་རྒྱུ་ལས་ཁྲོ་མིན། །དེས་ན་བརྩེ་བ་ཉེས་མེད་འདོད། !་།གྲོལ་མེད་མ་ཡིན་མངོན་འདུ་བྱེད། །ཟད་ ནས་གཞན་མཚམས་མི་སྦྱོར་ཕྱིར།!་།འདུ་བྱེད་ནུས་པ་མ་ཟད་ན། །གང་དེ་གནས་པ་ཉེས་མེད་ཉིད་། !་།སྙིང་རྗེ་དམན་པ་ཉིད་ཕྱིར་ཡང་། །གནས་པའི་འབད་རྩོལ་ཆེན་པོ་མེད། །གང་དག་བརྩེ་བ་ཆེན་པོ་པ། །གཞན་གྱི་ངོར་ནི་བཞུགས་པ་ཡིན། །གལ་ཏེ་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་ བྲལ་ཕྱིར།།ལམ་དང་པོར་ནི་སྲིད་མེད་འགྱུར། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པ་མ་སྤངས་ཕྱིར། །སྤངས་ནའང་སྲིད་པ་ག་ལ་ཡོད། །བདེ་བར་འགྱུར་པའམ་སྡུག་བསྔལ་བར། །མ་གྱུར་ཅིག་ཅེས་འདོད་པ་ན། །ང་འོ་སྙམ་པའི་བློ་གང་དེ། །སེམས་ཅན་ལ་ལྟ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས། !་།ང་ཞེས་ མཐོང་བ་མེད་པར་ནི།།འགའ་ཡང་བདག་ལ་ཆགས་མ་ཡིན། །བདག་ལ་སྲེད་པ་མེད་པར་ཡང་། །བདེ་བ་འདོད་པས་མངོན་རྒྱུག་མིན། !་།སྡུག་བསྔལ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་ཉིད་ནི། །འཆིང་ཡིན་རྟག་ལ་དེ་གང་ལས། །སྡུག་བསྔལ་མི་སྐྱེ་རྒྱུ་ཉིད་ནི། །ཐར་ཡིན་རྟག་ལ་དེ་གང་ལས། !་། མི་རྟག་ཉིད་དུ་བརྗོད་མེད་གང་། །དེ་ནི་འགའ་ཡིའང་རྒྱུ་མ་ཡིན། !་།བརྗོད་བྱ་མིན་ལའང་བཅིངས་དང་ཐར། །ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །གང་གི་རང་བཞིན་འཇིག་མེད་པ། །དེ་ལ་མཁས་རྣམས་རྟག་ཅེས་བརྗོད། །དེས་ན་ངོ་ཚའི་ལྟ་བ་འདི། །སྤོངས་ལ་དེ་ནི་རྟག་པར་སྨྲོས། ། བཤད་ཟིན་ལམ་དེ་གོམས་པ་ལས། །གནས་གྱུར་གལ་ཏེ་གནས་གྱུར་ཀྱང་། །ལམ་བཞིན་སྐྱོན་ནི་འབྱུང་ཞེ་ན། །མ་ཡིན་ནུས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ།

若谓轮回无解脱，
非是由欲未成故，
乃至未破我执著，
彼当遍受热恼时。
乃至增益诸苦故，
自性中无所住性，
虽无解脱作者者，
为破邪增益故勤。
离贪住性即是彼，
慈悲或者由业性，
由许无返所引故，
超越有爱诸业者。
不能引发余业性，
由尽俱作性故者，
于苦智中无违故，
前行诸行趣入者。
生起事法慈悲彼，
非是有情随系性，
于彼非我诸法中，
由增益我他生贪。
唯从了知苦相续，
即当生起慈悲性，
愚痴即是过根本，
彼亦即是执有情。
无彼过因非成嗔，
是故慈悲许无过，
非无解脱现行尽，
由不相续余际故。
诸行能力未尽时，
彼住即是无过性，
由悲心微劣性故，
住中无有大勤勇。
若有大悲心者彼，
即是住于他义中，
若谓由离身见故，
初道即当无有性。
由未断除俱生故，
若断云何有有性，
当成安乐或苦恼，
莫成如是欲求时。
我想分别智慧彼，
俱生见于诸有情，
无有我见性中者，
任谁非是执著我。
无有我爱性中者，
非由欲乐而奔驰，
即是生苦因性者，
系缚常中彼从何。
即是不生苦因者，
解脱常中彼从何，
无说无常性中者，
彼非任何之因性。
于不可说系解脱，
任何方式亦非有，
若有自性无坏者，
智者说彼即是常。
是故应当舍此见，
汝当说彼是常性，
已说彼道修习故，
转依若谓虽转依。
如道过失当生者，
非是由无能力故。

!་།རྣམ་ཤེས་ཡུལ་འཛིན་པ་ཡི་ཆོས། །ཇི་ལྟར་ཡོད་དེ་འཛིན་པ་དང་། །ཡོད་པ་ཡི་ནི་བདག་ཉིད་དེ། །འདི་ཡི་སྐྱེད་པར བྱེད་པའང་ཡིན།།རང་བཞིན་འདི་ཡིན་འདི་ལས་དེ། །རྐྱེན་གཞན་གྱིས་ནི་གོལ་འགྱུར་ཞིང་། !་།ལྡོག་པ་ལ་ནི་རྐྱེན་ལ་ལྟོས། །མི་བརྟན་སྦྲུལ་གྱི་བློ་བཞིན་ནོ། །སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་འོད་གསལ་ཏེ། །དྲི་མ་རྣམས་ནི་གློ་བུར་བ། །དེ་ཕྱིར་སྔར་ཡང་ནུས་མེད་རྣམས། ། དེ་བདག་གྱུར་ལ་ཕྱིས་ནུས་མེད། !་།ནུས་ཡོད་ན་ཡང་གནོད་པ་ཅན། །སྐྱེད་ནུས་སྙིང་པོ་ཅན་དངོས་ལ། །ཡུན་དུ་གནས་ནུས་ཡོད་མིན་ཏེ། །ས་རློན་ལ་ནི་མེ་བཞིན་ནོ། །འཚེ་བ་མེད་དང་ཡང་དག་དོན། །རང་བཞིན་ལ་ནི་ཕྱིན་ལོག་གིས། །འབད་དུ་ཟིན་ཀྱང་མི་ཟློགས་ཏེ། ། བློ་ནི་དེ་ཕྱོགས་འཛིན་ཕྱིར་རོ། །བདག་འཛིན་རྒྱུ་གཅིག་ཅན་ཉིད་དང་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་དངོས་པོའི་ཕྱིར། །འདོད་ཆགས་ཁོང་ཁྲོ་ཕན་ཚུན་དུ། །ཐ་དད་ན་ཡང་གནོད་མ་ཡིན། །བྱམས་སོགས་རྨོངས་དང་འགལ་མེད་ཕྱིར། །ཤིན་ཏུ་ཉེས་པ་ཚར་གཅོད་མིན། !་། ཉེས་ཀུན་དེ་ཡི་རྩ་བ་ཅན། །དེ་ཡང་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་ཡིན། །རིག་པའི་མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཕྱིར་དང་། །སེམས་བྱུང་ཉིད་ཀྱིས་དམིགས་པའི་ཕྱིར། །ལོག་པར་དམིགས་ཉིད་མ་རིག་པར། །གསུངས་ཕྱིར་གཞན་ནི་རིགས་མ་ཡིན། །འགལ་བ་གང་ཡིན་འདིར བཤད་བྱ།།སྟོང་ཉིད་ལྟ་དང་དེ་འགལ་ཕྱིར། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཉེས་ཀུན་དང་། །འགལ་བར་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན། !་།ཟད་མིན་སྲོག་ཆགས་ཆོས་ཉིད་ཕྱིར། །གཟུགས་སོགས་བཞིན་མིན་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །གཉེན་པོའི་ཕྱོགས་དང་འབྲེལ་བ་ན། །ལྡོག་པ་དག་ཀྱང་ མཐོང་ཕྱིར་རོ།

识之执境法性者，
如何有彼执取性，
即是有之自性者，
此亦即是能生性。
此是自性从彼生，
由余缘故当解脱，
于返依于诸缘性，
不坚如蛇分别性。
心之自性明净者，
诸垢即是客尘性，
是故先时无能者，
成彼自性后无能。
虽有能力具违害，
能生精要事物中，
无有久住能力性，
如火于湿地性中。
无害及以真实义，
于其自性颠倒者，
虽勤亦不能返故，
由心执取彼方故。
我执唯一因性及，
由因果之事物故，
贪欲嗔恚互异中，
虽有差别非能害。
慈等无违愚痴故，
非是极断诸过失，
一切过失彼根本，
彼即是其身见性。
由智违品方分故，
由心所性所缘故，
说邪所缘无明性，
由故余者非应理。
何者违品此当说，
由与空见相违故，
彼之自性诸过失，
违品极为成就性。
非尽有情法性故，
非如色等未成故，
于对治品相系时，
亦见返故性故者。

!་།ཉེས་པ་རྣམ་པར་འགགས་པ་ནི། །སྲ་ཞིང་སླར་ཡང་སྐྱེ་མེད་དེ། །དེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་འབྲལ་མེད་དང་། །ཐལ་བ་བཞིན་དུ་མ་ངེས་ཕྱིར། !་།གང་ཞིག་བདག་མཐོང་དེ་ལ་ནི། །ང་ཞེས་རྟག་ཏུ་ཞེན་པར་འགྱུར། །ཞེན་པས་བདེ་ལ་སྲེད་འགྱུར་ཏེ། ། སྲེད་པས་སྐྱོན་རྣམས་སྒྲིབ་པར་བྱེད། །ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་ཡོངས་སྲེད་པ། །ང་ཡི་ཞེས་དེའི་སྒྲུབ་བྱེད་ལེན། །དེས་ན་བདག་ལ་མངོན་ཆགས་པ། །དེ་སྲིད་དེ་ནི་འཁོར་བར་འགྱུར། །བདག་ཡོད་ན་ནི་གཞན་དུ་ཤེས། །བདག་གཞན་ཆ་ལས འཛིན་དང་སྡང་།།འདི་དག་དང་ནི་ཡོངས་འབྲེལ་ལས། །ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བར་འགྱུར། !་།ངེས་པར་བདག་ལ་ཆགས་པ་ནི། །བདག་གི་ལ་ཆགས་མི་འབྲལ་ཞིང་། །ཉེས་མེད་བདག་ལ་ཆགས་པ་དང་། །བྲལ་བའི་རྒྱུ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་ཆགས་པ་ སྐྱོན་བཅས་ན།།དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་དེ་སྤོང་འགྱུར། །འདི་ཡུལ་སུན་ཕྱུང་མེད་པར་ནི། །དེ་སྤོང་བར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། !་།ཡོན་ཏན་སྐྱོན་དང་རྗེས་འབྲེལ་བའི། །འདོད་དང་སྡང་སོགས་སྤོང་བ་ནི། །དེ་དག་ཡུལ་ལ་མ་མཐོང་བས། །ཡིན་གྱི་ཕྱི་ཚུལ་གང་གིས་མིན། !་། ཆགས་ཡོན་ཏན་གྱིས་ཆགས་མིན་གྱི་། །དོན་གྱི་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་ཡིན། །མ་ཚང་མེད་རྒྱུ་དེ་ལ་ནི། །འབྲས་བུ་གང་གིས་ཟློག་པར་བྱེད། !་།ཆགས་ལ་སྐྱོན་ཡང་གང་ཞིག་མཐོང་། !་།གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་རྟེན་ཞེ་ན། །དེ་ལྟའང་འདི་ལ་ཆགས་བྲལ་མིན། །བདག་གིར་མཐོང ཕྱིར་དཔེར་བདག་བཞིན།!་།གལ་ཏེ་དེ་མེད་བདག་སྡུག་བསྔལ། །རྒྱུ་མིན་དེ་ཡང་དེ་དང་འདྲ། !་།དེ་ལྟར་གཉིས་ཀའང་སྐྱོན་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་གཉིས་ལ་ཆགས་བྲལ་མིན་། !་།གལ་ཏེ་སྦྲུལ་བཟུང་ཡན་ལག་བཞིན། །སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་སྤོང་འགྱུར་ན། །བདག་ གི་བ་བློ་བཅོམ་པས་འདི།།འདོར་བ་ཡིན་གྱི་བཟློག་ལ་མིན། !་།དབང་པོ་ལ་སོགས་ལོངས་སྤྱོད་ཀྱི། །རྟེན་ཉིད་དུ་ནི་བཟུང་བ་ལ། །རང་བློ་གང་གིས་བཟློག་འགྱུར་ཏེ་། །དེ་ལ་ཆགས་བྲལ་དེ་གང་ལས། !་།ལུས་ལས་བོག་པའི་སྐྲ་སོགས་ལ། །ཡིད་བྱུང་བློ་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་ ཞིང་།།གཞན་ལ་ཞེན་བཅས་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །ཐམས་ཅད་ཀྱི་ནི་མངོན་སུམ་ཡིན། !་།དེ་ལ་འདུ་སོགས་འབྲེལ་པ་ལས། །རང་གི་བློ་ནི་སྐྱེ་འགྱུར་བའི། །འབྲེལ་ཏེ་དེ་བཞིན་ཉིད་གནས་ཕྱིར། །མཐོང་དུ་ཟིན་ཀྱང་སྤོང་མི་འགྱུར། !་།འདུ་བ་ལ་སོགས་མེད་ན་ཡང་། །ཕན་ འདོགས་ཉིད་ནི་ཀུན་ལ་ཡོད།!་།སྡུག་བསྔལ་བསྐྱེད་ཕྱིར་སོར་མོ་བཞིན། །རང་གི་བློ་ནི་མི་འགྱུར་ན། །གཅིག་ཏུ་དེ་ནི་སྡུག་བསྔལ་མིན། !་།ཕལ་ཆེར་དུག་བཅས་ཟས་བཞིན་ནོ།

诸过完全遮止者，
坚固复无生起性，
由彼自性无离及，
如灰非是决定故。
若有见我彼者中，
我执常时当生起，
由执于乐生爱著，
爱故遮蔽诸过失。
由见功德遍爱著，
我所执取能成就，
是故现前执著我，
乃至彼成轮回性。
若有我者知为他，
我他分中执与嗔，
由与此等遍系故，
一切过失当生起。
决定执著我性者，
不离执著我所性，
无过执著我性中，
亦无有离因性者。
若谓贪著具过失，
从彼何成当舍彼，
无有破除此境中，
不能舍彼性故者。
功德过失随系中，
舍彼贪嗔等性者，
由于彼境未见故，
是故非由外相故。
贪非功德贪性故，
由见义之功德性，
无缺因性彼中者，
何果能作返遮性。
于贪何者见过失，
若谓苦之所依者，
如是此中非离贪，
由见我所如我故。
若谓无彼我苦恼，
非因彼亦同于彼，
如是二者无过失，
是故二中非离贪。
若谓如执蛇支分，
由修苦故当舍者，
由破我所分别故，
是舍非是能返性。
根等受用所依性，
即是执取性中者，
何自分别当能返，
彼中离贪从何有。
从身离散发等中，
当生厌离分别性，
于他生起具执著，
一切之中现见性。
彼中聚等相系故，
当生自己分别性，
系故如是住真实，
虽见亦不成舍性。
虽无聚集等性者，
利益性即一切有，
由生苦故如手指，
自分别性若非者。
一向彼非苦恼性，
如多分具毒饮食。

།ཁྱད་པར་ཅན་བདེ་ལ་ཆགས་པས། །དེ་འགལ་བ་ལ་ཆགས་བྲལ་འགྱུར། !་།ཁྱད་པར་ཅན་ བདེ་ལ་སྲེད་པས།།བདེ་བ་ཅུང་ཟད་ཡོངས་སུ་སྤོང་། !་།བསམ་མེད་བདག་ལ་ཆགས་པ་ཡིས། །ཇི་ལྟར་རྙེད་བཞིན་ལ་འཇུག་སྟེ། བུད་མེད་དག་ནི་མ་རྙེད་པར། །དུད་འགྲོ་ལ་འདོད་སྤྱོད་མཐོང་བཞིན། !་།བདག་ནི་འདོད་པ་གང་ཡིན་ཏེ་། །ཇི་ལྟར་དེ་ནི་འཇིག་པར་འདོད། !་། མྱོང་བ་དང་ནི་ཐ་སྙད་དང་། །ཡོན་ཏན་ཀུན་གྱི་རྟེན་ལོག་པ། །ཇི་ལྟར་ཞེན་པ་ཡིན་འདོད་དེ། །ཞེན་པའི་རང་བཞིན་དེ་འདྲ་མིན། !་།རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བདག་འཛིན་ནི། །བདག་ལ་ཆགས་པ་བསྟན་པར་བྱེད། །དེ་ནི་བདག་གིར་ཞེན་པ་ཡི། །ས་བོན་གནས་སྐབས་དེ ཉིད་གནས།!་།བརྩོན་ཡང་ཡོན་ཏན་ཆ་བརྟེན་ནས། །འཇུག་ལྡན་བདག་གི་བ་ལ་ནི། །ཆགས་བྲལ་གེགས་བྱེད་པ་ཉིད་དང་། །དེ་ཡི་སྐྱོན་ཡང་སྒྲིབ་པ་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་བདག་ལའང་ཆགས་བྲལ་ན། །ད་ནི་ཆགས་བྲལ་གང་ཡིན་མེད། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་བདག་འདོར་ བ་།།སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པ་དོན་མེད་འགྱུར། !་།དེ་དག་སྡུག་བསྔལ་བསྒོམས་པས་ཀྱང་། །སྡུག་བསྔལ་ཉིད་ནི་རྣམ་ཤེས་བྱེད། །དེ་ནི་སྔར་ཡང་མངོན་སུམ་ཉིད། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་ཆགས་བྲལ་མེད། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཉེས་པ་ཡིས། །སྐད་ཅིག་དེ་ཡི་བློ་ལྡོག་ ཀྱང་།།དེ་ལ་ཆགས་བྲལ་མི་འགྱུར་ཏེ། །འདོད་ལྡན་བུད་མེད་གཞན་ལ་བཞིན། !་།བླང་དང་དོར་བྱའི་ཁྱད་ཡོད་ན། །གཅིག་ལས་བྱུང་བའི་ཆགས་གང་ཡིན། །དེ་ཉིད་རྣམ་གྲངས་ཀྱིས་བསྐྱེད་ཚེ་། །ཆགས་པ་ཀུན་གྱི་ས་བོན་ཡིན། །སྐྱོན་མེད་ཡུལ་ཅན་ ཆགས་པ་དང་།།སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱང་ནི་སྐྱོན་མེད་ཡིན། །འགྲོ་བའང་དེ་ཙམ་ཉིད་ཡིན་ན། །ད་ནི་གང་ལ་ཆགས་བྲལ་འགྱུར། །དེར་དེ་སྐྱོན་བཅས་ཀྱང་ཡིན་ན། །དེ་ནི་བདག་ལའང་མཚུངས་པ་ཡིན། །དེར་དེའི་སྐྱོན་ལ་ཆགས་བྲལ་མེད། །ད་ནི་གང་ལ་དེ་ཆགས་ བྲལ།!་།ཡོན་ཏན་མཐོང་བ་ལས་བྱུང་བའི། །ཞེན་པ་ཉེས་པ་མཐོང་བས་འཇིག་!་།དེ་ལྟར་དབང་སོགས་ལ་དེ་མིན། །བྱིས་སོགས་ལ་ཡང་མཐོང་ཕྱིར་དང་། །སྐྱོན་ལྡན་ལ་ཡང་ཡོད་ཕྱིར་དང་། །ཡོན་ཏན་ལྡན་ཡང་གཞན་དག་ལ། །མེད་ཕྱིར་འདས་པ་ ལ་སོགས་པ།།བདག་གི་བ་ལ་མེད་ཕྱིར་རོ། !་།དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་བདག་གི་བའི། །བློ་རྒྱུའང་ཡོན་ཏན་མཐོང་བས་མིན་། །དེ་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་མིན་མཐོང་བས། །དེ་ཡང་སྤོང་བ་མ་ཡིན་ནོ།

由贪殊胜安乐故，
于彼违品成离贪，
由于殊胜乐爱故，
遍舍少许安乐性。
由无思我执著故，
随所获得而趣入，
如见未得诸女人，
于诸旁生行贪欲。
我即是彼所欲者，
云何许彼成坏灭，
经验及以言说性，
一切功德依返者。
云何许为执著性，
执著自性非如是，
一切种中我执者，
显示执著我性中。
彼即我所执著之，
种子住于彼时分，
虽勤依于功德分，
具入我所性中者。
离贪作障碍性及，
彼之过失亦遮蔽，
若于我中亦离贪，
今时无有何离贪。
彼云何成舍我性，
修习苦恼成无义，
彼等由修苦恼故，
即能了知苦恼性。
彼亦先时现见性，
如是亦无有离贪，
若谓由彼过失故，
虽返刹那分别者。
于彼不成离贪性，
如具欲者于余女，
若有取舍差别时，
从一所生何贪著。
即彼由诸异门时，
即是一切贪种子，
无过境者贪著及，
能成亦是无过失。
趣入亦是尔许时，
今于何者成离贪，
若彼具过失性者，
彼于我中亦相等。
于彼过失无离贪，
今于何者彼离贪，
从见功德所生起，
执著见过即坏灭。
如是根等非如是，
由见愚者等性故，
由具过失亦有故，
虽具功德余者中。
由无性故过去等，
我所性中无有故，
即由此故我所之，
心因非见功德性。
是故由见非功德，
彼亦非是能舍性。

།གཞན་ཡང་ཡོད་མིན་ཡོན་ཏན་ནི། །སྒྲོ་འདོགས་ཆགས་པས་དེར་ཡང་མཐོང་། !་།དེས་ན་དེ་ རྒྱུ་གནོད་མེད་ཅན།།བསྒྲུབས་པས་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་གནོད། !་།མཆོག་གཞན་དོན་དུ་གཉེར་ཕྱིར་དང་། །སྐྱེ་འཇིག་བློ་ཅན་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །སྐྱེ་བོ་འདི་ཡིས་དབང་སོགས་ལས། །བདག་ནི་ཐ་དད་གྱུར་པར་ཤེས། !་།དེ་ཕྱིར་གཅིག་ཉིད་མཐོང་བས་ཀྱང་། །ཆགས་མིན་བདག་ལ་ཆགས་ པ་དེ།།དམིགས་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་པ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་ཆགས་འགྱུར། !་།གང་ཞིག་ད་ལྟར་སྡུག་བསྔལ་བས། །ཡིད་འབྱུང་དེ་འདྲ་སྡང་ཡིན་གྱི། །ཆགས་བྲལ་མ་ཡིན་དེ་ཚེ་ཡང་། །ཆགས་ཡོད་སྐབས་གཞན་འཚོལ་ཕྱིར་རོ། !་།ཞེ་སྡང་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་ཅན་ཕྱིར། །དེ་ནི་དེ་ སྲིད་ཙམ་དུ་གནས།།དེ་ལོག་ན་ནི་རང་ཉིད་ཀྱི་། །རང་བཞིན་ཉིད་ལ་སླར་བརྟེན་འགྱུར། !་།བླང་དང་དོར་བྱ་སྤངས་པའི་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་ལ་ནི་མཉམ་སྙོམ་ཅན། །ཙན་དན་སྟེའུ་མཚུངས་པ་ལ། །ཆགས་བྲལ་ཞེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། !་།འདུ་བྱེད་སྡུག་བསྔལ་ལ་དགོངས་ནས། ། སྡུག་བསྔལ་བསྒོམ་པར་གསུངས་པ་ཡིན། !་།ངེད་ཀྱི་དེ་ཡང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས། །དེ་ནི་བདག་མེད་ལྟ་བརྟེན་ཡིན། །སྟོང་ཉིད་ལྟ་བས་གྲོལ་བར་འགྱུར། །སྒོམ་པ་ལྷག་མ་དེ་དོན་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་མི་རྟག་ལས་སྡུག་བསྔལ། །སྡུག་བསྔལ་ལས་ནི་བདག་མེད་གསུངས། །ཆགས བྲལ་མིན་དང་སྲེད་ལྡན་དང་།།རྩོམ་པ་ཀུན་ལ་བརྟེན་པ་དེ། !་།ཉོན་མོངས་ལས་ལས་གྲོལ་མ་ཡིན། །དེ་འདྲ་འཁོར་བ་པ་ཞེས་བྱ། !་།བདག་གི་ཉིད་ནི་མི་འདོད་ན། །དེ་ཡི་ཟ་བ་པོ་ཡང་མེད། །བྱ་དང་ལོངས་སྤྱོད་མཚན་ཉིད་ཅན། །དེ་ཚེ་དེ་ཡི་བདག་ཀྱང་མེད། !་།དེ་ཕྱིར་གྲོལ་འདོད་ ཐོག་མེད་པའི།།རྒྱུ་ཅན་རིགས་མཐུན་ས་བོན་ལས། །བྱུང་བའི་འཇིག་ཚོགས་ལྟ་བ་དག་།རྩ་བ་ཉིད་ནས་དབྱུང་བར་གྱིས། !་།ལུང་ནི་དེ་ལྟའི་དངོས་ཡིན་པའི། །རྒྱུ་མ་མཐོང་བ་རྣམས་ལ་ནི། །ལུང་ཙམ་གྱིས་ནི་གྲོལ་བར་ཡང་། །སྨྲ་བ་ཡོངས་སུ་མགུ་བྱེད་མིན། !་། ས་བོན་སོགས་གྲུབ་ཆོ་ག་ནི། །སྐྱེས་བུ་མི་སྐྱེད་པར་ནུས་མིན། །ཏིལ་མར་བསྐུས་དང་མེས་བསྲེགས་སོགས། །བདག་ཀྱང་གྲོལ་བར་ཐལ་ཕྱིར་རོ།

复次无有功德性，
增益贪故彼中见，
是故彼因无违害，
成就云何于彼害。
为求殊胜他义故，
由具生灭智性故，
此等众生从根等，
了知我为差别性。
是故虽见一性中，
非贪我中彼贪著，
所缘内分支分者，
由自性故随贪著。
若有现时苦恼者，
厌离如是是嗔恚，
非是离贪彼时中，
有贪寻求余时故。
嗔恚苦恼因性故，
彼住唯尔许时中，
若彼返时由自身，
当依自性性故者。
由舍取舍所作故，
于一切中平等者，
旃檀刺木相等中，
即说彼为离贪性。
观待诸行苦性已，
说为修习苦恼性，
我等彼亦从缘生，
彼依无我见性者。
由空性见当解脱，
余修即是彼义性，
是故无常故苦恼，
从苦宣说无我性。
非离贪及具爱者，
彼依一切所作中，
非从烦恼业解脱，
如是说为轮回者。
若不欲求我性者，
亦无有彼受用者，
作业受用为相者，
尔时亦无彼我性。
是故欲求解脱者，
无始因性同类中，
从种子生身见等，
当从根本而拔除。
教即如是事性中，
于诸未见因者中，
唯由教故解脱者，
说者非是遍悦意。
种子等成仪轨性，
非能不生士夫性，
涂油及以火烧等，
我亦解脱应成故。

!་།སྔར་ལྕི་བ་དག་ཕྱིས་ཡང་ཕྱིར། །སྡིག་པ་བཅོམ་པར་བྱས་པ་མིན། །འདི་ཡི་ལྕི་ཉིད་མེད་འགྱུར་གྱི། །ལུས་ཅན མིན་ཕྱིར་སྡིག་ལྕི་མིན།!་།ལོག་ཤེས་དང་ནི་དེ་ལས་བྱུང་། །སྲེད་པ་སེམས་པའི་དབང་དག་གིས། །དམན་གནས་འགྲོ་བ་སྐྱེ་བ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་བཅད་འགྲོ་མི་འགྱུར། །དེ་ཙམ་ལས་ནི་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །སྐྱེ་ལ་དེ་དག་ཉིད་ནུས་ཡིན། !་།སེམས་པ་དེ་དག་རང་ཉིད་ལས། ། ཡིན་ཕྱིར་སྐྱེ་རྒྱུ་ཉམས་པ་མེད། །འགྲོ་དང་རྟོགས་རྟེན་བྱེད་པ་ཡིན། །དེ་ནི་མ་མཐོང་བ་ལས་འགྱུར། །མ་མཐོང་ཞིག་ཕྱིར་འགྲོ་བ་མེད། །དེས་ན་འདུ་བྱེད་སེམས་པ་མིན། !་།ཡོད་དང་མེད་པའི་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །བྱེད་པ་སྐྱེད་ལ་བློ་ཡི་ནི། །ནུས་མཐོང་གཞན་གྱིས་མ་ཡིན་ན། ། དེ་ཡོད་དེ་དག་ཅིས་མི་འགྲོ། !་།གལ་ཏེ་དེ་དག་ནུས་མེད་ན། །དབང་སོགས་བྱས་མ་ཐག་དེ་དག་།སེམས་པའི་དབང་གིས་འཛིན་དང་འཇུག་།གཡེང་དང་འགོག་པ་མེད་པར་འགྱུར། !་།ཅི་སྟེ་དེ་ཚེ་བློ་མེད་ཕྱིར། །མི་འགྱུར་དྲི་མ་རྣམས་ཀྱི་བློ། །མཚམས་སྦྱོར་དེ་རྣམས ནུས་མེད་ན།།གསོན་པ་ཉིད་ནའང་ནུས་མེད་འགྱུར། !་།གཉེན་པོ་དང་ནི་རང་གི་ཕྱོགས། །འཕེལ་ན་འགྲིབ་དང་འཕེལ་བའི་ཕྱིར། །ཉེས་རྒྱུན་རང་གི་ས་བོན་ཅན། །དབང་བསྐུར་བ་ལས་ལྡོག་པ་མེད། །རྟག་པ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རིམ་གྱིས་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་ དང་།།བྱེད་དང་མི་བྱེད་པ་དག་ནི། །འདྲ་བའི་བདག་ཉིད་བྱེད་པ་འགལ། !་།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའང་གཅིག་པར་འགྱུར། །དེ་དག་དེ་ལས་ཐ་དད་ན། །བྱེད་པོ་ཟ་བོ་ཉམས་པར་འགྱུར། !་།ནུས་པ་ཡང་ནི་འགྲུབ་མ་ཡིན། !་།གཞན་གྱིས་དྲན་དང་ལོངས་སྤྱོད་སོགས། །ཐལ་ བ་གནོད་བྱེད་མ་ཡིན་ཏེ།།འགའི་ཡང་དྲན་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེས་ན་མྱོང་ལས་དྲན་པ་འབྱུང་། !་།བདེན་པ་བཞི་ལ་བརྟེན་པ་དང་། །བདེ་དང་ང་དང་ངའི་ཞེས་སོགས། །ཡང་དག་མིན་པ་རྣམ་བཅུ་དྲུག་།སྒྲོ་བཏགས་ནས་ནི་ཡོངས་སུ་སྲེད། !་།དེ་ཉིད་ ལས་ནི་དེ་འགལ་དོན།།དེ་ཉིད་རྣམ་པ་རྗེས་རྟོགས་ཅན། །ལེགས་བསྒོམས་ཡང་དག་ལྟ་བ་ཡིས། །སྲེད་པ་རྗེས་འབྲང་བཅས་འཇོམས་བྱེད། !་།ལས་དང་ལུས་དག་གནས་ན་ཡང་། །གཅིག་མེད་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་གསུམ་ཅན། །སྐྱེ་བ་སྲིད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །ས་བོན་མེད་པར་མྱུ་གུ་ བཞིན།!་།ལས་དང་ལུས་དག་སྤོང་མིན་ཏེ། །གཉེན་པོ་དག་ནི་མེད་ཕྱིར་དང་། །ནུས་མེད་ཕྱིར་རོ་སྲེད་པ་ནི། །ཡོད་ན་སླར་ཡང་འབྱུང་ཕྱིར་རོ།

由先重性后轻故，
非是摧破诸罪业，
此之重性当无有，
非身故非罪业重。
邪知及从彼所生，
爱著思维力性故，
下劣处所生起性，
是故断彼不成趣。
由从尔许生起故，
生中彼等即能力，
彼等思维自性故，
生因无有衰损性。
趣入及解依作者，
彼从未见性当成，
由未见故无趣入，
是故诸行非思维。
由随有无趣入故，
见心于生作用中，
能力非由余者时，
彼有彼等何不趣。
若谓彼等无能力，
根等作已即刹那，
由思力故取趣入，
当成无有散乱障。
若谓尔时无心故，
不成诸垢之心性，
若彼相续无能力，
活命性中亦无能。
对治及以自分中，
由增减故增减故，
过失相续自种子，
从灌顶中无返性。
常性无所依故者，
渐次能作生起及，
作与不作性等者，
同一自性作相违。
因果亦当成一性，
若彼异于彼性时，
作者受者当衰损，
能力亦非成就性。
他忆及以受用等，
过失非是能害者，
由无有谁忆念故，
是故从受生忆念。
依于四谛性及以，
乐我我所等性中，
十六种非真实性，
增益已而遍爱著。
即从彼故彼违义，
彼性行相随觉者，
善修真实见性故，
摧坏具随顺爱著。
虽住业与身性中，
由无一故具三因，
生起有性非有者，
如无种子芽性故。
非舍业与身性者，
由无对治性故及，
无能力故爱著性，
若有复当生起故。

!་།གཉིས་ཟད་དོན་དུ་འབད་ན་ཡང་། །ལས་ཟད་དུབ་པ་དོན་མེད་ཡིན། །འབྲས་བུ་སྣ་ཚོགས་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ལས་རྣམས་ ནུས་པ་ཐ་དད་དུ།།རྗེས་དཔོག་དེས་ན་དཀའ་ཐུབ་ཀྱི། །ཉོན་མོངས་དངོས་གཅིག་གིས་མི་མཛད། !་།རྣམ་འགས་དེ་བསྐྱེད་འབྲས་བུ་ནི། །ཆུང་འགྱུར་རིགས་མི་མཐུན་ཅན་མིན། !་།འབྲས་བུ་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ནི། ། ཅི་སྟེ་དཀའ་ཐུབ་ནུས་པ་ཡིས། །ནུས་པ་འདྲེས་པ་ཟད་པ་ན། །ཉོན་མོངས་ཆ་ འགའ་སྤོང་བའམ།།ཉོན་མོངས་མེད་པར་ཀུན་སྤང་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དཀའ་ཐུབ་ཉོན་མོངས་ལས། །གཞན་འདོད་ཉོན་མོངས་ཉིད་ཅེ་ན། །དེ་ནི་ལས་འབྲས་ཡིན་ཕྱིར་འདིས། །ནུས་པ་འདྲེས་སོགས་འགྱུར་མ་ཡིན། !་།སྐྱེ་འདོད་ཉེས་པ་བཅོམ་པའི་ཕྱིར། །གང་ཡང་སྐྱོན་རྣམས་འགོག་ བྱེད་པ།།དེས་སྐྱེད་ལས་ལ་ནུས་འགྱུར་གྱི། །ཇི་ལྟར་བྱས་པ་ཉམས་པར་འགྱུར། !་།ལས་ལས་ཉེས་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །སྐྱོན་ལྡན་བྱེད་འགྱུར་བཟློག་ལས་མིན། !་།ལོག་པའི་རྣམ་རྟོག་མེད་པར་ནི། །བདེ་བ་ལས་ཀྱང་འདོད་མི་འགྱུར། !་།སྐྱོབ་ལས་དེ་ཉིད་དང་བརྟན་དང་། ། མ་ལུས་ཁྱད་པར་མཁྱེན་པར་གྲུབ། །གཤེགས་པ་རྟོགས་པའི་དོན་ཕྱིར་ཏེ། །དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་པ་དང་སློབ། མི་སློབ་ལས་ལྷག་དེ་ཡི་ཕྱིར། །གཞན་དོན་མཁྱེན་སྦྱོར་དེ་སྟོན་པ། !་།དེ་ལས་བརྩེ་ཡིན་གཞན་དོན་ངོར། །དོན་གྲུབ་མཛད་པ་མི་འདོར་ཕྱིར། །བརྩེ་བས་ལེགས དང་ཡེ་ཤེས་ལས།།བདེན་པ་གསུང་མཛད་སྒྲུབ་བྱེད་བཅས། །དེ་གསུང་བར་ཡང་མངོན་སྦྱོར་ལྡན། །གང་ཕྱིར་དེས་ན་ཚད་མ་ཉིད། !་།དེ་ལྟའི་དངོས་སྟོན་བསྟོད་པ་ནི། །དེ་ཡི་བསྟན་པ་ཉིད་ལས་ནི། །ཚད་མའི་དེ་ཉིད་གྲུབ་དོན་དེ་། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་མ་བཟློག་ཕྱིར། ། ཅུང་ཟད་སྐྱེ་བའི་བདག་ཉིད་ཅན། །གང་དེ་ཐམས་ཅད་འགག་ཆོས་ཅན། །ཞེས་སོགས་རྣམ་པ་དུ་མར་ནི། །འདི་ཡི་སྦྱོར་བའང་མཐོང་ཕྱིར་རོ། །མེད་ན་མི་འབྱུང་མཚན་ཉིད་ཅན། །རྟགས་ནི་རྗེས་དཔག་རྟེན་ཡིན་ནོ། །བསྒྲུབ་བྱས་གཏན་ཚིགས་ཁྱབ་པ་ནི། །བསྟན ཕྱིར་དེ་ཡང་གསལ་བར་བཤད།།ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས་ཚད་མ་གྲུབ་པ་ཞེས་བྱ་བ་ལེའུ་གཉིས་པའོ།། །གཞལ་བྱ་གཉིས་ཕྱིར་ཚད་མ་གཉིས། །དོན་བྱེད་ནུས་དང་མི་ནུས་ཕྱིར། །སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་དོན་མིན་ཏེ། །དོན་དུ་མོས་པ་མེད་ཕྱིར་ རོ།།འདྲ་དང་མི་འདྲ་ཉིད་ཕྱིར་དང་། །སྒྲ་ཡི་ཡུལ་དང་ཡུལ་མིན་ཕྱིར། །རྒྱུ་མཚན་གཞན་ནི་ཡོད་པ་ན། །བློ་ནི་ཡོད་དང་མེད་ཕྱིར་རོ།

虽勤二种尽义故，
业尽疲劳成无义，
由见种种果性故，
诸业能力差别中。
随推是故苦行之，
烦恼一事不能作，
由某能生彼果者，
成小非是异类性。
若谓受用彼果性，
由苦行之能力故，
能力和合尽时中，
或舍烦恼某分者。
无烦恼故遍舍性，
若谓苦行烦恼中，
许为异者即烦恼，
彼是业果故由此。
能力和合等非有，
为破欲生过失故，
若有遮止诸过者，
彼生业中成能力。
云何所作成衰损，
非从业中有过失，
具过作者非返性，
无邪分别性中者。
从乐亦不成所欲，
从救护中彼性及，
坚固遍别智成就，
行者为证义性故。
是故胜过外道及，
有学无学性故者，
他义智行彼说者，
从彼悲性他义中。
义成作业不舍故，
由悲善性智慧中，
说谛具能成就者，
彼说亦具现行性。
由何故者即量性，
如是事说赞叹者，
即从彼之教法中，
量性成就义性彼。
由未返故随推理，
若有少许生性者，
彼一切灭法性中，
等故由见此多行。
若无不生相性者，
因即随推理所依，
所立因遍说示故，
彼亦明显而宣说。
《量理论释》颂中第二量成就品。
由二所量故二量，
能作所作不能故，
发等非是义性者，
由无信解义性故。
由同异性故及以，
声境非境性故者，
有余因缘性时中，
由心有无性故者。

།དོན་དམ་དོན་བྱེད་ནུས་པ་གང་། །དེ་འདིར་དོན་དམ་ཡོད་པ་ཡིན། །གཞན་ནི་ཀུན་རྫོབ་ཡོད་པ་སྟེ། །དེ་དག་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ བཤད།!་།གལ་ཏེ་ཐམས་ཅད་ནུས་མེད་ན། །ས་བོན་སོགས་ནི་མྱུག་སོགས་ལ། །ནུས་མཐོང་གལ་ཏེ་དེ་ཀུན་རྫོབ། །འདོད་ན་ཅི་སྟེ་དེ་ལྟར་འགྱུར། !་།གལ་ཏེ་ཀུན་ལ་དེ་ཡོད་ན། །སྤྱི་ཡི་མཚན་ཉིད་རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་།བློ་ལ་མ་མཐོང་ཕྱིར་མིན་ཏེ། །མིག་དང་གཟུགས་སོགས་ བློ་བཞིན་ནོ།།དེས་ནི་བརྡ་དང་རྩོལ་བ་སོགས། །ནང་གི་ཡན་ལག་རྗེས་འཇུག་ཕྱིར། །བུམ་པ་འདེགས་དང་སྤྱི་དང་ནི། །གྲངས་སོགས་བློ་ནི་བཤད་པ་ཡིན། !་།སྐྲ་ཤད་སོགས་ནི་སྤྱི་མིན་ཏེ། །དོན་དུ་ཞེན་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། !་།ཤེས་བྱར་འཛིན་ཕྱིར་མེད་པ་ལ། །ཉེས་པ་དག་ཏུ་ཐལ་ མི་འགྱུར།!་།དེ་དག་གི་ཡང་དེ་ལྟའི་དངོས། །བཀག་མེད་གསལ་བར་སྣང་བ་ཉིད། །ཤེས་པའི་ངོ་བོའི་དོན་ཉིད་ཕྱིར། !་།སྐྲ་སོགས་ཞེས་བྱའི་བློ་དག་ནི། །སྤྱི་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ལ། །སྐྲར་སྣང་དོན་མེད་ཅན་ཡིན་ནོ། !་།གལ་དེ་སྤྱི་ནི་ཤེས་ངོ་བོའི། །དོན་ཉིད་ཡིན་ན་ ཐལ་བར་འགྱུར།།དེ་ལྟར་འདོད་ཕྱིར་སྐྱོན་ཡོད་མིན། !་།དོན་གྱི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་སྤྱི། །ཀུན་ལ་ངོ་བོ་མཚུངས་ཕྱིར་དང་། །དེ་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་རོ། !་།བརྗོད་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་དེ་དངོས་མིན། !་།དབང་སོགས་འབྲས་བཅས་ཉིད་ཕྱིར་རོ། !་།མིང་སོགས་ བརྗོད་ན་འཆད་པོ་དང་།།ཉན་པོ་བརྗོད་བྱ་རྗེས་འབྲེལ་ཅན། །མིང་སོགས་འབྲེལ་པ་མེད་པ་ཅན། །དོན་ལ་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་དོན་ལ་ཚུལ་འདྲ་ལས། །འཁྲུལ་འཇུག་གྱུར་ན་དུས་ཀུན་དང་། །ཡུལ་ལ་འཁྲུལ་མིན་ཤེས་པ་ལ། །མཚུངས་མིན་ རྣམ་པ་དེ་འདྲའི་བློ།།སྐྱེ་ཕྱིར་གཞན་ལ་དེ་མེད་དེ། །ཕྱི་རོལ་དོན་དུ་སྣང་བ་ཡི། །བློ་ནི་ཁས་ལེན་མེད་ཕྱིར་རོ། !་།ཁས་ལེན་ན་ཡང་རྣམ་ཤེས་ལས། །ཐ་དད་པ་ན་ཚད་ཅན་མིན། །ལྡོག་པ་གྲུབ་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། !་།ཤེས་ཀུན་དོན་ལྡན་ཕྱིར་ཞེ་ན། །འཐད་མིན་རྨི་སོགས་ རྣམ་གཞན་དུ།།མཐོང་ཕྱིར་འདུ་བྱེད་ལས་ཀྱང་མིན། །སྔོ་ལ་སོགས་པར་སྣང་ཕྱིར་རོ། !་།ཐོགས་མེད་ཕྱིར་ན་སྔོ་སོགས་མིན། !་།རུང་ཡུལ་གནས་པས་མི་ཤེས་པ། །རང་ཉིད་ཤེས་ཕྱིར་དེ་ཤེས་ཡིན། །དེས་ནི་མིང་སོགས་བརྗོད་པ་ཡིན་། !་།མིག་ལ་སོགས་པའི་བློ་འདོད་པ། ། དེ་ཉིད་དོན་ལྡན་གང་གིས་འདོད། །གལ་ཏེ་དོན་ནུས་མཐོང་ཕྱིར་ན། །གཞན་པ་དོན་མེད་ཅན་ཐོབ་འགྱུར། །འབྲེལ་མེད་ན་ཡང་འཇུག་མི་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དོན་དང་འབྲེལ་ལྡན་ན། །འདས་དང་མ་འོངས་བརྗོད་བྱ་མིན། །དོན་དང་དེ་ནི་ཟད་ཕྱིར་རོ།

胜义能作所作者，
此中即是胜义有，
余者即是世俗有，
彼等说为自共相。
若谓一切无能力，
见种等于芽等中，
有能若谓彼世俗，
许者云何如是成。
若谓一切有彼者，
共相随行及返性，
由未见故于心中，
非是如眼色等心。
由彼名言及勤等，
由随内分支分故，
瓶举及以共相及，
数等心性已宣说。
发等非是共相者，
由无执著义性故，
由执所知故于无，
不成过失应成性。
彼等亦如是事性，
未遮明显显现性，
由是知性体义故，
所谓发等诸心者。
是共相之行境性，
发显无有义性者，
若谓共相知体性，
义者应成过失性。
如是许故无过失，
义之体性共相者，
由一切中体相等，
由依彼返性故者。
由所诠故非彼事，
由根等具果性故，
若说名等能诠者，
说者闻者随系属。
名等无有系属者，
于义不当成趣入，
若谓于义同行相，
错入若成一切时。
及于境中无错知，
不等如是行相心，
由生故余无有彼，
显现外境心性中。
由无许故若许者，
异于识时非所量，
由无成就返性故，
若谓一切知具义。
不应由见梦等中，
异类故非从诸行，
由显现为青等故，
由无障碍非青等。
由住可能境不知，
由自了知故彼知，
由彼即说名等性，
许眼等心性彼等。
具义性者由何许，
若谓由见义能故，
余者当得无义性，
若无系属不趣入。
若谓具有义系属，
过未不成所诠性，
由义及彼尽故者。

!་།སྒྲ་ཡིས་སྤྱི་ནི བརྗོད་པའི་ཕྱིར།!་།གལ་ཏེ་ཐལ་བར་མི་འདོད་ན། །དེ་མིན་སྤྱི་ནི་ཡན་གར་བ། །བརྗོད་མེད་ཕྱིར་རོ་བརྗོད་ན་ཡང་། །དེ་མཚུངས་མིན་དང་གསལ་བ་མིན། །དེས་ན་རྟག་ཏུ་དམིགས་འགྱུར་ཏེ། །རྟག་ཉིད་ཕྱིར་རོ་གལ་ཏེ་ཡང་། །གསལ་ལས་མངོན་སུམ་ལ་གསལ་ཡིན། ། བདག་ལ་ཤེས་པ་སྐྱེད་པ་ན་། །ནུས་པ་གང་དེ་ནུས་ཉིད་ཡིན། །གལ་ཏེ་འགའ་ཚེ་ནུས་མེད་ན། །དེ་ནི་ཀུན་ཚེ་ནུས་མེད་འགྱུར། !་།དེ་ཡིས་ནུས་པའམ་ནུས་མེད་པ། །ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་གང་གནས་པ། །རྟག་ཕྱིར་བཅོས་སུ་ཡོད་མིན་ན། །དེ་ཟད་བྱ་ཕྱིར་ནུས་པ་གང་། །སྤྱི་ཡི་རྣམ པར་ཤེས་དེ་དང་།།རྗེས་འབྲེལ་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི། །རྣམ་པའི་ཆ་ནི་རྣམ་ངེས་གང་། །དེ་ནི་དེ་ལ་གང་གིས་སྤྲུལ། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཤེས་དོན་ཉིད། །ཕྱིར་ན་དབང་པོ་དོན་མེད་མིན། །དེ་དངོས་གཅིག་ཕྱིར་སྒྲ་སོགས་ལས། །ཐ་དད་སྣང་བློ་གང་ལས་ཡིན། !་།རིགས་ ལྡན་རིགས་མིན་གང་གི་ཕྱིར།།གསལ་བའི་ངོ་བོ་གཞན་རྟེན་མེད། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་གྲུབ་ཅེ་ན། །བལྟོས་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་བརྗོད། །རང་གི་རྒྱུ་ལས་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །འབྲས་བུ་རག་ལས་མེད་པར་ཡང་། །རྟོག་པ་ཡིས་ནི་འབྲེལ་པར་བྱེད། །འབྲས་མིན་ཇི་ལྟར་ཡོང་ཅི་ ཞིག་།གཞན་ཉིད་ཡིན་ན་དེ་འབྲེལ་མེད། །དེ་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲུབ། !་།མེད་པའི་རིགས་སུ་ཐལ་མི་འགྱུར། །དེ་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཕྱིར་ངོ་བོ་ལ་བརྟེན་ནས། །ངོ་བོ་མེད་པའི་རིགས་བརྟགས་པ། །ཁྱད་པར་དེ་ལ་འཇུག་དོན་ཅན། །སྒྲ་རྣམས་ཀྱིས་ནི་རབ ཏུ་བསྟན།།དེ་ལ་ངོ་བོར་སྣང་བ་འམ། །དོན་ལ་དེ་ཉིད་དུ་འཛིན་པ། །གང་དེ་འཁྲུལ་པ་ཐོག་མེད་པའི། །དུས་ཅན་མཐོང་གོམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་ཡིན། !་།དོན་རྣམས་ཀྱི་ནི་སྤྱི་གང་ཡིན། །གཞན་ལས་ལོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །སྒྲ་འདི་དག་གིས་གང་བརྗོད་པ། །དེ་ལ་ ངོ་བོ་ཅུང་ཟད་མེད།!་།ངོ་བོ་མེད་ཅན་སྤྱི་བློ་ལ། །སྤྱི་ཉིད་དུ་ནི་མཐོང་ཕྱིར་དང་། །དོན་ལ་འཁྲུལ་པའམ་མེད་པ་ནི། །སྤྱིར་འདོད་དེ་ཡང་བསླད་ཕྱིར་དང་། །དེ་ཉིད་དུ་ན་དོན་དངོས་སུ། །མེད་ཕྱིར་ངོ་བོ་ཅན་མ་ཡིན། །ངོ་བོ་མེད་པས་བརྗོད་བྱ་མིན། །གལ་ཏེ་བརྗོད་བྱ་འགའ་ཞིག་ལས། ། དངོས་འདོད་དངོས་རྣམས་ཇི་ལྟར་ཡང་། །བརྗོད་བྱ་མིན་པ་ཉིད་མ་ཡིན། །ཉེར་ལེན་ཐ་དད་ཕྱིར་གཞན་དུ། །བརྗོད་པར་བྱ་མིན་ཉེར་བརྟགས་ཕྱིར། །འདས་པ་དང་ནི་མ་འོང་པའི། །དོན་ལའང་སྤྱི་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །མཉན་པ་ངག་ནི་འཇུག་འགྱུར་ན། །ཡོད་པ་མེད་ཆོས་ཇི ལྟར་འགྱུར།!་།གལ་ཏེ་ཉེར་བརྟགས་ལས་དེ་འདོད། །གང་ཞིག་སྣམ་སོགས་ལ་མེད་ལ། །ད་ལྟར་བ་ཡི་བུམ་པ་ཡི། །དངོས་མེད་དང་ནི་ཉེ་བ་གང་། !་།བློ་ནི་འཁྲུལ་པ་མེད་འཇུག་པ། །རྟག་ཏུ་དངོས་དང་སྒྲོ་འདོགས་ལ། །

由声诠说共相故，
若不欲成应成者，
非彼独一共相性，
由无诠故若诠者。
非彼相等非明显，
是故常时当所缘，
由常性故若复次，
明显现前于明显。
于自生起知性时，
何能力者即能性，
若有时中无能者，
彼于一切时无能。
由彼能力无能性，
由自性中何安住，
由常故无可造作，
何能力为尽彼故。
共相了知彼性及，
随系青等性之中，
何等行相决定分，
于彼由何而变现。
若谓现前知义性，
是故根性非无义，
由彼事一故声等，
异显心性从何有。
具类非类由何故，
明显体性无他依，
若谓成就差别者，
由依故说果性故。
由成就自因性故，
果性虽无所依者，
由分别故作系属，
云何非果何所有。
若是异性彼无属，
是故成就无自性，
不成无性类应成，
由于彼无所依故。
是故依于体性已，
观择无体性之类，
趣入差别义性者，
由诸声性善显示。
于彼显现体性或，
执为义中真实性，
彼即无始时性中，
见习所现错乱性。
诸义之中何共相，
具有异返相性者，
由此诸声所诠说，
于彼全无少体性。
无体性中共心性，
由见共相性故及，
于义错乱或无性，
许为共相亦由染。
即于真实义事中，
由无故非具体者，
由无体故非所诠，
若从某所诠性中。
许事诸事如何亦，
非是非所诠说性，
由取异故于余中，
非所诠说由计度。
于过未义性中亦，
具有共相因性中，
闻语趣入当成者，
有性云何成无法。
若许彼从计度性，
何者毛等中无有，
现在瓶之事性中，
无事性及邻近何。
心性无错趣入者，
常时于事增益中。

རྟག་ཏུ་དངོས་དང་སྒྲོ་འདོགས་ལ། །སེང་གེ་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་ལ། །དེ་ལྟར་བརྗོད་པའང་ འཇིག་རྟེན་ཡོད།!་།དོན་མེད་ན་ཡང་འགྲོ་བ་ཡིས། །གང་ལ་གྲགས་པས་སྒྲ་བཀོད་པ། །དེ་ལ་དེ་དངོས་དེ་མཚུངས་ཕྱིར། །འཁྲུལ་རྟོག་ཅན་གཞན་ཕལ་པ་ཡིན། !་།ཇི་ལྟར་དངོས་པོ་ནུས་མེད་ལ། །མེད་ཅེའམ་རྟོག་པ་ཇི་བཞིན་དུ། །ནུས་ལའང་ གཙོ་བོ་ལ་སོགས་པའི།།མཉན་པ་སྐྱེ་བོས་བྱས་པ་ཡིན། !་།ཞིག་ལ་སྒྲ་ལས་བློ་ཇི་འདྲ། །སྣང་བ་དེ་འང་མ་ཞིག་ལའང་། !་།རྣ་བ་ལ་སོགས་རྣམ་པར་ཤེས། །དོན་ཡོད་ཅན་ལ་དེ་དག་མེད། !་།སྤྱི་ཙམ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་ཕྱིར། །སེམས་གཉིས་དག་ནི་མཚུངས་པ་ཡིན། ། དེ་འབའ་ཞིག་ནི་འཛིན་བྱེད་པ། །སྔར་ནི་རྣམ་པར་བཟློག་ཟིན་ཏོ། !་།ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་ནི། །ཁྱད་མེད་ངོ་བོ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །ངོ་བོ་ཉིད་གཉིས་ཡོད་ན་ཡང་། །དེ་དངོས་གཅིག་ཏུ་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེ་དག་མཚུངས་པ་ཡི། །དངོས་དེ་དེ་དག་ལས གཞན་ཉིད།།དེ་དག་གི་ཞེས་འབྲེལ་མེད་འགྱུར། །ལྡོག་པ་ལ་ནི་སུན་དབྱུང་མེད། །དེ་ཕྱིར་མཚུངས་ཉིད་སྤྱི་འདི་ལ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། །དེ་འབྲས་ཤེ་ན་དུ་མ་དང་། །འཇིག་འགྱུར་དེ་ཡང་འདོད་མ་ཡིན། །འཇིག་པ་དངོས་པོ་ཙམ་དང་ནི། །རྗེས་ འབྲེལ་ཕྱིར་ན་རྟག་ཉིད་མིན།།རིགས་རྣམས་འབྲས་བུ་མིན་ཕྱིར་ན། །མ་འབྲེལ་པ་དང་དངོས་མེད་འགྱུར། །དངོས་པོའི་སྟོབས་ཀྱིས་སྐྱེས་པ་ཡིན་། །ཤེས་པ་གང་དེ་བརྡ་དག་ལ། །བལྟོས་པ་མ་ཡིན་སྤྱི་ཡི་ནི། །བློ་ལ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་མེད། །དངོས་གཉིས་མཐོང་ལ་བློ་འགའ་ ཞིག་།བརྡ་མེད་ན་ཡང་ཐ་དད་མེད། །རྗེས་སུ་འཇུག་པ་གང་ཡིན་དེ་། །དོན་ཉེ་བ་དང་འབྲེལ་བ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་རིགས་མེད་ཤེས་པ་ཡི། །འབྲས་ཅན་མིག་སོགས་ཉེ་འདོད་བཞིན། !་།གང་གིས་རྣམ་པར་ཕྱེ་བ་ཡིས། །རིགས་ཀྱང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བ་ཡིན། !་།རྣམ་པ འགས་ཀྱང་རྣམ་ཤེས་ལ།།དེ་དངོས་སྣང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གཟུགས་ཅན་ཡིན་ཕྱིར་དབང་རྣམས་ལ། །གལ་ཏེ་ལྟ་བ་པོ་ཡོད་ན། །དེ་ལུས་སྣང་འགྱུར་རིགས་རྣམས་ནི། །མ་ཡིན་ཡན་གར་མཐོང་མིན་ཕྱིར། །གསལ་འཛིན་ཚེ་ནའང་དེ་སྒྲ་དང་། །ངོ་བོ་ལས་གཞན་ སྣང་བ་མེད།!་།དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ཤེས་ཙམ་གྱི། །དོན་བྱེད་པར་ཡང་མི་རུང་ངོ་། !་།དེ་མི་རུང་ཕྱིར་རང་བཞིན་མེད། །དེ་ནི་དངོས་མེད་མཚན་ཉིད་ཡིན། !་།ཇི་སྐད་བཤད་ལས་བཟློག་གང་ཡིན། །དེ་ནི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འདོད། !་།དངོས་དང་དངོས་མེད་གཉིས་ཀ་ལ། ། བརྟེན་ཕྱིར་སྤྱི་དེའང་རྣམ་པ་གསུམ། !་།གལ་ཏེ་དངོས་བརྟེན་དངོས་འབྲེལ་ཕྱིར། །དངོས་པོ་ཤེས་འགྱུར་ཞེ་ན་མིན། །ལན་བཏབ་ཕྱིར་དང་འདས་སོགས་ལ། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་མཐོང་ཕྱིར་རོ།

常时于事增益中，
狮子婆罗门童子，
如是言说世间有，
虽无义中由世间。
于何共许安立声，
于彼彼事相等故，
具错分别余凡庸，
如何事物无能中。
无者或如分别中，
于能胜性等性中，
闻性凡夫所作者，
于坏声生何等心。
显现彼亦未坏中，
耳等诸识有义中，
彼等皆无由执取，
唯共性故二心等。
唯执取彼性之中，
先已返遮由互相，
具差别者云何成，
无差别之体性中。
虽有二种体性者，
云何成就一事性，
若谓彼等相等性，
彼事异于彼等性。
彼等所属无系属，
于返性中无能破，
是故此共相等性，
即是无事相性者。
若谓彼果多性及，
成坏彼亦非所许，
坏性唯事性及以，
随系故非常性者。
诸类非果性故者，
无系属及无事成，
由事力所生性者，
何知于名言性中。
非所依者共相之，
心中无有如是显，
见二事中某心性，
虽无名言无差别。
随行性中何所有，
彼与邻义相系属，
如何无类具知果，
如许眼等为邻近。
由何差别性之中，
类性亦是随行者，
由某分故于识中，
由无显现彼事故。
由具色故于诸根，
若有见者彼身显，
诸类非是由不见，
独一性故于执明。
时中亦彼声性及，
无有显现异体性，
是故彼非唯知性，
亦不应理作所作。
由彼不理无自性，
彼即无事相性者，
如所说中返性者，
许为自相性中者。
于事无事二性中，
由依故共彼三种，
若谓依事系事故，
当成知事者非理。
由答故及过等中，
由见异类性故者。

!་།གལ་ཏེ་དངོས་ཆོས་ཉིད་ཉམས་ན། །དངོས་པོར་འཛིན་པ་སྔོན འགྲོ་ཅན།།དེ་ཤེས་ཡིན་ཕྱིར་ཉེས་འདི་མེད། !་།རང་གི་མཚན་ཉིད་གཅིག་གཞལ་བྱ། །ཡོད་མེད་ཉིད་དུ་དཔྱོད་རྣམས་ཀྱི། །དོན་བྱ་དེ་ལས་གྲུབ་ཕྱིར་རོ།

若损事法性之时，
执事为前行性者，
由彼知故无此过，
自相唯一所量性。
有无性中诸观察，
所作义从彼成故。
这是一段关于认识论的论述，讨论了事物的本质、认知过程以及有无的观察等哲学问题。译文保持了原文的对仗结构，并尽可能准确地传达了原文的逻辑关系。

།དེ་ནི་རང་གཞན་ངོ་བོ་ཡིས། །རྟོགས་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་སུ་བཞེད། །ཇི་བཞིན་མངོན་ཞེན་མིན་པའི་ ཕྱིར།།གཉིས་པ་འཁྲུལ་པ་ཡིན་པར་བཞེད། །གལ་ཏེ་གཞན་གྱི་ངོ་བོས་ནི། །རྟོགས་ན་འཁྲུལ་པ་ཚད་མ་མིན་། !་།བསམ་པ་ལ་ནི་བསླུ་མེད་ཕྱིར། །འཁྲུལ་པ་ཡིན་ཡང་ཚད་མ་ཉིད། །རྣམ་གཞན་གྱིས་ཀྱང་རྟོགས་པ་མཐོང་། །ཕྱོགས་འདི་ལ་ནི་ལན་བཏབ་ཟིན། !་། ནོར་བུ་སྒྲོན་མེའི་འོད་དག་ལ། །ནོར་བུའི་བློ་ཡིས་མངོན་རྒྱུག་པ། །ལོག་པའི་ཤེས་པར་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །ཇི་ལྟར་དོན་བྱེད་ལ་ཁྱད་ཡོད། !་།དེ་ལྟར་ཇི་བཞིན་དོན་མེད་ནའང་། །རྗེས་དཔག་དང་ནི་དེར་སྣང་དག་།དོན་བྱེད་པ་དང་རྗེས་འབྲེལ་བས། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་རྣམ པར་གཞག་!་།གང་ལ་དོན་གྱི་ནུས་པ་ལས། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་ཅན་གྱི་བློ། །དེ་ལ་འཛིན་པ་རང་དབང་ཅན། !་།དེ་ལས་གཞན་དངོས་དབང་པོ་འདས། །མ་མཐོང་བདག་ཉིད་ངོ་བོ་དེ། །རྟོག་པའི་རྟེན་ནི་དོན་གཞན་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་རྟེན་དང་འབྲེལ་ཅན། །ཡིན ན་དེ་ཚེ་གོ་བྱེད་ཉིད།!་།དེ་ཚེ་གོ་བྱེད་རྗེས་འགྲོ་བ། !་།སྤྱི་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས། །དེས་ན་ལྐོག་གྱུར་དོན་ཐམས་ཅད། །ཁྱད་པར་དུ་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །འབྲེལ་པ་ཅན་གྱི་ཆོས་ལས་ནི། །ཆོས་ཅན་ལ་རྟོགས་སྐྱེ་བ་གང་། །དེ་ནི་རྗེས་དཔག་ལྐོག་གྱུར་གྱི། །སྒྲུབ་ བྱེད་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་ཡིན།!་།མངོན་སུམ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལས། །གཞལ་བྱ་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། !་།དེ་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་གཉིས་ཉིད་ཀྱིས་། །ཚད་མ་གཉིས་སུ་བཞེད་པ་དང་། !་།གཞལ་བྱ་གཉིས་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །གསུམ་གཅིག་གྲངས་ནི་གསལ་ བ་ཡིན།!་།མེད་པ་གཞལ་བྱ་མ་ཡིན་ཕྱིར། །གཅིག་ཉིད་ཅེ་ན་ཁོ་བོའང་འདོད། །མེད་པའང་ངེས་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་ནི། །མིན་ལ་མ་ངེས་པ་ཉིད་དམ། !་།དེ་ངེས་ཚད་མ་གཉིས་པ་ཉིད། !་།མེད་ལ་དབང་སྐྱེས་བློ་མིན་ཏེ། །དོན་གྱི་སྟོབས་ལས་སྐྱེས་པའི་ཕྱིར། །དོན་གྱི་ནུས་ལ་ ལྟོས་མེད་ན།།བར་ཆོད་ལ་སོགས་ཡོད་ན་ཡང་། །དབང་སྐྱེས་བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཉིད་ལྡོག་ལས། །མེད་པར་ངེས་པ་ཡིན་ཞེ་ན། །འགལ་བའམ་དེ་ཉིད་ལྡོག་པ་དང་། །རྗེས་འགྲོ་ཅན་གྱི་རྟགས་ཡིན་ན་། །གཞན་སེམས་དག་ནི་རྟོགས་ཕྱིར་ཡང་། ། ཚད་མ་གཉིས་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན། །སྨྲ་སོགས་ལ་ནི་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་ངོ་བོ་ངེས་པར་གྲུབ། །བསླུ་མེད་ཕྱིར་དེ་ཚད་མ་ཉིད། !་།གལ་ཏེ་ལ་ལ་དག་ཏུ་ནི། །འཁྲུལ་ཕྱིར་ཡིད་བརྟན་མེད་ཅེ་ན། !་།རྟགས་ལོག་མཐོང་ཕྱིར་དེ་དེ་འདྲ། !་།གང་ལས་འགའ་ཚེ་དངོས་འགའ་ལ། ། དེ་ཡི་རྟོགས་པ་གྲུབ་གྱུར་པ། །དེ་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས་པའམ། །དེ་ཡི་ངོ་བོར་གདོན་མི་ཟ། །རང་གི་རྒྱུའམ་ངོ་བོ་དག་།མེད་པར་དོན་ནི་སྲིད་མིན་པ། །དེ་དག་རང་བཞིན་མཐོང་གང་ཡིན། །

由自他体性了知，
故许二种所量性，
由非如实执著故，
许第二者为错乱。
若由他体性了知，
错乱非是量性者，
由于意乐无欺故，
虽是错乱亦是量。
见由异相亦了知，
于此方分已答讫，
宝珠灯光性之中，
宝珠心性现行者。
虽无差别邪知中，
云何作用有差别，
如是虽无如实义，
比量及彼显现等。
由系作用随行故，
安立即是量性中，
于何由义能力故，
具随行返性之心。
于彼执取自在者，
彼余事性根超越，
未见自性体性彼，
分别所依异义者。
若与彼依相系属，
尔时即是能诠者，
尔时能诠随行性，
了知即是共相性。
是故一切隐蔽义，
不成差别之了知，
从具系属法性中，
于有法生起了知。
彼即比量隐蔽义，
决定唯一能成者，
现前隐蔽性之外，
更无所量余性者。
是故由二所量性，
许有二量性之中，
由见二种所量故，
三一数性得明显。
由无非是所量故，
若谓唯一我亦许，
无性亦定故所量，
非中不定性或者。
彼定第二量性中，
于无根生心非有，
由从义力所生故，
若于义能无所依。
虽有障碍等性中，
根生心性当生起，
若谓由现前性返，
决定无性者若是。
相违或彼性返及，
具随行性之因相，
由了知他心性故，
二量性中得成就。
由趣入语等性故，
决定成就彼体性，
由无欺故即是量，
若于某些性之中。
由错乱故无所信，
由见因相返故尔，
由何有时于某事，
成就彼之了知者。
彼即从彼所生或，
决定即是彼体性，
自因或是体性等，
无有义性不应理。
彼等自性见何者。

།དེ་དག་རང་བཞིན་མཐོང་གང་ཡིན། །དེ་ཉིད་གཞན་དུའང་མཚན་ཉིད་ཡིན། !་།ལྟར་རུང་རང་གི་ངོ་བོ་འམ། །རང་རྒྱུ་མཐོང་བའི རྒྱུ་གཞན་དག་!་།ཡོད་པར་སྣང་བ་མེད་ན་ནི། །དེ་དང་ལྡན་པའང་ཅི་ལྟར་ཡོད། !་།སྤྱི་ཡི་བློ་ནི་ཚད་མིན་ན། །མེད་པ་ཐོབ་འགྱུར་ཕ་རོལ་གྱི། །དངོས་བཞིན་གལ་ཏེ་དབང་རྣམས་ཀྱིས། །དུས་གཞན་དུ་ནི་རྟོགས་ཤེ་ན། །དེ་མིན་དབང་དང་ནུས་སོགས་ལ། །དབང་སྐྱེས བློ་ནི་མི་སྲིད་ཕྱིར།།མེད་པ་རྟོགས་པ་ཡིན་ན་ནི། !་།བློ་དང་སྐྱེ་བ་རྒྱུ་མེད་འགྱུར། !་།རྣམ་རྟོག་མེད་པ་ཉིད་ཀྱིས་ན། །རང་གི་མཚན་ཉིད་ལ་མངོན་སུམ། །རྣམ་རྟོག་མེད་པར་སྤྱི་འཛིན་མིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་རྗེས་དཔག་ཉིད། !་།གཞལ་བྱ་ངེས་ན་ཁ་དོག་ནི། །མི་རྟག་ཉིད་དུ་རྟོགས་ མི་འགྱུར།།དེ་བློ་ཚད་མ་གཞན་འགྱུར་ཏེ། །རྟགས་མེད་པར་ནི་ཡོད་ཕྱིར་རོ། !་།ཁྱད་པར་མཐོང་ལ་རྟགས་དང་ནི། །འབྲེལ་པ་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཚད་མ་གཞན་ཡིན་ནོ། །གཞལ་བྱ་མང་ཕྱིར་ཚད་མ་རྣམས། །མང་པོ་ཉིད་དམ་གཅིག་ལ་ཡང་། ། དུ་མ་ཉིད་ནི་འཇུག་ཕྱིར་ཏེ། །གཅིག་གསུམ་གྲངས་ཀྱང་སེལ་མི་འགྱུར། །དཔེར་ན་ཁྱད་པར་མཐོང་བ་བཞིན། །ཡུལ་ངེས་པ་ནི་མེད་ཕྱིར་དང་། །གཞལ་བྱ་གཞན་ནི་ཡོད་ཕྱིར་རོ། !་།སྐྱོན་འདིར་ཐལ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཁ་དོག་སྤྱི་ལ་སྦྱོར་ཕྱིར་རོ། །དངོས་མེད་ངོ་བོ མིན་དེ་ཉིད།།དེ་ལྟར་གྲུབ་པས་བསྒྲུབ་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལས་གཞན་གྲུབ་མིན་ཞེ་ན། !་།མིན་ཏེ་དེ་ཉིད་གྲུབ་ཕྱིར་རོ།

彼等自性见何者，
即是余处相性者，
如应自体性或者，
见自因性余因等。
若无有性显现者，
云何具彼性亦有，
共相心性非量者，
当得无性如他事。
若谓由诸根性中，
于余时中当了知，
非彼根及能等中，
根生心性不应故。
若是了知无性者，
心及生性无因成，
由无分别性故者，
现前自相无分别。
非是执共相性故，
是故于彼即比量，
若定所量色性中，
不成了知无常性。
彼心成余量性者，
由无因相有性故，
见差别中因相及，
无有了知系属故。
彼即是余量性者，
由多所量故诸量，
即是多性或于一，
由趣入即多性故。
一三数性亦不遣，
如见差别性为喻，
由无决定境性及，
由有余所量性故。
不成此过应成者，
由系属色共性故，
无事非是体性彼，
由如是成能立故。
若谓不成余从余，
非理由成就彼故。

!་།དངོས་གང་ཅི་ལྟ་བུར་གྱུར་པ། །དེ་འདྲ་དེ་ནི་རྟགས་སེམས་ཀྱི། །རྒྱུ་ཡིན་དེ་ལས་དེ་ལྟ་ཡི། །དངོས་ལ་དེས་བསྐྱེད་རྟགས་ཅན་བློ། །དེ་ལྟར་རྟགས་ དང་རྟགས་ཅན་བློ།།བརྒྱུད་པ་ཡིས་ནི་དངོས་པོ་ལ། །འབྲེལ་ཕྱིར་དེར་སྣང་བ་ཡིས་ནི། །སྟོང་ཡང་སླུ་བྱེད་ཉིད་མ་ཡིན། !་།དེ་ཡི་ངོ་བོས་སྟོང་དེ་དག་།དེ་ཡི་ངོ་བོར་ཞེན་པའི་ཕྱིར། །དེ་དངོས་སླུ་བྱེད་ཉིད་མིན་ཡང་། །འཁྲུལ་པར་རྣམ་གཞག་བྱས་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དངོས་ པོ་རྟོགས་བྱ་ལ།།ཁྱབ་བྱེད་དེ་ཡི་ངོ་བོ་འམ། །རྒྱུ་དག་ཁྱབ་པར་བྱ་སེམས་ཀྱི། །རྒྱུ་མཚན་དེ་ཡང་དེ་བློའི་ཡིན། !་།དགག་པ་ཉིད་ནི་ཐམས་ཅད་དུ། །མི་དམིགས་པ་ལས་འགྲུབ་པ་ཡིན། །ཚད་མས་གྲུབ་པར་སྨྲ་རྣམས་ཀྱི། །དོན་གྱི་བཟློག་པ་ཉིད་ལས་ཡིན། !་།དགག་ལ་ དེ་འམ་དེ་རྒྱུ་དང་།།འགལ་བར་བརྗོད་པ་མཐོང་གང་ཡིན། །དེ་ཡང་དེ་ཡི་ཚད་མ་ཉིད། །མེད་པ་འཕེན་པར་བྱེད་པ་ཡིན། !་།གཞན་དུ་དངོས་གཅིག་ཡོད་བརྗོད་པས། །གཞན་མེད་དེ་ནི་གང་ལས་རྟོགས། !་།འགལ་ཕྱིར་ཞེ་ན་དེ་ཉིད་ཀྱང་། །ཅིས་འགྲུབ་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་ཕྱིར། ། ཞེ་ན་དེ་ཡང་གང་ལས་འདོད། །སྣང་བ་མཐོང་མེད་ཕྱིར་ཞེ་ན། །དེ་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་རང་སྒྲས་བརྗོད་ན་ཡང་། །དེ་ཉིད་མེད་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །གང་ལ་དེ་ནི་ཚད་མིན་དེས། །དགག་པ་རྣམ་ཀུན་བརྗོད་བྱ་མིན། !་།དེས་ན་དེ་དང་འགལ་དོན་གྱི། །འབྲས་བུ བརྗོད་པ་བཤད་པ་ཡིན།།ཀུན་ལ་སྦྱོར་བ་ཐ་དད་ཉིད། །ཡིན་གྱི་དོན་ལ་ཐ་དད་མེད། !་།འགལ་དང་དེ་ནི་ཐབས་བཅས་པ། །གྲུབ་དང་བཀག་པ་མེད་པར་ནི། །དགག་ལ་ཚད་སྨྲ་གང་ཡིན་དེ་། །རིག་པའི་རྗེས་འབྲང་ཅན་མིན་དེ་། !་།སྨྲ་ལ་སོགས་པས་ ཀུན་མཁྱེན་དང་།།འཇིག་རྟེན་གཞན་སོགས་མེད་སྒྲུབ་བཞིན། !་།དབང་པོ་ལས་འདས་དོན་རྣམས་དང་། །འགལ་བ་གྲུབ་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སྨྲ་པོ་རིག་ཡིན་ན། །གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ངོ་བོ་གང་། !་།དེ་འདྲ་མི་དམིགས་ཕྱིར་ཞེ་ན། །དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་པར་བརྗོད། ། མི་དམིགས་པ་ནི་དེ་ལྟ་བུ། །ངེས་བྱེད་མིན་པར་རབ་ཏུ་བརྗོད། །དེ་ཕྱིར་ཤིན་ཏུ་ལྐོག་གྱུར་ལ། །ཡོད་མེད་ངེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། !་།འགལ་དེ་ཆོས་ནི་ཐ་དད་དམ། །ཐ་དད་མེད་ལ་རབ་སྦྱོར་ཏེ། །ཁ་ལ་མེད་པར་སྒྲུབ་པ་ལ། །མེ་དང་སྐྱེ་ལ་ཡོད་གནོད་བཞིན། །ཇི་ལྟར་དངོས ཉིད་སྒྲུབ་པ་ལ།།དངོས་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྒྲུབ་བྱེད་འདོད། །དེ་བཞིན་དངོས་ཉིད་རང་ལྡོག་ན། །དངོས་རྣམས་ལྡོག་པར་བྱེད་པ་ཡིན། !་།དེས་ནི་རྟོག་པས་སྦྱར་བའི་ཆོས། །ཕྱོགས་དང་མཐུན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལས། །གང་རུང་ཉིད་སོགས་བསལ་ཡིན་ཏེ། །ཅི་ཡང་རུང་ལ་སྲིད་ ཕྱིར་རོ།

任何事物如何成，
如是彼即因相心，
之因从彼如是性，
事中彼生具相知。
如是因相具相心，
由其次第于事中，
系属故由彼显现，
虽空然非能欺惑。
彼等空于彼体性，
由执彼之体性故，
虽非彼事能欺惑，
安立即是错乱性。
是故于事所知中，
遍及彼之体性或，
因等遍及所思之，
因相彼亦彼心者。
遮遣性中一切处，
从不见性得成就，
量成就说诸者中，
即从义之返性故。
于遮彼或彼因及，
所说相违见何者，
彼亦即是彼量性，
能遣无性性者故。
余中说有一事故，
从何了知余无性，
若谓相违彼性亦，
云何成就不俱住。
若谓彼亦从何许，
由见无有显现故，
彼即非是量性者，
是故虽说自声中。
即是无性能立者，
于何彼非量性彼，
遮遣一切非所说，
是故说彼违义果。
说者一切差别性，
系属即是义无异，
相违及彼具方便，
成就遮遣无性中。
说量于遮何所有，
彼非随顺正理者，
如由语等成立无，
遍智及余世间等。
超根义等诸法中，
由无成就相违故，
若谓说者是智者，
所害能害体性何。
由不见如是性故，
若谓即说彼能立，
如是不见非是彼，
决定者极善宣说。
是故极为隐蔽中，
无有决定有无性，
相违彼法差别或，
无异性中善系属。
如于口中立无性，
如害有于火生中，
如何于事性成立，
许诸事物能立者。
如是若返事体性，
诸事即是能返者，
由彼分别系属法，
从品随品任何性。
等遮遣故于一切，
应理故有可能故。

!་།དེ་ལའང་ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་ཆོས། །ཁྱབ་བྱ་ལྡོག་པའི་གོ་བྱེད་འདོད། །གལ་ཏེ་རང་གི་ལྡོག་པ་ནི། །རྣམ་འགར་ཡོངས་སུ་བཅད་ན་འོ། !་།མེད་པ་ལ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི། །ཚད་མེད་རྟགས་སུ་བརྗོད་གང་ཡིན། །དེ་ནི་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་དོན་ཏེ་། །གནག་རྫི་མོ་བར་གྲགས་ཕྱིར་ རོ།།མི་དམིགས་པ་ནི་འདི་ཙམ་ཞིག་།མེད་ལ་ངེས་པའི་འབྲས་ཅན་ཡིན། །དེ་ཡང་སྣང་བར་འདོད་པ་ཡི། །རྒྱུ་འམ་རང་བཞིན་སྣང་མེད་ཉིད། !་།རྗེས་སུ་དཔག་པས་མི་རྟག་སོགས། །འཛིན་པ་ལ་ནི་ཚུལ་འདིར་འདོད། །གཞན་དུ་གཟུང་བ་འཛིན་པའི་ཕྱིར། །ཚད་མ་ ཉིད་དུ་འདོད་མ་ཡིན།།དངོས་ལས་མི་རྟག་གཞན་དུ་མེད། །དེ་ཡང་དབང་པོ་ལས་སྔར་གྲུབ། !་།དུ་མའི་དངོས་དེ་བརྗོད་བྱ་མིན། །རྟོག་པས་བསྐྱེད་ཆོས་བརྗོད་བྱ་ཡིན། !་།སྤྱི་ཡི་རྟེན་ནི་གྲུབ་པ་ན། །སྤྱི་དེ་ཉིད་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན། !་།དེ་མ་གྲུབ་ན་དེ་ལྟར་དེ། །རབ་ཏུ་གྲུབ་ཕྱིར་རྗེས་ དཔོག་ཡིན།!་།འདྲ་བ་གཞན་ནི་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །ལ་ལར་ཡོངས་སུ་མི་ཤེས་ཏེ། །འཁྲུལ་ཕྱིར་སྒོང་གི་ཐ་དད་བཞིན། །ཐ་དད་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། !་།འདི་ལྟར་རྟགས་མེད་བྱིས་པར་གྱི་། །སྐྱེ་བོས་ཕྱིས་འབྱུང་བ་དང་ནི། །འབྲེལ་མེད་མར་མེ་ལ་སོགས་ཀྱི། །འཇིག་པ་ མཐོང་བས་ཡོངས་གཅོད་ཉིད།!་།ནུས་པ་དངོས་པོའི་རང་བཞིན་དུ། །གྱུར་ཀྱང་དེ་མ་ཐག་མེད་པས། །འབྲས་བུ་མཐོང་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །རྨོངས་གྱུར་ངེས་གསལ་མེད་ཕྱིར་རོ།

于彼亦遍及法性，
许是所遍返能诠，
若于自性之返者，
某处周遍决定中。
于无性中即彼性，
无量说为因相者，
彼即极为愚痴义，
由成牧女所知故。
不见性中唯此量，
具无决定果性者，
彼亦许为显现之，
因或自性无显故。
比量执取无常等，
于此方便中许者，
余中由执所取故，
非是许为量性者。
无常异于事非有，
彼亦先成就根性，
多事彼非所诠者，
分别生法所诠者。
共相所依成就时，
即是彼共相成就，
若彼未成如是彼，
由极成故是比度。
由有余相似性故，
某处周遍不了知，
由错乱故如卵异，
由无见其差别故。
如是无因凡夫之，
众生及其后生者，
无系灯等诸法之，
由见坏性周遍性。
能力成就事自性，
虽尔由无等无间，
由无见其果性故，
愚痴定明无性故。

!་།དེ་ཉིད་བཟློག་པའི་ཆེད་དུ་ནི། །རྗེས་སུ་དཔག་པ་བརྗོད་པ་ཡིན། !་།བློ་གྲོས་ཆེན་པོས་ མཐོང་ཉིད་ལས།།རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ངེས་པར་བྱེད། !་།ཐམས་ཅད་ལས་ནི་ལྡོག་པ་ཡིས། །ཐ་དད་མེད་དོན་དེ་ལ་ནི། །ལྡོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་བློ་དང་། །ཇི་ལྟར་བརྡར་བཏགས་པ་ཡི་སྒྲ། །ཐ་དད་རྟེན་ཅན་བཞིན་འཇུག་འགྱུར། !་།འཁྲུལ་རྒྱུ་མེད་ན་དེ་ཡིས་ནི། ། ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱིས་རང་དང་ནི། །རྗེས་སུ་མཐུན་པའི་བློ་སྐྱེད་བྱེད། !་།ཡང་ན་འདིར་ནི་མི་དམིགས་པའི། །རྟགས་ལས་འཇིག་པ་གྲུབ་པ་ཡིན། !་།སྔར་བྱུང་དངོས་པོ་མེད་གྱུར་པ། །མི་རྟག་ཅེས་ནི་བརྗོད་པ་ཡིན། !་།གང་གི་མཐའ་གཉིས་ཚོད་ཡོད་པའམ། །འབྲེལ པ་བརྗོད་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན།།མི་རྟག་ཉིད་ཀྱི་སྒྲ་ཡིན་པ། !་།དེ་མཐའ་དེ་དག་གང་ལ་བརྗོད། །གལ་ཏེ་སྔ་ཕྱིར་མེད་ཡིན་ན། །དེ་ཉིད་མི་རྟག་ཅིས་མ་ཡིན། །དྲུག་པ་སོགས་སྦྱོར་མི་རུང་ཕྱིར། །ཞེ་ན་མཐའ་ལ་དེ་ཅི་ལྟར། །ཡོད་ཉིད་དང་འབྲེལ་རྟག་པའི་ཕྱིར། ། མཐའ་ཡིས་ཁྱད་པར་འགྱུར་བ་མིན་། !་།གལ་ཏེ་རྒྱུ་འབྲས་མཐའ་ཡིན་ན། །ཁྱད་པར་མེད་པ་ཉིད་འགྱུར་ཏེ། །འབྲེལ་མེད་ཕྱིར་རོ་དེ་ཡིས་ནི། །དངོས་པོ་སྔར་མེད་འདོད་མིན་པས། །དེ་ལ་དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ཅན། །བརྗོད་པ་དེ་ཡང་མི་འགྲུབ་ཕྱིར། !་།ཡོད་པ་ཉིད་དང་རང་རྒྱུ་དང་། ། འབྲེལ་བྱེད་ཕྱིར་ན་རྒྱུ་ཞེས་གྲག་།ཡོད་ཉིད་དེ་དང་འབྲེལ་དེ་ཡང་། །རྟག་ན་འོ་ན་འདི་འབྲས་གང་། !་།གང་ཞིག་མེད་པ་དེ་བྱེད་ན་། །དངོས་པོ་སྔར་མེད་ལྡན་མིན་ཏེ། །འབྲེལ་པ་ཁས་ལེན་མེད་ཕྱིར་རོ། !་།དེ་ཕྱིར་རིལ་འདི་རྟག་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་མེད་དོན་སྒྲོ་འདོགས་པ། ། བརྗོད་བྱ་ཐ་དད་ཅན་བློ་ནི། །ཐ་དད་མེད་དོན་མངོན་འདོད་ཅན། །སྒྲ་ལའང་ལྡོག་པའི་རྟེན་ཡིན་ནོ། !་།སྐད་ཅིག་སོ་སོར་ཐ་དད་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་ངོ་ཤེས་མ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་དང་མཚུངས་པར་དེ་འཛིན་ཕྱིར། །ཁྱད་པར་ཡུལ་ཅན་ཉིད་ཀྱང་མིན། !་། གལ་ཏེ་དེ་ཉིད་དཔེ་ཡིན་པའི། །ཕྱིར་ན་སྤྱི་འཛིན་མིན་ཞེ་ན། །དཔེ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར་གྲུབ་དེ་ལ། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་ཅི་ཞིག་བྱ། །གལ་ཏེ་བརྗེད་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་ན། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་དཔེ་མ་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་མཐོང་ལ་དེ་དངོས་ནི། །ཚད་མས་གྲུབ་ན་དངོས་གཞན་ལ། །དེ་ཉིད སྒྲོ་འདོགས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་།དེས་གྲུབ་ཚད་ཅན་ཉིད་མ་ཡིན། །མངོན་སུམ་ཅིག་ཤོས་གཅིག་ཡིན་ཕྱིར། །གཅིག་གྲུབ་པ་ན་གཉིས་ཀ་གྲུབ་། །གཞན་དང་མཚམས་ནི་སྦྱོར་བ་ཡི་། །ཞེན་པ་མཁས་པས་དྲན་པར་ཤེས། !་།གལ་ཏེ་དེ་རྟགས་ལ་བལྟོས་ཕྱིར། །དྲན་མིན་མ་ཡིན་འཁྲུལ ཕྱིར་རོ།

为了遮遣彼性故，
说是比量性者也，
由大智者见性故，
决定一切诸行相。
由从一切返性中，
无异义中于彼性，
具返因相之心及，
如何安立名言声。
如依差别而趣入，
若无错因由彼性，
以其自性自及随，
顺心性中能生起。
或者此中不见性，
从因相成就坏性，
先生事物成无性，
说为无常性者也。
于何二边有量或，
具说系属自性者，
即是无常性声者，
于彼诸边如何说。
若谓前后成无者，
云何彼非无常性，
由不应系第六等，
若谓于边彼云何。
由与有性系常故，
非由边性成差别，
若谓因果是边者，
即成无有差别性。
由无系属故由彼，
非许事物先无性，
于彼具彼差别性，
说者亦不成就故。
有性自因及能作，
系属故成因名称，
有性彼系彼性亦，
若常尔时此果何。
若彼作无性者时，
事物不具先无性，
由无承许系属故，
是故此全成常性。
是故增益无义者，
具异所诠性之心，
无异义中许现者，
于声亦是返所依。
由刹那各差别故，
非是了知差别性，
由执彼如所见故，
亦非差别境性者。
若谓由彼即喻故，
非是执取共相者，
由是喻故成就彼，
余量于中何所作。
若谓由忘无过者，
由即彼故非是喻，
若谓于见彼事性，
若由量成余事中。
即彼增益颠倒性，
彼成非是具量性，
现前余者一性故，
成就一时二俱成。
与余际会系属之，
执著智者知忆念，
若谓彼依因相故，
非是非忆由错故。

!་།མངོན་སུམ་རྟོག་དང་བྲལ་བར་ནི། །མངོན་སུམ་ཉིད་ཀྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །ཀུན་གྱི་རྣམ་རྟོག་མིང་རྟེན་ཅན། །སོ་སོ་རང་གིས་རིག་བྱ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་ལས་ནི་སེམས་བསྡུས་ནས། །ནང་གི་བདག་ཉིད་གཡོ་མེད་པར་། །གནས་ནའང་མིག་གིས་གཟུགས་ དག་ནི།།མཐོང་བའི་བློ་དེ་དབང་སྐྱེས་ཡིན། !་།སླར་ཡང་ཅུང་ཟད་རྣམ་རྟོག་ན། །ཁོ་བོའི་རྣམ་རྟོག་འདི་འདྲར་གྱུར་། །ཅེས་རིག་སྔར་བཤད་གནས་སྐབས་ཀྱི། །དབང་པོ་རྟོགས་པ་ལ་མེད་དོ། !་།གཅིག་ཏུ་མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་ནི། །གཞན་འགའ་ཞིག་ཏུ་མཐོང་མི་འགྱུར། ། དེ་ལས་སྤྱི་གཞན་ཐ་དད་པ། །ཡོད་མིན་ཐ་དད་བློ་མེད་ཕྱིར། !་།དེ་ཕྱིར་དབང་པོ་ལས་སྐྱེས་བློ། །ཐམས་ཅད་ཁྱད་པར་ཡུལ་ཅན་ཡིན། !་།ཁྱད་པར་རྣམས་ལ་སྒྲ་དག་ནི། །འཇུག་པ་སྲིད་པ་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཁྱད་པར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པས་ན། !་།བརྡ་འཇུག་པ་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ། །སྒྲ རྣམས་ཡུལ་ཡང་གང་དེ་ཉིད།།དེ་རྣམས་ཉིད་ནི་སྦྱོར་བར་བྱེད། !་།དེའི་འདི་ཞེས་ནི་འབྲེལ་པ་ལ། །དོན་སྣང་བ་ནི་གང་ཡིན་པ། །དེ་དག་ཉིད་ནི་འབྲེལ་ཡིན་ན། །དེ་ནི་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །དེ་ཚེ་གསལ་བར་སྣང་བ་ཡི། །དོན་སྣང་བ་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ། །ཤེས་སྣང་ཐ་དད་པ་ ཡིས་ནི།།དོན་རྣམས་ཁྱད་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །མིག་ལ་དོན་སྣང་བ་ན་ཡང་། །འདི་ཞེས་གཞན་གྱིས་བསྟན་པ་གང་། །དེ་ཉིད་སྒྲ་ཡིས་སྦྱོར་བྱེད་ཀྱི། །དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་ནོ། །དབང་པོའི་བྱ་བ་མེད་པ་ལ། །གཞན་དག་ཙམ་གྱིས་སྣང་མེད་ཕྱིར། །འབྲེལ་བ་ མ་བྱས་ཅན་མིན་ཏེ།།རང་ཉིད་ཤེས་པར་ཐལ་ཕྱིར་རོ། !་།རྟོག་བཅས་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཡིད། །ཅིག་ཅར་དུ་ནི་འཇུག་ཕྱིར་རམ། །འཇུག་པ་མྱུར་ཕྱིར་བླུན་པོ་དག་།དེ་དག་ལ་ནི་གཅིག་ཏུ་ཞེན། །གལ་ཏེ་རྣམ་རྟོག་གིས་བཅད་པས། །མཐོང་བ་རྒྱུན་ཆད་འགྱུར་ཞེ་ན། ། གཞན་གྱིའང་རིགས་ནི་ཐ་དད་པའི། །རྣམ་པར་རྟོག་ཚེ་ཇི་ལྟར་མིན། !་།གལ་ཏེ་མགལ་མེ་མཐོང་བ་བཞིན། །དངོས་ཕྱོགས་སྟོབས་དང་ལྡན་འདོད་ན། !་།དེ་ནི་གཞན་ལའང་མཚུངས་པ་ཡིན། !་།ཡི་གེའང་ཅིག་ཅར་ཐོས་པར་འགྱུར། !་།འདིར་དོན་ཀུན་དང་ཅིག ཅར་དུ།།འདུས་ཅན་དབང་རྣམས་ཡོད་པ་ན། །ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོད་ན་ཡང་། །ཆོད་མེད་བཞིན་དུ་སྣང་བའི་བློ། །གང་དེ་མིང་གི་མཐར་ཐུག་པའི། །ཤེས་པ་སྐད་ཅིག་དང་འདྲེས་ཕྱིར། །ཆོད་པར་སྣང་བ་དེ་ངོ་མཚར། །དེ་ཕྱིར་བློ་ནི་ཅིག་ཅར་འགྱུར། !་།སྣང་ བ་ལ་ཡང་ཁྱད་མེད་ན།།བར་བཅས་བར་མེད་ཇི་ལྟར་ཡིན། !་།ཡིད་ཀྱི་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་ལའང་། །རིམ་དུ་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་རོ།

现量离分别性中，
由现量性得成就，
一切分别依名者，
各各自证所知性。
摄集一切诸心已，
内自性中无动摇，
安住眼见诸色时，
彼知即是根所生。
复次稍有分别时，
我此分别如是成，
如是了知前所说，
根了知中无时分。
见为一性差别者，
于余某处不见性，
由此无有异共相，
由无差别心性故。
是故根所生诸知，
一切差别境性者，
于诸差别声性中，
无有趣入可能性。
由无差别随行故，
由无名言趣入故，
诸声境性即彼性，
即彼诸性能系属。
此彼系属性之中，
义显现性何所有，
即彼诸性系属时，
彼非根之行境性。
尔时明显显现之，
由无义之显现故，
由知显异性之中，
诸义能作差别性。
眼中义显现时亦，
此者由余示现何，
即彼声中能系属，
非是根之行境性。
于无根之作用中，
由唯余性无显故，
非是无作系属者，
由成自性了知故。
具分别无分别意，
由同时中趣入故，
或由趣入迅速故，
愚者于彼执一性。
若谓由分别断故，
见性成就间断者，
余亦种性差别之，
分别时中何非尔。
若谓如见火轮性，
许具事分力性者，
彼于余亦相等性，
文字亦成同时闻。
此中一切义同时，
具聚诸根有性时，
虽由五性间断中，
无断显现智性者。
即彼究竟名性之，
由与刹那智混故，
显现间断彼稀有，
是故心性成同时。
于显现亦无异时，
云何有间无间性，
唯于意之分别中，
不成次第执取性。

!་།ལ་ལར་ཀུན་ཏུ་ཆགས་སེམས་ཅན། །དོན་ཉེ་བ་ལའང་འཛིན་མེད་གང་། །ཆགས་པས་གཞན་སྐྱེས་ནུས་ཉམས་ཕྱིར། །གཉིས་ ཀ་ལ་ཡང་རྩོད་འདི་ཡོད།།མགལ་མེ་ལ་སོགས་མྱུར་འཇུག་པའི། །རྗེས་སུ་འགྲོ་བས་གནོད་པ་ཅན། །མིག་ལས་འཁོར་ལོར་འཁྲུལ་སྐྱེ་ཡི། །དེ་མཐོང་མཚམས་སྦྱོར་ལས་མ་ཡིན། !་།ལ་ལ་དབང་སྐྱེས་ལ་སོགས་ཕྱིར། །བྱིས་པའི་བློ་བཞིན་རྟོག་མེད་དང་། ། བྱིས་པའི་རྟོག་མེད་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ། །བརྡ་ཉམས་པ་ཉིད་ཡིན་སྨྲ་བ། །དེ་དག་གི་ནི་རྟོག་མེད་ཕྱིར། །བྱིས་པའི་མངོན་སུམ་ཉིད་དུ་འགྱུར། !་།བརྡ་ཡི་རྒྱུ་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། །དེ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་མི་འགྱུར་རོ། !་།གལ་ཏེ་བརྡ་ལ་མ་བྱང་བའི། །ཡིད་ཡོད་དེས་ན་དེ་འདོད་ན། !་། དེ་བཞིན་དབང་སྐྱེས་ལ་ཡང་འགྱུར། །འདི་འདྲ་འདི་ཡང་ལྷག་ལྡན་ཡིན། !་།བྱིས་ལ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་གང་ཡིན། །དེ་ཉིད་འདིར་ཡང་བརྗོད་བྱ་སྟེ། །དབང་པོའི་བློ་ནི་མཚུངས་ཕྱིར་རོ།

某处具全贪心者，
于近义中亦无执，
由贪生余力损故，
于二者中有此诤。
火轮等性速趣入，
随行性中具损害，
从眼生轮错乱性，
非从见性相续中。
某由根生性等故，
如婴儿心无分别，
说婴儿无分别因，
即是名言损坏性。
由彼等无分别故，
即成婴儿现量性，
由离名言因性故，
后时彼亦不成就。
若谓由于未熟习，
名言有意故许彼，
如是根生性亦尔，
如是此亦具余性。
于婴能立何所有，
即彼此中应宣说，
由根智性相等故。

!་།འདིས་ནི་མྱོང་སོགས་བཤད་པ་ཡིན། !་།ཁྱད་པར དང་ནི་ཁྱད་པར་གཞི་།།འབྲེལ་དང་འཇིག་རྟེན་གཞུང་ལུགས་ནི། །བཟུང་ནས་དེ་དག་སྡོམ་བྱས་ཏེ། །དེ་ལྟར་རྟོགས་ཀྱི་གཞན་དུ་མིན། །དཔེར་དབྱུག་ཅན་བཞིན་རིགས་སོགས་ཀྱི། །བྱེ་བྲག་རྟོགས་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །དེ་ལྡན་སྦྱོར་བ་ཡོད་མིན་པ། །དེས་ན་འདི་ ལ་རྟོག་པའང་མེད།!་།རྗེས་འགྲོ་ཅན་གྱི་རྣམ་ཤེས་གང་། །དེ་ཡང་སྒྲ་དང་གསལ་བར་སྣང་། །ཁ་དོག་དབྱིབས་ཡིག་རྣམ་པ་ཡིས། །སྟོང་པ་བ་ལང་ཉིད་དུ་བརྗོད། !་།དེ་ཉིད་མཚུངས་པ་ཉིད་ཡིན་ཀྱང་། །མིག་གི་ཡུལ་ལ་མཐོང་མེད་དེ། །སྣང་བ་གཉིས་ནི་མེད་ཕྱིར་ རོ།།བློ་ཐ་དད་པའང་རྙེད་པར་དཀའ། །དབང་པོས་འཕྲོ་འདུ་འཛིན་མེད་ཕྱིར། །འབྲེལ་པ་མཐོང་བ་མེད་པར་གནས། !་།སྣལ་མ་འདི་ལ་སྣམ་བུ་ཞེས། །སྒྲ་འདི་དག་ཀྱང་རང་གིས་བྱས། །བ་ལང་ལ་རྭ་ཞེས་འཇིག་རྟེན། །རྭ་ལ་བ་ལང་འཇིག་རྟེན་མིན། །བ་ལང་ཞེས་བྱ་ ཡན་ལག་ནི།།ལྷག་མ་རྣམ་བཅད་དམིགས་མེད་ཕྱིར། །སྣལ་མ་དེ་རྣམས་ཀྱི་སྣམ་བུ། །འདི་ཞེས་སྣལ་མ་འདུས་བྱས་ལས། །ཕྱིས་འབྱུང་འབྲས་བུར་བརྗོད་ཡིན་གྱི། །ཇི་ལྟ་བུར་ཡང་དུས་གཅིག་མིན། !་།འགའ་ཡིས་རྒྱུ་སྒྲོ་བཏགས་པའམ། །སྒྲ་མི་རྟེན་ནི་སྟོན་པ་ན། ། སྣལ་མ་གཅིག་ནི་བཀར་བྱས་ལ། །འབྲས་ལ་སྣལ་མ་ཞེས་འཇུག་འགྱུར། !་།ཕན་གདགས་ཕན་འདོགས་བྱེད་ཉིད་དམ། །རྣམ་པར་ཆད་མེད་སྣང་བ་ཉིད། །འཁྲུལ་མེད་ཅན་ཤེས་དང་པོ་ཡི། །བརྡ་ལ་སྤྱོད་ཡུལ་གང་ཡིན་དངོས། !་།དངོས་པོ་ལས་ནི་ཐ་དད་ཅན། ། རིགས་སོགས་ལ་ནི་རྗེས་དཔག་མེད། །དབྱུག་པ་ཅན་སོགས་ཐམས་ཅད་ལའང་། །ཀུན་རྫོབ་པ་ལས་ཐ་སྙད་འདོགས། !་།དངོས་པོ་ཁང་བཟང་འཕྲེང་སོགས་ཀྱི། །སྒྲ་ཡང་གཞན་ལ་བལྟོས་པ་མིན། !་།གལ་ཏེ་ཁང་པ་ལྡན་ཡིན་ན། །དེ་འཕྲེང་དེ་ནི་ཅི་ཞིག་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་རིགས ཡིན་ཁང་གཅིག་ཀྱང་།།ཤིང་བཞིན་འཕྲེང་ཞེས་བརྗོད་པར་འགྱུར། །འཕྲེང་མང་པོ་ལ་དེ་ཡི་སྒྲ། །ཅི་ལྟར་རིགས་ལ་རིགས་མེད་ཕྱིར། །འཕྲེང་སོགས་ལ་ནི་ཆེན་པོ་སོགས། །ཉེར་བརྟགས་ལས་འདོད་གང་ཡིན་པ། །དངོས་དང་ཁྱད་མེད་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་། །གཟུང་བྱ་ ཉིད་ཕྱིར་ཉེར་བརྟགས་མིན།!་།དངོས་སུ་མངོན་པར་འདོད་པ་ལའང་། །རྒྱུ་གཞན་མིན་པ་ཉིད་དེ་མཚུངས། །དྲུག་རྣམས་ལ་ནི་ཚིག་དོན་སྒྲ། །རྒྱུ་གཞན་གང་ལ་ལྟོས་པར་མཐོང་། !་།ཇི་ལྟར་གྲགས་ལས་གྲུབ་གང་ཡིན། །དངོས་དང་དེ་དང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །གང་ ལ་དེ་སྐད་བརྗོད་ཕལ་པ།།དངོས་ལ་དངོས་མེད་བཏགས་ཕྱིར་རོ།

由此说明经验等，
差别及与差别依，
系属世间教法性，
执取彼等总集已。
如是了知非余中，
如杖持者种性等，
由无了知差别故，
无有具彼系属性，
是故此中亦无分别。
具随行性诸识者，
彼亦声及明显现，
以色形文字行相，
空性说为牛性者。
即彼虽是相等性，
于眼境中无所见，
由无二种显现故，
差别心性难获得。
由根无执散聚故，
住于无见系属性。
此经纬说为毯布，
此等声亦自所作，
牛中有角世间说，
角中有牛非世间。
所谓牛性支分中，
由无余断所缘故，
彼等经纬之毯布，
此者由集经纬性。
后生果性所说者，
任何亦非同一时。
某由增益因性或，
说示声无所依时，
抽出一种经纬已，
于果趣入经纬性。
所益能益性者或，
无断显现性者中，
无错智者最初之，
名言行境何为事。
异于事物性者中，
种等无有比量性，
于一切持杖等中，
由世俗性立名言。
事物宫殿鬘等之，
声亦不依于余者，
若谓具宫殿性时，
彼鬘彼者是何性。
若谓是种一宫亦，
如木说为鬘性者，
于多鬘中彼之声，
云何由无种于种。
于鬘等中大等性，
由近观察许何者，
无异事性诸识之，
所取性故非近观。
于许现前事性中，
无异因性彼相等，
于六者中义声词，
见依何余因性者。
由如名称成就何，
由事及彼相等故，
于何说彼寻常者，
由于事假立无事。

!་།གྲགས་པ་བརྡ་ཡི་རྗེས་འགྲོ་ཅན། །དེ་ཡང་བརྗོད་འདོད་རྗེས་འགྲོ་ཅན། །ཐ་སྙད་དོན་དུ་བྱས་པ་སྟེ། །སྡེབ་སྦྱོར་མིང་དང་སྒྲ་ཆ་བཞིན། !་།ཐ་དད་ཀྱང་གང་དངོས་ཆོས་ཀྱིས་། །དེ་འདྲའི་རྣམ་ཤེས་ རྒྱུ་ཡི་ནི།།དོན་དེ་དག་ལ་ཤེས་པ་དེས། །དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། !་།ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་པར་ནི། །རྟོགས་ལ་ཤེས་པའང་དེ་བཞིན་ནོ། །དེ་ཕྱིར་དེ་འབྲས་མེད་བྲལ་བ། །རྗེས་འགྲོ་དངོས་གཅིག་ཡོད་མ་ཡིན། །དངོས་རྣམས་ལ་ཡོད་དེ་ཡི་ཕྱིར། ། དངོས་ལ་མཉན་པ་དེ་མཐའ་ཅན། !་།ཕྱི་རོལ་ནུས་པ་རྣམ་གཅོད་ལ། །རེག་པ་མེད་ཀྱང་སྒྲ་དེ་ནི། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་གཟུགས་བརྙན་ནི། །དེ་ཡི་མཐར་ཐུག་རྣམས་དང་འབྲེལ། །དེས་ན་གཞན་སེལ་མཐར་ཐུག་ཕྱིར། །མཉན་པ་གཞན་སེལ་བྱེད་པར་བརྗོད། !་།ལྡོག པ་བཞིན་དུ་སྒྲ་དག་ལས།།ཤེས་ལ་གཞན་གྱི་གཟུགས་བརྙན་སྣང་། །གང་དེའང་དོན་གྱི་བདག་ཉིད་མིན། །དེ་འཁྲུལ་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་ཡིན། !་།དེ་ནི་མཉན་པས་བརྗོད་པ་ན། །དོན་གྱི་ཆ་གང་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་མ་རྟོགས་ན་དེ་དོན་ཅན། །བརྡ་བྱེད་པ་ནི་ དོན་མེད་འགྱུར།།སྒྲས་དོན་ཆ་ནི་ཅི་བརྗོད་ཅེས། །དེ་ལ་གཞན་སེལ་བརྗོད་པར་བྱ། །རྣམ་པ་དེ་ཡང་དོན་ལ་མེད། །དེ་བརྗོད་ཅི་ལྟར་དོན་བརྟེན་ཡིན། !་།རྗེས་འགྲོ་ཅན་སྒྲས་རྗེས་འགྲོ་ཅན། །དོན་གྱི་འབྲས་ཡིན་མཐོང་གོམས་པས། །སྦྲུལ་དེའང་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ ཅན།།བློ་ལས་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་རོ།

名称随行名言者，
彼亦随行欲说者，
为名言义所作性，
如诗韵名及声分。
虽异由何事法性，
如是识性因性之，
于彼诸义由彼知，
如是成就能了知。
于异及非异性中，
了知及智亦如是，
是故离无果性者，
无有随行一事性。
于诸事有彼性故，
于事所闻彼边性。
于遮外力性之中，
虽无触及彼声性，
分别影像性者中，
系属彼等究竟性。
是故究竟遮余故，
说闻能作遮余性。
如返性中由诸声，
于知显现余影像，
即彼亦非义自性，
彼由错乱习气生。
彼由所闻说性时，
了知义之何分性，
若未了知彼义者，
作名言性成无义。
声说义分是何者，
于彼说示遮余性，
彼行相亦无于义，
说彼云何依义性。
具随行声随行性，
义果见习性者中，
彼蛇亦无随行性，
由无异于心性故。

།དེ་དངོས་སྒྲོ་བཏགས་རྟོགས་པ་ཡིས། །གཞན་ལས་བཟློག་པ་རྟོགས་ཕྱིར་ཡང་། །སྒྲ་དོན་གང་ཡིན་དེ་ཉིད་ཅེས། །བརྗོད་པ་ལ་ནི་འགལ་བ་མེད། !་།ཤེས་པ་སྒྲ་ཡིས་ངེས་སྤྲུལ་པ། །དེ་དག་ལོག་པར་སྣང་བ་ཉིད། ། དོན་གྱི་ཆ་ལ་འདི་རྗེས་འགྲོ། !་།དེ་ལྟར་མཉན་པ་གཞན་སེལ་བྱེད། !་།དེ་ཕྱིར་བརྡ་ཡི་དུས་ན་ཡང་། །རང་ཉིད་མཐོང་བའི་འབྲས་བུ་ཅན། །བསྟན་པའི་དོན་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར་། །གཞན་སེལ་སྒྲ་དང་འབྲེལ་པར་འགྱུར། !་།གཞན་དུ་མ་མཐོང་ལ་བལྟོས་དང་། །ལ་ལར་དེ་མཐོང ལ་ལྟོས་ཕྱིར།།གཞན་སེལ་སྒྲ་དང་འབྲེལ་འགྱུར་གྱི། །དེ་ནི་དངོས་ལ་མི་རུང་ངོ་། །དེ་ཕྱིར་རིགས་སོགས་དེ་ལྡན་ནི། །ཡོད་མིན་དོན་དང་དེ་དག་ལ། །མཉན་པ་འབྲེལ་མིན་གཞན་ལས་ནི། །ལྡོག་པ་ཉིད་ལ་སྒྲ་སྦྱོར་ཕྱིར། །བརྡ་དྲན་པ་ཡི་རྒྱུ་ཅན་གྱི། །མཐོང་བ་སྲེ་ བྱེད་བདག་ཉིད་ཅན།།སྔ་ཕྱི་འཛིན་པས་སྟོང་པ་ཡི། །མིག་ཤེས་ལ་ནི་དེ་ཅི་ལྟར། !་།གཞན་ལ་འཇུག་སེམས་ཅན་གྱི་ཡང་། །མིག་གིས་གཟུགས་དག་མཐོང་གྱུར་པ། །དེར་ནི་གསལ་བར་དེ་ཡི་བརྡ། །མི་འཛིན་དེས་བསྐྱེད་རྟོག་པའང་མེད། !་།གང་ལ་སྒྲ་ནི་ངེས་འགོད་ པ།།དེ་ལ་རྟོག་པ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དེས་ན་དབང་སྐྱེས་འདོད་པ་ཡིས། །འཇུག་འགྱུར་ཕྱི་རོལ་མཐོང་མི་འགྱུར། །གཟུགས་ལ་གཟུགས་ཞེས་མཐོང་བ་ན། །དེ་བློ་ཞེས་ནི་ཇི་ལྟར་མཐོང་། །དེ་ཡིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བའང་ཡོད། །དེ་ནི་རྟོག་མེད་ཅི་ལྟར་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་ཡིན་ ན་ནི།།རྟོག་གཉིས་ཅིག་ཅར་མཐོང་བ་མེད། །དེས་ནི་དུས་མཚུངས་རྣམ་པར་ཤེས། །གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་བསྟན་པ་ཡིན། !་།འདས་པ་ལ་ནི་དྲན་པར་འགྱུར། །མྱོང་བ་མེད་ལ་དེ་ཅི་ལྟར། !་།རང་བློའི་བློ་དང་གཞན་གྱི་བློ། །ཡོངས་གཅོད་ངོ་བོ་གཅིག་པར་འགྱུར། !་།དོན་རིག་ འདས་པ་དཔེ་དག་དང་།།བྲལ་ཞིང་རྟགས་ནི་ཡོད་མིན་ཏེ། །ཅིས་གྲུབ་གང་ཕྱིར་དེ་ལ་ནི། །མངོན་སུམ་མ་ཡིན་རྟགས་ཅན་མིན། !་།གལ་ཏེ་དེ་ཡི་ངོ་བོར་ནི། །སྣང་ཅན་དེ་མ་ཐག་པའི་བློས། །གཟུགས་སོགས་བཞིན་དུ་འཛིན་འགྱུར་ན། །སྔ་བློ་དེ་ནི་འཛིན་མི་འགྱུར། ། ཇི་ལྟར་རང་གི་ཡུལ་ཅན་གྱི། །རྣམ་ཤེས་ཉམས་མྱོང་དེ་རྟོག་མེད། །དེ་བཞིན་བརྡ་བྱ་མི་ནུས་པ། །གཞན་ཡང་རྟོག་པ་མེད་པར་འགྱུར། !་།སྤྱི་བརྗོད་ངང་ཚུལ་ཅན་སྒྲ་དང་། །རྟོག་པའང་དེ་དང་དོན་གཅིག་ན། །རྟོག་པ་མེད་པ་མེད་ན་ནི། །ཁྱད་པར་གང་གིས་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། གལ་ཏེ་རྟོག་མེད་འགའ་ཞིག་ཀྱང་། །ཡོད་ན་དེ་དང་མཚུངས་རྒྱུ་ཅན། །ཐམས་ཅད་དེ་བཞིན་འབྲས་བདག་ཉིད། །ཐ་དད་རྒྱུ་ཐ་དད་ལས་ཡིན། !་།ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་ལྟོས་མེད་པར། །བརྡ་དྲན་པ་ལས་སྦྱོར་བ་ཡིན། །དེ་བཞིན་བརྡ་ལ་ལྟོས་མེད་པར། །དངོས་ནུས་ཉིད་ལས་མིག བློར་འགྱུར།།གལ་ཏེ་གཟུགས་ནི་བརྡ་དྲན་ལ། །

由了知彼事增益，
由了知遮余性故，
声义何者即彼性，
于所说中无相违。
由声决定幻化知，
彼等即是颠倒显，
于义分中此随行，
如是所闻能遮余。
是故于名言时中，
具自见性果性者，
由系所示义性故，
遮余与声成系属。
由依未见余性及，
由依某处见彼故，
遮余与声成系属，
彼于事中不应理。
是故种等具彼性，
无有义及彼等中，
所闻无系由余性，
返性之中系声故。
具忆名言因性之，
见性能生自性者，
空于执取前后性，
于眼识中彼云何。
具趣入余心性者，
由眼见诸色性中，
彼中明显彼名言，
不执无有彼生分别。
于何决定安立声，
于彼生起分别性，
是故根生欲性者，
成趣不见外境性。
于色见为色性时，
云何见为彼心性，
由彼亦有所经验，
彼云何是无分别。
若由彼性经验者，
不见同时二分别，
由彼示现同时识，
由余经验所显示。
于过去中成忆念，
于无经验彼云何，
自心之心及余心，
遍断自性成一性。
离义知过去喻性，
及离相性无有故，
云何成就由何故，
于彼非现非具相。
若谓彼之自性中，
具显等无间心性，
如色等性成执取，
前心彼性不能执。
如何具自境性之，
识经验性无分别，
如是不能作名言，
余亦成就无分别。
具说共相性声及，
分别亦与义一时，
若无无分别性者，
由何差别当了知。
若谓某无分别性，
亦有由与彼同因，
一切如是果自性，
异性由异因所生。
无依外境义性中，
由忆名言而系属，
如是无依名言性，
由事力性成眼知。
若谓色于名言忆，

དངོས་ནུས་ཉིད་ལས་མིག བློར་འགྱུར།།གལ་ཏེ་གཟུགས་ནི་བརྡ་དྲན་ལ། །བལྟོས་ན་དབང་པོའི་བློ་དག་ལ། །ནུས་འགྱུར་ལྟོས་མེད་མ་ཡིན་ན། །རྟགས་བཞིན་དྲན་པ་ཉིད་ལ་འགྱུར། !་།དེ་ནི་དེ་འབྲེལ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། །དྲན་ལས་དབང་བློ་འགྱུར་བའམ་མིན། །དེ་ལས་དུས་གཞན་དུ་ཡང་འགྱུར། ། ལ་ལར་རྣམ་གཡེང་སྲིད་ཕྱིར་རོ། !་།གལ་ཏེ་རིམ་གྱིས་གཉིས་རྒྱུ་ཡིན། །ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་སྔར་ཉིད་འགྱུར། !་།དབང་པོའི་བློ་རྒྱུ་གཞན་ཡིན་ན། །དེ་ལ་དྲན་པ་དོན་མེད་འགྱུར། །བརྡ་དྲན་ཇི་ལྟར་བརྡར་བཏགས་པ། །གྲུབ་པའི་དོན་དུ་འདོད་པ་དང་། །ཁྱད་པར་བརྡར བཏགས་མེད་འཛིན་ན།།དེ་ལ་དྲན་པ་དོན་ཅི་ཡོད། །སྤྱི་ཙམ་འཛིན་པ་ཡིན་ན་ནི། །ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས་མི་རུང་ངོ་། !་།དེ་ཕྱིར་མིག་དང་གཟུགས་དག་ལ། །བརྟེན་ནས་མིག་བློ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་མངོན་སུམ་ཤེས་བསྐྱེད་ལ། །དབང་པོ་བཞིན་དུ་ཡུལ་ནུས་ཡིན། ། འོ་ན་ཅི་ཕྱིར་གཉིས་རག་ལས། །སྐྱེ་བ་དེ་ནི་དེས་མི་བརྗོད། !་།གོ་བར་བྱེད་པ་ཉིད་མཐོང་ནས། །ཐ་སྙད་ངེས་པར་སྦྱར་བ་ཡིན་། !་།དབང་པོའི་ཐ་སྙད་ལ་དེ་ཡོད། །སྦྱར་བར་བྱ་བའང་དེ་ཆོས་ཡིན། !་།དེ་ཕྱིར་ཐ་སྙད་འདི་ལ་ནི། །སྦྱར་བྱ་རང་བཞིན་རྟགས་ཡིན་ཏེ། ། ཁྱབ་པར་བྱེད་པའི་རང་བཞིན་ནི། །ལོག་པའི་ཕྱིར་ནི་ལྡོག་པར་འགྱུར། །བསགས་པ་དག་ནི་ཚོགས་པ་ཡིན། །དེ་སྤྱི་དེ་ལ་དབང་པོའི་བློ། །སྤྱི་བློ་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡང་། །རྣམ་པར་རྟོག་དང་རྗེས་སུ་འབྲེལ། !་།དོན་གཞན་དང་ནི་མངོན་འབྲེལ་ཕྱིར། །རྡུལ་ཕྲན་གཞན གང་སྐྱེ་འགྱུར་བ།།དེ་དག་བསགས་བཤད་དེ་དག་ནི། །ཤེས་པ་སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་མཚན་ཡིན། !་།རྡུལ་ཕྲན་གཞན་དག་མེད་པར་ནི། །རྡུལ་ཕྲན་ཁྱད་པར་དེ་ཡང་མེད། །ཤེས་དེ་གཅིག་ལ་ངེས་མིན་ཕྱིར། །སྤྱི་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་དུ་བཤད། !་།གལ་ཏེ་སྐྱེ་ མཆེད་གཅིག་ཡིན་ཡང་།།ཅིག་ཅར་དུ་མ་འཛིན་མ་ཡིན། !་།ཏིལ་སོགས་ཐ་དད་ལ་ཇི་ལྟར། །ཅིག་ཅར་འཛིན་པར་སྣང་བ་ཡིན། !་།འདི་ལ་མགྱོགས་པ་བཤད་ཟིན་ཏོ།

由事力性成眼知，
若依根识诸性中，
成力无依非性者，
如相唯于忆性中。
彼由系彼生性故，
由忆成根心或非，
由彼余时亦当成，
某处散乱可能故。
若谓渐次二因性，
由无差别先即成，
根心若是余因性，
于彼忆念成无义。
名言忆如假立名，
许为成就义性者，
若执无假立差别，
于彼忆念有何义。
若是执取唯共相，
不应依于差别性。
是故依于眼与色，
当生眼识之性者，
若谓生起现量知，
如根境性具力者，
云何不说彼生性，
依于二者所生故。
由见能作了知性，
决定安立名言性，
根之名言有彼性，
所安立亦彼法性。
是故于此名言中，
所立自性为相性，
能遍之性自性者，
由返性故当返性。
积聚诸性即聚性，
彼共于彼根心性，
共相心性决定亦，
系属随顺分别性。
由与余义明系故，
余微尘性当生者，
说彼积聚彼等性，
是为生起智因相。
无有余诸微尘性，
彼微尘别亦无有，
由彼智非定一故，
说为具共相行境。
若谓虽是一处生，
非是同时执多性，
如何于异芝麻等，
显为同时能执性。
于此已说速性者。

!་།རིམ་བཞིན་འབབ་པ་དེ་ཉིད་ལ། །ཇི་ལྟར་རིམ་མིན་འཛིན་མི་འགྱུར། !་།བློ་རྣམས་དག་ནི་ཐམས་ ཅད་ཀྱང་།།དུས་མཚུངས་ཅི་ལྟར་དེ་དག་ལ། །འགའ་ཞིག་རིམ་མིན་སྣང་བ་དང་། །གཞན་ནི་རིམ་ལྡན་སྣང་བར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དོན་ཀུན་འཛིན་པ་ལ། །འདི་ནི་རིམ་མིན་ཐལ་བར་འགྱུར། !་།ཕྱེ་མ་ལེབ་ཁྲ་ལ་སོགས་གཟུགས། །དུ་མའང་ཅི་ཡང་སྣང་བར་འགྱུར། །གལ་ ཏེ་སྣ་ཚོགས་དེ་གཅིག་ན།།དེ་བས་ཆོས་འདི་ངོ་མཚར་ཆེ། !་།སྣ་ཚོགས་གཅིག་པའི་རང་བཞིན་མིན། །དཔེར་ན་ནོར་བུའི་གཟུགས་དེ་བཞིན། !་།སྔོ་སོགས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ནི། །སྣམ་ཁྲ་ལ་སོགས་དག་ལའང་མཚུངས། །གལ་ཏེ་དེ་ལ་ཡན་ལག་གཟུགས། །འབའ་ཞིག་ དེ་ལྟར་མཐོང་ཞེ་ན།།གལ་ཏེ་སྔོ་སོགས་སྤངས་པ་ཡི། །ཁྲ་བོ་གཞན་མཐོང་ངོ་མཚར་རོ། !་།དུས་དང་དོན་གྱི་རྣམ་པ་ནི། །མཚུངས་པར་རྟོགས་པའི་བློ་དག་ལས་། །གཅིག་ནི་རིམ་ལྡན་དོན་མང་དང་། །གཅིག་ནི་རིམ་མིན་དོན་གཅིག་གིས། !་།བློ་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ངོ་བོའི་ ཕྱིར།།དོན་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ངོ་བོ་ཉིད། !་།གལ་ཏེ་དེ་རྒྱུ་མིན་ཞེ་ན། །ཐ་དད་བཞག་འདི་གང་གིས་འགྲུབ། !་།རིགས་མི་མཐུན་རྣམས་རྩོམ་མེད་ཕྱིར། །རི་མོ་སོགས་བློ་སྣ་ཚོགས་མིན། །གཟུགས་མེད་ཕྱིར་ལྡན་སྣ་ཚོགས་མིན། །ཉེ་བར་བརྟགས་ལ་བརྟེན་པའང་མིན། ། རེ་རེ་སྣ་ཚོགས་མིན་ཕྱིར་རོ། !་།རིམ་བཞིན་དུ་ནི་བཟུང་བ་ལ། །སྣ་ཚོགས་བློ་ཡིས་བསྲེས་མིན་ཏེ། །གཅིག་གིས་དུ་མ་མི་འཛིན་ཕྱིར། !་།དེ་ཕྱིར་གཅིག་དོན་དུ་མ་ཅན། །གང་ཕྱིར་དོན་གཅིག་རྟོག་པ་ནའང་། །གཞན་དག་མཐོང་བ་དེ་ཕྱིར་ཡང་། །རྟོག་པ་མེད་པར་གྲུབ་པ་ཡིན། ། སྣ་ཚོགས་སྣང་ཅན་དོན་རྣམས་ལ། །གལ་ཏེ་གཅིག་ཉིད་མི་རིགས་ན། །རེ་ཞིག་གཅིག་པུའི་བློ་དེ་ཉིད། །སྣ་ཚོགས་སུ་ནི་ཅི་ལྟར་སྣང་། !་།ཇི་ལྟ་ཇི་ལྟར་དོན་བསམས་པ། །དེ་ལྟ་དེ་ལྟར་རྣམ་འབྲེལ་ཞེས། །མཁས་པ་རྣམས་ཀྱིས་གང་གསུངས་པ། །དེ་ནི་དངོས་སྟོབས འོངས་པ་ཡིན།!་།གཅིག་ལ་སྣ་ཚོགས་དེ་ཅིར་འགྱུར། !་།བློ་དེ་ལ་ཡང་མི་འགྱུར་རོ།

于彼次第流转性，
云何不成非次执。
一切诸心性者中，
云何于彼同时性，
某者显现非次第，
余者显现具次第。
是故执取诸义中，
此成非次第过失。
斑蝶等色诸多性，
亦当显现任何性，
若谓彼等杂多性，
即一此法最稀奇。
杂多一性非自性，
如同宝珠之色性，
青等差别分类性，
于彼花毯等亦同。
若谓于彼支分色，
唯如是见若尔者，
若见离于青等性，
异斑稀有奇特性。
时与义之行相性，
由诸等解心性中，
一具次第多义性，
一非次第一义性。
由诸心具杂性故，
诸义即是杂自性，
若谓非彼因性者，
此立差别何所成。
由无异类所造故，
图画等心非杂多，
由无色故具非杂，
亦非依于近观察，
由一一非杂多故。
于次第所执性中，
杂多心性非和合，
由一不执多性故，
是故一义具多性。
由何于思一义时，
见余诸性是故亦，
成就无分别性者，
于具杂显诸义中。
若谓一性不应理，
暂且彼一心性者，
云何显现为杂多，
如何如何思维义。
如是如是系属性，
诸智者说何性者，
彼由事力所生性，
于一杂多成何性，
于彼心中亦不成。

།གལ་ཏེ་དོན་རྣམས་བདག་ཉིད་འདིར། །འདོད་ན་དེ་ལ་ངས་ཅི་བྱ། །དེ་ཕྱིར་དོན་དང་ཤེས་པ་ལ། །རགས་སྣང་ཡོད་མིན་དེ་བདག་ཉིད། །གཅིག་ལ་བཀག་པ་ཉིད་ཕྱིར་དང་། །མང་ པོ་ལ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན།!་།ཡོངས་གཅོད་ནང་ཡིན་ཕྱི་རོལ་ལྟར། །གནས་པ་འདི་ནི་ཆ་གཞན་ཡིན། !་།ཐ་དད་མེད་ཅན་ཤེས་པ་ཡི། །ཐ་དད་སྣང་བ་བསླད་པ་ཉིད། །དེ་ལ་གཅིག་ནི་མེད་པས་ཀྱང་། །གཉིས་ཀའང་ཉམས་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། !་།དེ་ཕྱིར་གཉིས་སྟོང་ གང་ཡིན་པ།།དེ་ནི་དེ་ཡིའང་དེ་ཉིད་ཡིན། །དངོས་རྣམས་ཐ་དད་གནས་པ་འདི། །དེ་ཐ་དད་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན། །དེ་ནི་བསླད་པ་ཉིད་ཡིན་ན། །དེ་དག་ཐ་དད་ཀྱང་བསླད་འགྱུར། !་།གཟུང་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ལས། །མཚན་ཉིད་གཞན་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། །དེས་ན་མཚན་ ཉིད་སྟོང་པའི་ཕྱིར།།རང་བཞིན་མེད་པར་རབ་ཏུ་བཤད། !་།ཕུང་པོ་ལ་སོགས་བྱེ་བྲག་གིས། །མཚན་ཉིད་ཐམས་ཅད་བྱེད་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་ཅན་དེའང་དེ་ཉིད་མིན། །དེས་ཀྱང་དེ་དག་མཚན་ཉིད་བྲལ། !་།མ་རིག་གིས་བསླད་བདག་ཉིད་ལ། །ཇི་ལྟའི་རང་རྐྱེན་ལ་ལྟོས་ ནས།།རྣམ་རིག་དེ་བཞིན་མིན་རྣམ་པ། །སྐྱེ་འགྱུར་རབ་རིབ་ལ་སོགས་བཞིན། !་།ཕ་རོལ་མཐོང་མིན་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་། །དེ་ཉིད་དེ་ནི་རིག་མ་ཡིན། །གཟུང་དང་འཛིན་པའི་བསླད་པ་དག་།མེད་ན་དེ་ནི་མེད་ཕྱིར་རོ།

若谓诸义自性中，
许此于彼我何为，
是故于义及于知，
无有粗显彼自性。
由于一性遮故及，
于多性中亦非有。
遍断内如外境性，
住此即是异分性，
具无差别知性之，
差别显现即迷乱。
由于彼中无一性，
二者皆当成损坏。
是故何为空二性，
彼即是彼之真性，
诸事差别安住此，
依于彼等差别性。
若彼即是迷乱性，
彼等差别亦成乱。
由所取能取行相，
无有异于彼相性，
是故由空相性故，
宣说无有自性性。
由蕴等诸差别性，
作诸相性一切者，
具彼差别亦非真，
由彼彼等离相性。
于无明乱自性中，
依于如是自缘性，
非如是识行相性，
当生如同翳等性。
一切非见他性者，
彼真实性非能知，
所取能取迷乱性，
若无由彼无性故。

!་།དེས་དེ་ཉིད་དོན་བཏང་སྙོམས་ཅན། །གླང་ཆེན་ གཟིགས་སྟངས་ཉིད་མཛད་ནས།།འཇིག་རྟེན་ཐུགས་ནི་འགའ་ཞིག་གིས། །ཕྱི་རོལ་དཔྱོད་ལ་འཇུག་པར་མཛད། །ཤེས་པ་སྔོ་སོགས་སྣ་ཚོགས་པ། །ཤེས་པའི་ཁྱད་པར་གཞན་རྟེན་མེད། །མཐོང་ནུས་མ་ཡིན་དེ་ཡི་ཚེ། །རྣམ་དབྱེ་དོན་ལ་འཇུག་པར་འགྱུར། ། ཤེས་གང་ཇི་ལྟར་སྣང་བ་དེ། །དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་མྱོང་བ་ཡིན། །དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱི་རྣམ་པ་ནི། །སྣ་ཚོགས་གཅིག་གི་ངོ་བོར་འགྱུར། !་།རས་སོགས་གཟུགས་ནི་གཅིག་ཡིན་ན། །དེ་བཞིན་རྣམ་དབྱེ་མེད་པར་འགྱུར། །ཐ་དད་ཅན་ནི་རྣམ་བསལ་བ། ། ཐ་དད་མེད་པ་གཞན་མཐོང་མེད། !་།གལ་ཏེ་དབང་པོ་ལ་སོགས་བཞིན། །ཁྱད་པར་སྐྱེས་གྱུར་མང་པོ་དག་།ཅིག་ཅར་བློ་ཡི་རྒྱུར་འགྱུར་ཡང་། །འགལ་བ་དག་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད། !་།རྒྱུ་ཡི་དངོས་པོ་མ་གཏོགས་པ། །གཟུང་བ་ཞེས་བྱ་གཞན་ཅིའང་མེད། །དེ་ལ་བློ་ནི་གང་དུ་སྣང་། ། དེ་ནི་དེ་ཡི་གཟུང་བར་བརྗོད། !་།ཇི་ལྟར་རང་གི་ཡན་ལག་བཅས། །ཅིག་ཅར་ཡན་ལག་ཅན་བཟུང་ཡིན། !་།ལྐོག་ཤལ་སོགས་མཐོང་མེད་པར་ནི། །བ་གླང་ཤེས་པ་མཐོང་བ་མེད། !་།གལ་ཏེ་ཡོན་ཏན་གཙོ་བོ་དག་།ཅིག་ཅར་རྟོགས་པར་འདོད་ན་ཡང་། །ཅིག་ཅར་ཡན ལག་རྫོགས་འཛིན་མིན།།ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་ལྡན་པའང་མིན། !་།ཁྱད་པར་དང་ནི་ཁྱད་པར་ཅན། །བརྗོད་པར་འདོད་པའི་གཞན་དབང་ཕྱིར། །ཡན་ལག་ཉིད་དུ་ཉེར་བཟུང་གང་། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་དེ་འཛིན་འགྱུར། !་།རང་གིས་དངོས་པོ་གཞན་དག་ལས། །ཐ་དད་ མེད་ཕྱིར་ཡོན་ཏན་སོགས།།ཐ་དད་བྱེད་པའང་མ་བཟུང་ཕྱིར། །གཞན་གཞན་མཐོང་ཡང་བློ་གཅིག་འགྱུར། !་།ཡོན་ཏན་ལ་སོགས་ཁྱད་པར་ནི། །གཟུང་ཕྱིར་དུ་མ་རྟོགས་འགྱུར་ན། །འགྱུར་མོད་དེ་ལྟ་ཡིན་ན་ཡང་། །འདི་དག་གི་འབྲེལ་འཚོལ་བར་འགྱུར། !་།སྒྲ་ སོགས་དུ་མ་ཉིད་ཡིན་ཕྱིར།།ཅིག་ཅར་དུ་མ་འཛིན་པར་གྲུབ། །བཀོད་པ་ཅན་ནི་མ་བཟུང་བར། །བཀོད་པ་འཛིན་པ་མི་རུང་ཕྱིར། !་།ཆོས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལས་ལྡོག་པ། །གང་དང་གང་ལས་ལོག་དེ་ལས། །ཐ་དད་བརྟགས་པའི་ཐ་དད་ཅན། །དེ་ནི་དུ་མའི་ངོ་བོ་ཉིད། ། བརྟགས་པའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་པ། །སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་དེ་དག་ནི། །རྟོག་པ་མེད་སེམས་སྣ་ཚོགས་མིན། །རེས་འགའ་པ་ཡི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །གལ་ཏེ་དཀར་སོགས་ཡོད་གྱུར་ཀྱང་། །དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅི་འདྲ་བ། །དེ་ནི་སྒྲ་ཡིས་བརྗོད་མིན་ཏེ། །ཤེས་པའི་རང བཞིན་ཐ་དད་ཕྱིར།!་།བློ་རྣམས་དོན་གཅིག་ཉིད་ཡིན་ཡང་། །རྟེན་སྣ་ཚོགས་པས་དེར་འགྱུར་ན། །ད་ནི་རྣ་བ་ལ་སོགས་སེམས། །ཐ་དད་དོན་ཅན་དེ་གང་ལས། །སེམས་ཀྱི་རྟེན་ནི་གཞན་དང་གཞན། །སྐྱེས་སུ་ཆུག་ཀྱང་གཅིག་ཉིད་ཀྱི། །དངོས་དེ་རང་བཞིན་སྣ་ཚོགས་ སུ།།སྣང་བ་དེ་ནི་གང་ལས་ཡིན། !་།མཐོང་བ་རྟགས་པ་མེད་པར་ནི། །བརྗོད་དང་རྣམ་རྟོག་འཇུག་པའི་ཕྱིར།

由彼舍真实义性，
作如象王观察已，
世间心由某性故，
趣入观察外境性。
知性青等杂多性，
无依异于知差别，
非是能见彼时中，
当入差别义性中。
如何显现彼知性，
即如是性为经验，
如是心之行相性，
成就一性杂多性。
若布等色一性者，
如是当成无差别，
遣除具有差别性，
不见异于无差别。
若如根等性者般，
多种差别所生性，
虽成同时心因性，
有何相违性者耶。
除去因之事性外，
无有异于所取性，
于彼心中如何显，
说彼即是所取性。
如何具有自支分，
同时执取具支者，
无见垂胡等性时，
未见有牛之知性。
若许同时了知于，
功德胜性等者时，
非同时执圆满支，
亦非具有功德等。
差别及具差别性，
由欲说故依他故，
何者近执为支分，
由彼自性执取彼。
由自事于余性中，
无差别故功德等，
亦由未执差别故，
虽见异异成一心。
功德等性差别性，
若由执故知多性，
虽当如是成就者，
当寻求此等系属。
由声等是多性故，
成就同时执多性，
未执具安立性时，
不应执取安立故。
遮除一切有法性，
由何由何返性中，
具有分别差别性，
彼即是为多自性。
分别自性差别性，
彼等显现杂多性，
无分别心非杂多，
非是有时之行境。
虽有白等诸性中，
如何为根行境性，
彼非声性所诠说，
由知自性差别故。
诸心虽是一义性，
由杂依故成彼性，
今耳等心性者中，
差别义性从何来。
心之所依异与异，
纵许生起一性之，
彼事自性杂多中，
显现彼性从何来。
由无见与分别故，
由入言说分别故。

བརྗོད་དང་རྣམ་རྟོག་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །མཐོང་ལས་བ་གླང་ལ་སོགས་པའི། །ངོ་ཤེས་པ་ནི་བཟློག་པ་ཡིན། །བ་ལང་ལ་སོགས་མཐོང་བ་ལ། །རིགས་སོགས་བརྗོད་དང་རྣམ་རྟོག་དག་།རྗེས་སུ་ འགྲོ་ལས་རྗེས་དཔོག་གང་།།དེ་ཡང་འདི་ཡིས་སུན་ཕྱུང་ངོ་། !་།མཐོང་བ་ཐ་དད་ཉིད་ཡིན་ཡང་། །ངོ་ཤེས་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡི། །རྣམ་རྟོག་གཅིག་ནི་རང་བཞིན་གྱིས། །བྱེད་པ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་ཟིན་ཏོ། !་།སྔར་མྱོང་བ་ནི་འཛིན་པ་ན། །ཡིད་ནི་ཚད་མ་ཉིད་མ་ཡིན། །མ་མཐོང་ འཛིན་ན་ལོང་བ་ལ།།སོགས་པ་ཡིས་ཀྱང་དོན་མཐོང་འགྱུར། !་།སྐད་ཅིག་ཉིད་ཕྱིར་འདས་པ་ཡི། །དོན་མཐོང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཞིང་། །སྐད་ཅིག་མིན་ན་མཚན་ཉིད་ནི། །ཁྱད་པར་བཅས་པ་བརྗོད་བྱར་འགྱུར། !་།བྱ་བ་བསྒྲུབས་ཅན་ལས་ལ་ནི། །ཁྱད་པར་ཅུང་ཟད་མི་བྱེད་ ལ་།།དབང་པོ་ཅན་ནམ་གཞན་དག་ནི། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་ཇི་ལྟར་འདོད། !་།དངོས་པོ་དེ་ལས་སྐྱེ་བའི་བློའང་། །ཐམས་ཅད་ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་འགྱུར། །གཞན་གྱིས་ཁྱད་པར་བྱ་མིན་ན། །དེ་ལ་ལྟོས་པ་འགལ་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་དབང་པོའི་རྣམ་པར་ཤེས། །དེ་མ་ ཐག་རྐྱེན་ལས་བྱུང་ཅན།།ཡིད་ནི་ཡུལ་གཞན་ཉིད་འཛིན་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་ལོང་བས་མཐོང་བ་མིན། !་།རང་དོན་རྗེས་འགྲོའི་དོན་ལྟོས་ཅན། །དབང་སྐྱེས་བློ་ནི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

由入言说分别故，
由见返于牛等性，
了知性是返性者，
于见牛等性中者。
种等言说分别性，
由随行故随推者，
彼亦由此破除性。
虽是见之差别性，
所谓了知性者之，
分别一性由自性，
是为作者已宣说。
于执先前经验时，
意非是为量性者，
若执未见盲等性，
亦当见义性者故。
由刹那性故已过，
义见性者非有性，
若非刹那相性者，
当说具有差别性。
于具成办业性中，
不作少许差别性，
具根性或余性者，
云何许为能成性。
由彼事生知性亦，
一切当成同时起，
非由余作差别时，
由违依彼性故也。
是故根之识性者，
具等无间缘所生，
意能执取异境性，
是故盲者非能见。
具自义随行所依，
根生心性是因性。

།དེ་ཕྱིར་འདི་གཞན་འཛིན་ན་ཡང་། །ངེས་པ་འཛིན་པར་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་དང་བྱེད་དུས་མཚུངས་ མེད་ཅན།།རང་ཤེས་དུས་ཅན་དོན་དག་ནི། །ཅི་ལྟར་དབང་པོའི་ཤེས་པ་ཡི། །ལྷན་ཅིག་བྱེད་པ་ཡིན་ཞེ་ན། །མེད་པ་སྔར་ནུས་མེད་ཕྱིར་དང་། །ཕྱིས་ཀྱང་ཉེ་བར་མི་སྦྱོར་ཕྱིར། །རྒྱུ་རྣམས་ཐམས་ཅད་སྔར་ཡོད་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་རང་བློ་བཅས་དོན་མིན། !་།དུས་ཐ་དད་པས་ ཇི་ལྟར་འཛིན།།ཞེ་ན་རིག་པ་ཤེས་པ་ཡིས། །ཤེས་པའི་རྣམ་པ་འཇོག་ནུས་པའི། །རྒྱུ་ཉིད་ལ་ནི་གཟུང་བར་ཤེས། !་།རྒྱུ་དུ་མ་ཉིད་ཡོད་ན་ཡང་། །འབྲས་བུ་རྗེས་བྱེད་སྐྱེ་བ་གང་། །དེ་ནི་དེ་ཡི་ངོ་བོ་དེ། །བཞག་དང་གཟུང་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། !་། བདེ་སོགས་བདག་ཉིད་གཞན་མ་བསྟེན་། །བརྡ་བྱེད་པར་ནི་ནུས་མ་ཡིན། !་།དེ་ཕྱིར་དེ་དག་རང་རིག་ནི། །བརྗོད་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཅན་མ་ཡིན། !་།གཞན་ཡང་རིག་བྱེད་མིན་དེ་དག་།རང་གི་ངོ་བོ་ཅི་ལྟར་རིག་།དོན་གཅིག་ལ་བརྟེན་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་། །རིག་བྱ་ཡིན་ཞེས་འགའ་ཞིག་ཟེར། !་།དེ དང་དེ་མིན་རང་བཞིན་ཅན།།དེ་དང་དེ་མིན་དངོས་རྒྱུས་བསྐྱེད། !་།རྣམ་ཤེས་རྒྱུ་ལས་གཞན་མིན་སྐྱེས། །བདེ་སོགས་དེ་ཅིས་ཤེས་མ་ཡིན། !་།དོན་བཅས་དབང་པོ་རུང་བ་དང་། །བདག་ཉིད་ཇི་ལྟའི་སེམས་ཡོད་ན། །བདེ་བ་ལ་སོགས་སྐྱེ་བར་མཐོང་། །ཡིད་ཀྱང་དེ་དང་མཚུངས་པ་ ཡིན།།དེ་དག་མེད་དང་ཡོད་པ་ན། །འགའ་ལ་བདེ་ལ་སོགས་དང་བློ། །སྐྱེ་དང་མི་སྐྱེ་མཐོང་དེའི་ཕྱིར། །དེ་ལས་དེ་སྐྱེ་གཞན་ལས་མིན། !་།དེ་དག་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་པར་ལས། །བདེ་སྡུག་ལ་སོགས་ཐ་དད་ཡིན། །དཔེར་ན་བློ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ནི། །གསལ་དང་མི་གསལ་ཐེ་ཚོམ་བཞིན། !་།དོན་གང་ཉེ་ བས་བློ་དང་ནི།།བདེ་སོགས་དེ་དག་སྐྱེ་འགྱུར་བ། །དེ་བོར་ནས་ནི་བདེ་སོགས་ཉིད། །དེས་ནི་ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར། !་།རིམ་གྱིས་འཛིན་ན་དེ་མྱོང་བ། །རྣམ་ཆད་མེད་པར་སྣང་མི་འགྱུར། །མགྱོགས་ཕྱིར་ཞེ་ན་དེ་མཚུངས་ཕྱིར། །མྱོང་བ་མེད་པར་ཅིས་མ་ཡིན། !་།གཅིག་གིས་གཉིས་ཤེས་ མ་ཡིན་ཏེ།།དབང་པོའི་སེམས་ནི་ངེས་ཕྱིར་དང་། !་།བདེ་སོགས་མེད་ཀྱང་དོན་དག་ལས། །སྐྱེ་ཕྱིར་དེ་ནུས་གྲུབ་མེད་ཕྱིར། !་།གཉིས་ཀྱིས་སོ་སོ་སོ་སོར་ཡང་། །ནུས་པ་ཡིན་ན་སྔོ་སོགས་བཞིན། །བདེ་སོགས་འབའ་ཞིག་འཛིན་པར་འགྱུར། །དེ་རྒྱུའི་དོན་ནི་མ་བཟུང་བར། །དེ་མྱོང་བར་ནི་མི་ རིགས་སོ།

是故此执异性时，
许为执取决定性，
彼与作时不等者，
具时自知诸义性。
云何根之知性者，
是为俱有作者耶，
由无先前功能故，
后亦不作近合故，
一切因性先有故，
是故非具自心义。
由时差别云何执，
若谓由于了知性，
能立知性行相之，
因性即知为所取。
虽有多种因性中，
随果而生何性者，
彼即是彼自性性，
说为安立及执取。
乐等自性不依他，
非是能作施设者，
是故彼等自证性，
非具言说随系属。
复次非表彼等性，
云何了知自体性，
依于一义识性之，
有说是为所知性。
具彼非彼自性者，
由彼非彼事因生，
识从因生非异性，
乐等何故非所知。
具义根性堪能性，
如何自性心有时，
见生乐等诸性者，
意亦与彼相等性。
彼等无有及有时，
于某乐等及心性，
见生不生故彼故，
从彼生彼非从余。
由彼等之差别性，
乐苦等性差别性，
如同彼心自性之，
明与不明疑惑般。
由何义近心性及，
彼等乐等当生者，
舍彼乐等自性性，
由彼云何当了知。
若次第执彼经验，
不应显现无间断，
若谓由速同等故，
何故非是无经验。
一非能知二性者，
由根心性决定故，
虽无乐等由义性，
生故无成彼功能。
由二各别各别亦，
若是功能如青等，
当执唯一乐等性，
未执彼因义性时，
经验于彼不应理。

!་།དོན་དང་ལྷན་ཅིག་ཉིད་འཛིན་ན། །བདེ་སོགས་ཀྱི་ནི་ནུས་པ་ཅི། །གང་ཕྱིར་དེས་བསྐྱེད་བློ་མི་འདོད། !་།དོན་མེད་པར་ནི་བདེ་ལ་སོགས། །མིག་སོགས་རྣམས་ཀྱིས་མྱོང་ན་ནི། །གཟུགས་སོགས་བུད་མེད་སོགས་ཁྱད་པར། །ནམ་ཡང་མིག་གིས་འཛིན་མི་འགྱུར། །ནང་གི་ ཡན་ལག་ནུས་པའི་དོན།།ཡོད་ན་ཕྱི་རོལ་མཐོང་མི་འགྱུར། །དོན་འཛིན་ན་ནི་དེ་ལས་སྐྱེས། །བདེ་བ་ལ་སོགས་མྱོང་མི་འགྱུར། !་།ཡུལ་དེ་དང་ནི་དེ་ཡོད་ལས། །བློ་ནི་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་ན་ནི། །ཅིག་ཅར་དོན་ནི་ཡོད་པ་ན། །བདེ་སྡུག་དག་ནི་རིག་པར་འགྱུར། !་།ནང་གི་ཉེར་ལེན་ཤེས་པ་ ཡང་།།ཡོད་ན་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་འབྱུང་། །གཅིག་པོ་དེ་ནི་འགལ་བ་ཡི། །ཉེར་ལེན་མིན་པར་འདོད་ཅེ་ན། །གང་གིས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ནི། །མི་ཤེས་པ་ཡི་ཉེར་ལེན་རྒྱུ། །བདག་པོ་ཉིད་དུ་འགྱུར་ཡིན་ན། །དེ་ནི་འགལ་བ་དག་ལའང་མཐོང་། །དཔེར་ན་སྣང་གཅིག་ མཚན་རྒྱུ་དང་།།དེ་ལས་གཞན་པའི་དབང་པོ་དག་།གཟུགས་མཐོང་བ་དང་མི་མཐུན་དང་། །མཐུན་པ་ཅིག་ཅར་བྱེད་པ་བཞིན། !་།དེ་ཕྱིར་བདེ་སོགས་རང་ཉིད་ལ། །འཕོས་པའི་དོན་ནི་སྣང་བ་དང་། །དེ་མྱོང་ཕྱིར་ན་འཇིག་རྟེན་འདོགས། !་།ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་དངོས་སུ་མིན། །རང་བདག་ རིག་བྱེད་འདི་དག་ནི།།དོན་ལས་སྐྱེས་པ་ཙམ་དུ་ཟད། །དོན་གྱི་བདག་ཉིད་དེ་དག་གི་།རང་གི་བདག་གྱུར་དེས་མྱོང་ཡིན། །དེས་ན་དོན་མྱོང་བར་བཤད་དེ། །དམིགས་པ་ཉིད་ནི་དེར་སྣང་བའོ། !་།འགའ་ཞིག་བདེ་སོགས་ཕྱི་རོལ་ན། །གནས་ཉིད་དང་ནི་སེམས་མེད་དང་། །གཟུང་ བར་སྨྲ་སྟེ་དེ་ཡི་ཡང་།།ཅིག་ཅར་གཉིས་འཛིན་མི་རིགས་སོ། །སྔོ་སོགས་རང་བཞིན་བདེ་སོགས་དང་། །གཅིག་ཕྱིར་ཅིག་ཅར་འཛིན་ཞེ་ན། !་།ཐ་དད་སྣང་ཅན་སེམས་ཀྱིས་ནི། །གཟུང་དེ་ཅི་ལྟར་ཐ་མི་དད། །ཕྱི་དེར་ཁྱད་པར་ཡོད་མིན་ཡང་། །གོམས་པ་ཡི་ནི་ཁྱད་པར་ལས། ། བློ་ལ་དགའ་དང་ཡོངས་སུ་གདུང་། །ཁྱད་པར་དུ་ནི་མི་འགྱུར་རོ། །གལ་ཏེ་བློ་ཡང་བདེ་སོགས་ཀྱི། །བདག་ཉིད་ཡིན་པས་མི་འགལ་ན། །ད་ནི་ཕྱི་དེ་བདེ་སོགས་ཀྱི། །བདག་ཉིད་ཡིན་ཞེས་ཅི་ལྟར་རྟོགས། !་།གལ་ཏེ་རིགས་ནི་ཐ་དད་དག་།གཟུང་འཛིན་མིན་ན་སྐྱེས་བུ་ནི། །ཀུན་གྱི འཛིན་བྱེད་མི་འགྱུར་ཏེ།།དེས་ན་ཟ་བ་པོ་ཉིད་ཉམས། !་།འདིས་ནི་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་བསལ་། །རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་མ་ཡིན་ཏེ། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་ཉིད་མེད་ཕྱིར། །ཡོད་ན་དེ་ནི་གཞན་ལའང་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་ནང་ཉིད་དང་། !་།མྱོང་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་སེམས་ ཡིན་ནོ།

若与义性同时执，
乐等性之功能何，
由彼所生心非许。
若无义性乐等性，
由眼等性经验时，
色等女人等差别，
眼终不成能执取。
内支分之功能义，
若有不见外境性，
若执义性从彼生，
乐等不成所经验。
由彼彼境有性故，
若心同时而生者，
同时义性有时中，
当知乐苦二性者。
内近取性知性亦，
若有苦等当生起，
若谓一性非相违，
近取因性非许者。
由何识性非知性，
近取因性为主性，
若成彼性者即是，
于相违中亦见彼。
如同一显因性及，
异于彼性诸根者，
见色不顺及顺性，
同时而作如是故。
是故乐等自性中，
转义显现性者及，
由经验故世间立，
外境义性非实有。
自性能知此等性，
唯是从义所生性，
义之自性彼等之，
成自性者彼经验。
是故说为经验义，
所缘性即彼显现。
有说乐等外境中，
住性及与无心性，
说为所取彼亦是，
同时执二不应理。
青等自性乐等性，
由一故同时执者。
具差别显心性者，
彼所取云何无异，
虽外无有差别性，
由串习之差别故，
于心喜及遍恼性，
不成差别性者也。
若谓心亦乐等之，
自性故而无相违，
今外彼乐等性之，
自性云何当了知。
若谓异类诸性中，
非所能取士夫性，
一切非成能执者，
是故坏失食者性。
由此遣除因与果，
非是因性及果性，
由无所取能取性，
若有彼性余亦成。
是故彼性内性及，
由所经验故是心。

!་།གང་གི་རང་བཞིན་མྱོང་མ་ཡིན། །དེ་ནི་དེ་ཡི་མྱོང་མ་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་དེ་རང་བཞིན་མིན་པ། །མྱོང་བའི་བློ་གནས་དེ་རིག་ན། །མངོན་སུམ་དྲན་པའི་རྣམ་པ་ཅན། །མྱོང་བ་མ་གཏོགས་འདི་བློ་གང་། །དེ་དང་དེ་དོན་ལ་བརྟེན་ནས། ། བདེ་དང་སྡུག་བསྔལ་སོགས་མྱོང་བ། །གཅིག་ཉིད་འབྱུང་བར་འགྱུར་མཐོང་གི་།བར་དུ་གཞན་ནི་མ་མཐོང་ངོ་། !་།ལྕགས་གོང་དང་ནི་མེ་བཞིན་དུ། །འདྲེས་པས་རྣམ་དབྱེར་མེད་ཅེ་ན། !་།དེ་ལྟ་ཡིན་ན་དངོས་ཀུན་ལ། །ཐ་དད་ཐ་དད་མིན་བཞག་ཉམས། !་།ཐ་དད མེད་མྱོང་གཅིག་ཡིན་ན།།དེ་ལྟར་གང་མིན་དེ་ཐ་དད། །ཅན་སྒྲུབ་འདི་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་ན། །ཐ་དད་སྒྲུབ་བྱེད་འགྲུབ་མ་ཡིན། !་།སྡུག་བསྔལ་དཀར་སོགས་ཐ་དད་སྣང་། །ཐ་དད་མ་ཡིན་བློ་མྱོང་ནི། །ཐ་དད་མེད་སྣང་ཐ་དད་ན། །ཐ་དད་ཐ་དད་མེད་རྟེན་ཅི་། !་།གཅིག་ ཚེ་གསལ་བས་བསྒྲིབས་ན་ཡང་།།སེམས་ཀྱི་ཁྱད་པར་རྒྱུན་དག་ལ། །ཐ་དད་པར་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །ཐ་དད་རྣམ་གཞག་གྲུབ་པ་ཡིན། !་།རྣལ་འབྱོར་ཤེས་པ་སྔར་བཤད་པ། །དེ་དག་གི་དེ་བསྒོམས་བྱུང་ཡིན། །རྟོག་པའི་དྲ་བ་རྣམ་བསལ་བས། །གསལ་ བ་ཉིད་དུ་སྣང་བ་ཡིན།!་།འདོད་འཇིགས་མྱ་ངན་གྱིས་བརླམས་དང་། །རྐུན་པོ་རྨི་སོགས་ཀྱིས་བསླད་པས་། །མདུན་ན་གནས་པ་བཞིན་དུ་ནི། །ཡང་དག་མིན་པ་མཐོང་བར་འགྱུར། །རྣམ་པར་རྟོག་དང་རྗེས་འབྲེལ་ནི། །དོན་གསལ་སྣང་བ་ཅན་མ་ཡིན། !་། རྨི་ལམ་ན་ཡང་དྲན་པ་དེ། །དེ་འདྲའི་དོན་ལྡན་མིན་པར་དྲན། !་།མི་གཙང་ཟད་པར་ས་ལ་སོགས། །ཡང་དག་མིན་པའང་བསྒོམས་པ་ཡི། །སྟོབས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་རྟོག་མེད་དང་། །གསལ་བར་སྣང་བ་ཅན་དུ་མཐོང་། !་།དེ་ཕྱིར་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། ། གང་གང་ཤིན་ཏུ་བསྒོམས་གྱུར་པ། །བསྒོམ་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་ན། །དེ་གསལ་མི་རྟོག་བློ་འབྲས་ཅན། །དེ་ལ་སྔར་བཤད་དངོས་པོ་བཞིན། །བསླུ་བ་མེད་ཅན་གང་ཡིན་དེ། །བསྒོམས་བྱུང་མངོན་སུམ་ཚད་མར་འདོད། བསྒོམས་བྱུང་མངོན་སུམ་ཚད་མར་འདོད། །ལྷག་མ་ཉེ་བར བསླད་པ་ཡིན།!་།ཤེས་གང་གང་ལ་སྒྲ་དོན་འཛིན། །དེ་ནི་དེ་ལ་རྟོག་པ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོ་སྒྲ་དོན་མིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་ཀུན་མངོན་སུམ། !་།མངོན་སུམ་ལྟར་སྣང་རྣམ་པ་བཞི། །རྟོག་པའི་ཤེས་པ་རྣམ་གསུམ་དང་། །རྟེན་བསླད་ པ་ལས་བྱུང་བ་ཅན།།རྟོག་པ་མེད་པ་གཅིག་ཡིན་ནོ། །དབང་སྐྱེས་མིན་པར་གྲུབ་དོན་དུ། །གཉིས་བཤད་འཁྲུལ་པ་མཐོང་ཕྱིར་རོ། !་།རྗེས་དཔག་སོགས་གྲུབ་བརྗོད་པ་ནི། །སྔ་མ་གཉིས་ཉིད་བསྒྲུབ་ཕྱིར་རོ། !་།བརྡ་རྟེན་ཅན་དང་དོན་གཞན་ལ། ། སྒྲོ་འདོགས་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དག་།མངོན་སུམ་ཉེར་འཇུག་ཅན་ཉིད་ཕྱིར། །འགའ་ཚེ་འཁྲུལ་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ནོ།

若何自性非经验，
彼即非彼之经验。
若非彼之自性者，
住经验心知彼时，
现量忆念行相性，
除经验外此何心。
依于彼彼义性故，
乐与苦等所经验，
见唯一性当生起，
中间未见余性者。
如同铁丸与火性，
由和合故无差别，
若如是者一切事，
坏失差异无异立。
若无异经验一者，
如是非彼彼差别，
具能立此非能立，
差别能立非成就。
苦及白等差别显，
无差别心经验性，
无异显现差别时，
差异无异所依何。
一时明性所障时，
于心差别相续中，
由见差别性故者，
差别安立得成就。
瑜伽知性先所说，
彼等修所生性是，
遣除分别网性故，
显现唯一明性者。
贪怖忧愁所迷乱，
盗贼梦等所染故，
如同住于面前性，
当见非是真实性。
具随分别系属性，
非具义明显现性，
于梦中亦忆彼性，
忆非具有如是义。
不净遍处地等性，
非真实亦由修习，
力故化现无分别，
见为具有明显性。
是故真实非真实，
何性何性极修习，
当修习圆满时中，
彼明无分别心果。
如于彼先说事般，
何性具有无欺性，
许为修生现量量，
余者即是近染污。
何知于何执声义，
彼即于彼分别性，
自性非是声义性，
是故于彼皆现量。
似现量性有四种，
分别知性有三种，
具从所依染污生，
无分别性唯一者。
非根所生成义故，
说二由见错乱故。
说成比量等性者，
为成就前二性故。
依于施设及异义，
增益分别性等者，
由具现量近入故，
有时即是错乱因。

!་།ཇི་ལྟར་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་དོན་ཅན། །དྲན་པ་ལ་སོགས་རྟོག་པ་འདི། །བརྡ་ལ་བལྟོས་པའི་ངང་ཚུལ་ཅན། །མངོན་སུམ་དོན་ལ་འཛིན་མི བྱེད།།དེ་ལྟར་ཉམས་མྱོང་དྲན་མེད་པར། །བུམ་པ་ལ་སོགས་པ་དག་ལ། །ཤེས་ཡོད་མིན་པས་དེ་ཡང་ནི། །མངོན་སུམ་ལས་ནི་ཡོངས་ཉམས་འགྱུར། !་།འདིར་ནི་བཞི་པ་དམིགས་བསལ་ཏེ། །དེར་ནི་ཉེར་གནོད་ལས་སྐྱེས་བརྗོད། །དེ་ལ་རབ་རིབ་འབའ་ཞིག་ ནི།།ཉེར་གནོད་མཚོན་པར་བྱེད་པ་ཡིན། !་།དེ་ཡང་ཡིད་ཀྱི་ཞེས་ཁ་ཅིག་།སྔོ་དང་ཟླ་གཉིས་ལ་སོགས་བློའི་། །དབང་པོའང་རྒྱུ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བའི། །གཞུང་འདི་དང་ནི་དེ་དག་འགལ། !་།གལ་ཏེ་བརྒྱུད་པས་རྒྱུ་ཡིན་ན། །དབང་པོའི་ཤེས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་ དག་།དཔྱད་པ་འདི་ལ་ཡིད་ཀྱི་ནི། །སྐབས་སུ་ཅི་ལྟར་འགྱུར་བ་ཡིན། !་།དབང་རྟེན་གང་ཡིན་གལ་ཏེ་གང་། །དབང་པོ་ཡོད་མེད་རྗེས་འཇུག་ཅན། །དེ་མཚུངས་གལ་ཏེ་འགྱུར་ལྡན་ན། །དེ་འདི་ཉིད་ན་ཅི་ཕྱིར་འགོག་!་།འདིར་ཡང་སྦྲུལ་སོགས་འཁྲུལ་པ བཞིན།།དབང་པོའི་འགྱུར་བ་ཡོད་ན་ཡང་། །ལྡོག་འགྱུར་དབང་པོའི་བསླད་པ་ནི། །ལོག་ཀྱང་ལྡོག་པར་མི་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་བཞིན་གཞན་གྱི་རྒྱུད་ལ་ནི། །བརྗོད་པ་དག་གིས་འགའ་ཚེ་འཇོག་།མཐོང་བ་དྲན་ལ་ལྟོས་འགྱུར་ཞིང་། །ཡོངས་སུ་གསལ་བར་སྣང་མི་འགྱུར། གཉིད་ལོག་པ་འམ་སད་པ་ན། །གསལ་བར་སྣང་བ་ཅན་བློ་གང་། །དེ་ནི་རྟོག་མེད་གཉི་གར་ཡང་། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རྟོག་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་རྟོག་མེད་ན་ཡང་། །ཚད་མ་ཉིད་ནི་བཀག་པ་སྟེ། །བསླུ་བའི་ཕྱིར་རོ་དེ་དོན་དུའང་། །མངོན་སུམ ལྟར་སྣང་གཉིས་སུ་བཤད།!་།བྱ་བ་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཅེས་ཏེ། །ལས་ཀུན་གྱི་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་དག་།ཐམས་ཅད་མ་ཡིན་གང་ལས་འབྲས། །གང་ཡིན་དེ་ནི་དེ་སྒྲུབ་བྱེད། །དེ་ལ་ཉམས་མྱོང་ཙམ་དུ་ནི། །འདྲ་བའི་བདག་ཅན་ཤེས་པ་ནི། །གང་གི་ལས་ནི་ སོ་སོ་ལ།།རྣམ་འབྱེད་དེ་བདག་འགྱུར་བ་ཡིན། !་།བདག་ཉིད་འགྱུར་མིན་རྒྱུ་དག་ལ། །ཐ་དད་ཡོད་ཀྱང་ཐ་དད་ཀྱི། །ལས་ལ་ཐ་དད་མེད་པ་འདི། །ཐ་དད་པར་ནི་ངེས་བྱེད་མིན། !་།དེ་ཕྱིར་འདི་བདག་ཐ་དད་པ། །གང་ལས་འདི་འདིའི་རྟོགས་པ་ཞེས། ། བྱེད་པ་ཡི་ནི་ལས་ངེས་ཏེ། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ཅན་དུ་གྲུབ། !་།རྣམ་འགས་ཤེས་པའི་རང་བཞིན་ནི། །ཐ་དད་པར་ནི་བྱེད་ན་ཡང་། །འདི་ནི་དོན་དང་འབྲེལ་བྱེད་པ། !་།དོན་གྱི་ངོ་བོ་ལས་གཞན་མིན། !་།དེ་ཕྱིར་གཞལ་བྱ་རྟོགས་པ་ཡི། །སྒྲུབ་བྱེད་གཞལ བྱའི་རང་བཞིན་ཉིད།།སྒྲུབ་བྱེད་གཞན་ཡིན་ན་དེ་ནི། །དེ་ལས་དང་འབྲེལ་མི་འགྲུབ་བོ།

如何具隐蔽义性，
忆念等此分别性，
具依施设性质者，
不作现量义执取。
如是无有经验忆，
于瓶等诸性中者，
由无有知故彼亦，
当从现量全坏失。
此中遮除第四性，
说彼生自近损害，
于彼唯一翳障性，
是为近损能表示。
彼亦意者有诸说，
青及二月等心性，
根亦是因如是说，
此论与彼等相违。
若谓由间接因性，
根知所行境界中，
于此观察意性之，
如何当成处所性。
何为根依若何性，
具随根有无性者，
彼等若成具变异，
何故遮遣此自性。
此中亦如蛇等惑，
虽有根性变异时，
当返根之染污性，
虽返不成返性及。
如是于他相续中，
由说有时当安立，
见性依于忆念转，
不成遍明显现性。
睡眠或者醒觉时，
何心具有明显现，
彼无分别二者中，
若非如是分别性。
是故虽彼无分别，
遮遣量性彼即是，
由欺故及为义故，
说二似现量性者。
说为能作成办者，
一切业之能成办，
非一切从何果性，
何性彼即彼能成。
于彼唯一经验中，
具相似性自心性，
于何各别业性中，
分别彼性当变异。
非变自性诸因中，
虽有差别差别之，
业中无有差别此，
非是差别决定者。
是故此性差别性，
由何此此了知者，
决定作者之业性，
成就具彼能成就。
由某分知自性性，
虽作差别性者然，
此即作义系属性，
非异义之自性者。
是故了知所量之，
能成即是所量性，
若是异性能成者，
不成与彼相系属。

!་།དེ་ཡང་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཡིན། །དེས་ན་འབྲས་བུ་དོན་གཞན་མིན། !་།དེ་ཡི་བདག་ཉིད་འཛིན་པ་དེ། །དོན་རྟོགས་པ་ཡི་བདག་ཉིད་ཀྱི། །བྱེད་པས་རང་གི་ ལས་ལ་ནི།།བྱེད་དང་བཅས་པ་ལྟ་བུར་སྣང་། །བདག་ཉིད་བྱེད་པོ་མིན་ན་ཡང་། །དེ་ཡི་དབང་གིས་དེར་བཞག་ཕྱིར། །དཔེར་ན་འབྲས་བུ་རྒྱུ་རྣམས་ཀྱི། །བདག་ཉིད་འདྲ་བར་འབྱུང་བའི་ཕྱིར། །བྱ་བ་བདག་ཉིད་མ་ཡིན་ཡང་། །འཇིག་རྟེན་རྒྱུ་གཟུགས་འཛིན་ཞེས་ བརྗོད།!་།དེ་ཕྱིར་མཐོང་དང་དབང་འབྲེལ་དང་། །ཁྱད་པར་གྱི་ནི་བློ་དེ་དག་།བྱ་བ་ལ་ནི་ཆོད་པའི་ཕྱིར། །ཚད་མ་ཉིད་དུ་མི་འདོད་དོ། །བྱ་བ་ལ་ནི་བྱེད་པ་རྣམས། །ཐམས་ཅད་ཉེ་བར་སྦྱོར་ན་ཡང་། །ཐ་མའི་ཐ་དད་བྱེད་གང་དེ། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་དམ་པར་འདོད། !་། ཀུན་གྱི་མཚུངས་རྒྱུ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། །འདི་འདྲ་དབང་པོ་ལ་ཡོད་མིན། །དེ་ཐ་དད་ཀྱང་ཐ་དད་མེད། །འདི་འདི་ཞེས་བྱ་དེ་གང་ལས། །འདིས་ནི་ལྷག་མ་བཤད་པ་ཡིན། !་།དེ་དངོས་མེད་ན་ཁྱད་པར་གྱི། །བློ་ཡང་ཐ་དད་མེད་འགྱུར་ཏེ། །བློ་གཞན་དག ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ།!་།བྱ་བ་དང་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་གཉིས། །ཡུལ་ཐ་དད་པའང་མི་འདོད་དོ། །དོན་གཅིག་ཡིན་ན་གཉིས་དོན་མེད། །རིམ་བཞིན་འབྱུང་བ་མེད་པར་འགྱུར། །བློ་ནི་ཅིག་ཅར་འབྱུང་འགྱུར་ན། །བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་རྣམ་གཞག་ལ་བརྟེན་ ནས་ནི།།ཆ་དག་བསྒྲུབ་བྱ་སྒྲུབ་བྱེད་གཞག་!་།བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་འབྲེལ་ན་ཡང་། །ཆོས་འགའ་ཞིག་ནི་རྟོགས་འགྱུར་བའི། །ངེས་པ་དེར་ནི་མི་འགྱུར་ཏེ། །འབྲེལ་པ་བྱེ་བྲག་མེད་ཕྱིར་རོ། !་།དེ་ཐ་དད་མེད་ཀྱང་གང་ལས། །ཐ་དད་དེ་འདིའི་ཚད་མ་ཉིད། ། འདུས་བྱས་ལས་ནི་མིན་དེའི་དངོས། །མེད་ན་དེ་ཡང་གཞག་མེད་ཕྱིར། !་།གལ་ཏེ་བྱ་བྱེད་གཅིག་ཡིན་པར། །འགལ་ལོ་ཞེ་ན་མི་བདེན་ཏེ། །ཆོས་ཐ་དད་པ་ཁས་ལེན་ཕྱིར། །དངོས་སུ་ཐ་དད་མེད་པར་འདོད། །བྱ་བ་བྱེད་པའི་ཐ་སྙད་དག་།ཐམས་ཅད་དེ་ལྟར་རྣམ་པར་གནས། ། ཐ་དད་འདོད་པའི་དངོས་རྣམས་ལ་། །སྒྲོ་འདོགས་པས་ནི་འཇུག་ཕྱིར་རོ། །དོན་རིག་གང་ཡིན་སོ་སོར་རིག་།མངོན་སུམ་གང་ཡིན་འདི་ཉིད་དོ།

彼亦即是彼自性，
是故果非异义性。
彼之自性执取彼，
义了知之自性之，
由作用于自业中，
显现如同具作者。
虽非自性作者性，
由彼力故立彼故，
如同果性诸因之，
自性相似生起故，
虽非作用自性然，
世间说为因取色。
是故见及根系属，
及彼差别心性等，
由于作用断绝故，
不许彼等即为量。
于作用中诸作者，
虽一切近加行然，
何作最后差别者，
许彼即是胜能成。
由是一切同因故，
此等非有于根中，
彼虽差别无差别，
此此所说由何性，
由此说明余性者。
若无彼事差别之，
心亦当成无差别，
余心亦复如是性。
作用及与能成二，
亦不许有境差别，
若是一义二无义，
当成无有次第生。
心若同时当生起，
当成无有所立能，
依于彼等安立故，
安立诸分所立能。
虽由自性皆系属，
有法当成了知性，
决定于彼不成者，
由无系属差别故。
彼虽无异由何性，
差别彼此即量性，
非从有为彼事性，
无故彼亦无安立。
若谓作者一性中，
相违者说非真实，
由许差别诸法故，
许为实无差别性。
作用作者言说等，
一切如是而安住，
于许差别诸事中，
由增益故而趣入。
何为义知各别知，
何为现量即此性。

།དེ་ནི་གང་གིས་དོན་རིག་ཡིན། །དེ་འདྲ་ལས་ཡིན་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། !་།འོན་ཏེ་འདི་མྱོང་དེ་གང་ལས། །འདི་ནི་དེ་ཉིད་རྣམ་དཔྱོད ཡིན།།རྡུལ་ཕྲན་དེ་དག་གང་གིས་ན། །རགས་པར་སྣང་བ་དེ་འདྲར་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་དོན་དངོས་མིན། !་།ཡིན་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཅན་ཡིན་པས། །དེ་མྱོང་བ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །དེ་འདྲ་བ་དང་དེ་ལས་བྱུང་། །གལ་ཏེ་མྱོང་བའི་མཚན་ཉིད་ཡིན། ། དོན་མཚུངས་ཅན་གྱི་རྣམ་པར་ཤེས། །མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་མྱོང་འགྱུར། !་།འདི་མཐོང་འདི་ཐོས་ཞེས་བྱ་བར། །གང་ལ་བློ་ནི་ངེས་པ་དེ། །དེས་མྱོང་ཡིན་ན་གང་གིས་དེ། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན་འདོད་པ། །སྣང་དང་མཐོང་བ་དེ་དག་གི་།ཉེ་བ་དེ་ཉིད་དཔྱད་བྱ་ཡིན། །དེ་དག འབྲེལ་པ་ལ་བརྟེན་ནས།།ལྟ་བ་པོ་ཡི་ངེས་དེ་ཡིན། !་།དེ་ཡི་མྱོང་དེ་བདག་ཉིད་དེ། །དེ་ཡང་གཞན་འགའ་ཞིག་གི་མིན། །མངོན་སུམ་སོ་སོ་རིག་བྱ་ཡིན་། །དེ་ཡི་དེ་ནི་བདག་ཉིད་ཡིན། !་།དེས་ན་ཉམས་མྱོང་བྱ་གཞན་མེད། །དེ་ལའང་ མྱོང་བ་གཞན་ཡོད་མིན།།དེར་ཡང་བརྩད་པ་མཚུངས་ཕྱིར་ཏེ། །དེ་ནི་རང་ཉིད་གསལ་བ་ཡིན། །དེ་ཡི་དངོས་དེ་སྔོ་སོགས་ཕྱིར། །རང་བཞིན་ཉམས་སུ་མྱོང་བའང་དེ། །རང་གི་ངོ་བོ་མྱོང་གྱུར་ཀྱང་། །སྔོ་སོགས་མྱོང་བར་སྣང་བ་ཡིན། !་།ཇི་ལྟར་དེ་ ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར།།གསལ་བྱེད་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ན། །རང་གི་ངོ་བོ་གསལ་བྱེད་འདོད། །དེ་ལྟར་བློ་བདག་རིག་ཅན་ཡིན། །དེ་ཡི་རིག་བྱ་དོན་གཞན་ན། །ཚོར་བྱ་ཚོར་བྱེད་འཐད་པར་དཀའ། !་།རིག་བྱ་རིག་བྱེད་རྣམ་པ་མེད། །སྐྲ་སོགས་ཤེས་པའི་ ཐ་དད་བཞིན།།གང་ཚེ་གཟུང་འཛིན་རྣམ་ཕྱེ་བའི། །མཚན་ཉིད་རྣམ་པར་བསླད་པ་ཅན། །ཇི་ལྟར་འཁྲུལ་པས་མཐོང་གྱུར་པ་། །དེ་ལྟར་འདི་རྣམ་གཞག་བྱས་པ། །དེ་ཚེ་གཟུང་དང་འཛིན་པ་ཡི། །མཚན་ཉིད་ལ་ནི་བརྩད་བྱ་མིན། !་།དེས་ན་གཞན་རིག་མེད་ པའི་ཕྱིར།།རང་གི་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་འདོད། !་།གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་མྱོང་གྱུར་ན། །ཉེས་པ་ཅི་ཡོད་ཅི་ཡང་མེད། །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་མྱོང་གྱུར་པ། །འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཅི་བརྗོད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བློ་ནི་དེ་རྣམ་ཅན། །རྣམ་པ་རྗེས་ཞུགས་ཅན་དེ་ཡོད། །དེ་ནི་ཕྱི་འམ་གཞན་ལས་ ཞེས་།།འདི་ནི་དཔྱད་པར་རིགས་པ་ཡིན། !་།མཐོང་བའི་ཁྱད་པར་དང་བྲལ་བ། །མི་འཛིན་དེ་འཛིན་ན་འཛིན་ཕྱིར། །སྔོན་པོར་སྣང་བ་མཐོང་བ་ཡིན། །ཕྱི་རོལ་ཡན་གར་དོན་ཡོད་མིན། !་།འདིར་འགའ་ཞིག་ནི་འགའ་ཞིག་གི་།བག་ཆགས་རབ་ཏུ་སད་བྱེད་པ། །དེ་ ཕྱིར་བློ་ནི་རྣམ་ངེས་ཀྱི།།ཕྱི་རོལ་དོན་ལྟོས་མ་ཡིན་ནོ།

彼由何故是义知，
若如是业成错乱。
若此经验由何性，
此即是彼观察性。
彼等微尘由何故，
作为显现粗大性，
是故彼非实义性。
虽是具有错乱故，
彼经验之自性性，
不能成为能成就，
如是性及从彼生。
若是经验相性者，
具义相似诸识性，
等无间性当经验。
此见此闻如是说，
于何心有决定彼，
若是彼经验性者，
何许彼之能成就。
显现及见彼等之，
近性即是应观察，
依于彼等系属故，
见者决定即是彼。
彼之经验彼自性，
彼亦非是余某性，
现量各别应了知，
彼之彼即是自性。
是故无有异经验，
于彼亦无异经验，
由于彼中诘难等，
彼即自性明了性。
彼之事性青等故，
自性经验性亦彼，
虽成经验自体性，
显现经验青等性。
如何由是自性故，
能明极为明了时，
许为明了自体性，
如是心具自知性。
彼之所知异义时，
所受能受难成立。
无有所知能知相，
如发等知差别性，
何时分别所取能，
具有染污相性者，
如何由惑见性已，
如是安立此诸相，
尔时所取能取之，
相性不应作诘难。
是故由无他知故，
许为自之果性者。
若是经验外境时，
有何过失全无有，
经验外境义性者，
由此即当说何性。
若心具有彼相性，
具随行相彼有时，
彼从外或从他性，
此即应当作观察。
离见差别性者中，
不取彼取故取故，
见为青色显现性，
无有外境独义性。
此中某性于某性，
极为觉醒习气故，
是故心之决定性，
不待外境义性者。

།དེ་ཕྱིར་གཅིག་ལ་ཚུལ་གཉིས་ཡོད། །གང་ཕྱིར་དེ་ལྟར་མྱོང་བ་དང་། །དྲན་པས་འདི་ཡི་རྣམ་པ་གཉིས། །མྱོང་བ་ཉིད་ནི་འབྲས་བུ་ཡིན། !་།གང་ཚེ་རྣམ་རིག་རྒྱུ་ཡི་ཡུལ། །གཞན་འདོད་པའམ་མི་ འདོད་པ་།།དེ་ཡི་དངོས་པོར་མ་གྲུབ་པ། །དེ་ནི་དེ་ལྟར་མྱོང་བ་ཡིན། !་།གང་ཚེ་ཤེས་ཆ་དོན་དུ་ནི། །གཞག་ཕྱིར་ཤེས་པ་ཡུལ་བཅས་པ། །དེ་ཚེ་བདག་ཉིད་ཉམས་མྱོང་གང་། །དེ་ཉིད་དོན་དུ་རྣམ་པར་ངེས། !་།གལ་ཏེ་འདི་བདག་འདོད་རྣམ་དང་། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་མྱོང་ གྱུར་ན།།འདོད་པའམ་མི་འདོད་པ་དེས་ཀྱང་། །དོན་རིག་པར་ནི་འགྱུར་བ་མིན་། །ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །ཇི་ལྟར་ཉམས་སུ་མྱོང་ཉིད་དེ། །ཤེས་པའི་བདག་ཉིད་རང་ངོ་བོས། །མ་ཡིན་དུ་མའི་བདག་སྐྱོན་ཕྱིར། །ཁས་བླངས་ན་ཡང་གཉིས་པོ་དག་།ཐ་དད་པར་ནི་མྱོང་ མི་འགྱུར།!་།མ་མཐོང་བསྒྲིབས་ཕྱིར་མིན་ཞེ་ན། །དོན་གྱི་དབང་གིས་རྟོགས་མི་འགྱུར། །དུ་མའི་བདག་ཉིད་དངོས་དེ་ལ། །གཅིག་གི་བདག་ཏུ་མཐོང་བྱེད་པ། །མ་མཐོང་བ་དེ་ཅི་ལྟར་ན། །དོན་མཐོང་བྱེད་པར་འགྱུར་བ་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་འདོད་དང་མི་འདོད་པར། །སྣང་བ་རྟོག་ཡིན་དོན་བློ་མིན། ། དེ་ལའང་འཆི་ལྟས་ལ་སོགས་པར། །མཚམས་སྦྱོར་མེད་སེམས་མཐོང་བ་ཡིན། !་།དེ་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་གཞལ་བྱ་ལའང་། །རང་ཉིད་ཉམས་མྱོང་འབྲས་ཡིན་རིགས། །གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་འདི་རང་བཞིན། །དེ་ལྟར་དོན་ནི་རྣམ་པར་ངེས། !་།དེའི་ཚེ་དོན་སྣང་འདི་ཉིད་ནི། །ཚད་ཡིན་ཡོད་དུ་ཟིན་ཀྱང་ནི། །དོན་གཞན མིན་ཕྱིར་ཕྱི་རོལ་ལ།།འཛིན་བདག་ལྟོས་པར་བྱ་བ་མིན་། !་།གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་བདག་དེ། །ཤེས་ལ་གནས་པ་དེ་ལྟ་བུར། །འདི་ནི་དེ་ལྟར་གནས་སོ་ཞེས། །ངེས་བྱེད་བདག་ཉིད་རིག་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་འདི་ཉིད་དོན་རིག་འདོད། །འདི་ལྟར་དོན་བདག་སྣང་མ་ཡིན། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་བློ་ལ་ནི། །གནས་དོན་དེ་ཡི་ བྱ་བ་དེ།།གང་ཕྱིར་ཇི་ལྟར་དོན་དེ་ནི། །གནས་པ་དེ་ལྟར་དེ་རབ་གསལ། !་།དོན་འཇོག་དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །རང་རིག་ཡིན་ཡང་དོན་རིག་འདོད། །དེ་ཕྱིར་ཡུལ་ཐ་དད་པའང་མིན། །རང་གི་ངོ་བོ་དཔྱོད་པ་ན། །རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན་པར་བཤད། །དོན་རིག་དེ་བདག་ཉིད་ཕྱིར་རོ། !་།དེ་དང་ འདྲ་བའམ་གཞན་འདྲའང་རུང་།།ཤེས་པ་དེ་ལྟར་སྣང་བ་ཡིན་། །རྒྱུ་ནི་དོན་ཡང་ཡིན་པས་ན། །དོན་ནི་གཞལ་བྱ་ཉིད་དུ་འདོད། !་།ཇི་ལྟར་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ལྟར། །དོན་དངོས་མེད་པར་སྣང་ཅན་དེ། །ཇི་ལྟར་དོན་འཛིན་ཞེ་ན་བདེན། །དེ་འདྲ་ངས་ཀྱང་མི་ཤེས་སོ།

是故一中有二相，
由何如是经验及，
忆念此之二相性，
经验自性即果性。
何时识知因境界，
许为他性或非许，
彼之事性未成就，
彼即如是经验性。
何时知分为义故，
安立具境之知性，
尔时自性经验何，
彼即决定为义性。
若此自性许诸相，
及成经验异相时，
由彼所许非许性，
不成了知义性者。
虽有外境义性然，
如何即是经验性，
知之自性自体性，
非是多性自过故。
虽是许取二性等，
不成经验差别性。
若谓未见遮障故，
不成了知由义力，
于彼多性自事中，
作见一性自性者，
彼未见性如何成，
能作见于义性者。
若谓显现许非许，
是分别非义心性，
于彼死相等性中，
见无相属心性者。
是故于外所量中，
自性经验应为果，
由何如是此自性，
如是决定义性故。
尔时此义显现性，
虽是量性有时然，
由非异义外境上，
不应观待执自性。
由何如是义自性，
住于知中如是性，
此即如是而住者，
决定自性即知性。
是故许此即义知，
如是非义性显现，
彼之能成于心中，
住义彼之作用彼。
由何如是彼义性，
如其所住极明了。
由是安立义自性，
虽自证然许义知，
是故亦非境差别，
观察自之体性时，
说为自证是果性，
由是义知彼自性。
与彼相似或似他，
知性如是为显现，
由因亦是义性故，
许义即是所量性。
如何某分相性中，
彼具显现无义事，
若问如何执义者，
真实如是我亦不知。

བློ་བདག་རྣམ་པར་དབྱེར་མེད་ཀྱང་། །མཐོང་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་རྣམས་ཀྱིས། །གཟུང་དང་འཛིན་པ་མྱོང་བ་དག་།ཐ་དད་ལྡན་བཞིན་རྟོགས་པར་འགྱུར། !་།དཔེར་ན་དབང་པོ་སྔགས་སོགས་ཀྱིས། །བསླད་པ་རྣམས་ལ་འཇིམ་དུམ་སོགས། ། དེ་ཡི་གཟུགས་དང་བྲལ་བ་ཡང་། །རྣམ་པ་གཞན་དུ་སྣང་བཞིན་ན་། །དེ་དག་མ་བསླད་མིག་ཅན་གྱིས། །དེ་ལྟར་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། །དཔེར་ན་ཐག་རིང་མྱ་ངམ་ན། །ཆུང་ངུ་ཆེན་པོར་སྣང་བ་བཞིན། །གཟུང་བ་འཛིན་པ་རིག་པ་དག་།ཡོད་པ་མིན ཡང་གཞལ་བྱ་དང་།།འཇལ་བྱེད་འབྲས་བུར་གནས་པ་འདི། །ཇི་ལྟར་རྗེས་སུ་སྣང་བཞིན་བྱས། !་།དེ་ལྟ་མིན་ན་སྣ་ཚོགས་ཀྱི། །ངོ་བོར་སྣང་ཅན་དངོས་གཅིག་ལ། །རྣམ་པ་ཇི་ལྟར་བདེན་འགྱུར་ཏེ། །གཅིག་པ་ཉིད་དེ་ཉམས་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ལ་གཞན་ཉིད་ ཉམས་ཕྱིར་རོ།!་།རང་བཞིན་མཐོང་མེད་ཕྱིར་གཅིག་མིན། །བློ་དངོས་ཐ་དད་མེད་མཐོང་ཕྱིར། །ཐ་དད་མེད་པར་ངེས་པར་འགྱུར། །གང་གིས་དངོས་པོ་རྣམ་དཔྱད་ན། །དེ་ཉིད་དུ་ན་དེ་དངོས་མེད། །གང་གི་ཕྱིར་ན་དེ་དག་ལ། །གཅིག་དང་དུ་མའི་རང་བཞིན་མེད། ། ཆོས་མཐུན་པ་ཉིད་མཐོང་བ་ལས། །དེ་བདག་མིན་ལ་དེ་བདག་ཏུ། །ཞེན་པས་འཇིག་རྟེན་པ་དག་གི་།འཁྲུལ་སྐྱེ་འདི་ལ་དེ་མེད་དེ། །འགྲོ་བ་འདི་ལ་དེ་བདག་ཉིད། །གཅིག་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ།

虽心自性无差别，
由诸颠倒见性故，
所取能取经验等，
如具差别而了知。
譬如根由咒等性，
于诸染污瓦片等，
虽离彼之色性者，
显现如同异相时，
由彼未染具眼者，
无有如是见性故。
譬如远处荒野中，
小者显现为大性，
所取能取及知性，
虽是无有所量及，
能量果性住性此，
如何随顺显现作。
若非如是种种之，
自性显现一事中，
如何诸相成真实，
由彼一性坏失故，
由于他性坏失故。
由无见于自性故非一性，
由见心事无异故，
当成决定无差别。
由何观察诸事时，
即于真实无彼事，
由何因故于彼等，
无有一多自性故。
由见法之相顺性，
非彼自性成彼性，
执著世间诸者之，
生起错乱此无彼，
于此众生彼自性，
由无见于一性故。

།ནང་གི་བསླད་པ་ལས་བྱུང་གང་། །དེ་ནི་ཉེས་པ་ལས་བྱུང་བས། །རང བཞིན་གྱིས་ནི་ཕྱིན་ལོག་ཏུ།།སྣང་བ་ཅན་འདིའང་ཡོད་པ་ཡིན། །ཆོས་མཐུན་མཐོང་སོགས་ཅན་ཉིད་ལ། །ལྟོས་མེད་རབ་རིབ་ལ་སོགས་བཞིན། །དེ་ལ་བློ་ནི་ཡོངས་གཅོད་པ། །འཛིན་པའི་རྣམ་པར་འདོད་པ་དེ། །དེ་ཡི་བདག་ཉིད་ཕྱིར་བདག་རིག་།དེ་ཕྱིར་དེ་ཡི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། !་། དཔེར་ན་འདོད་ཆགས་སོགས་མྱོང་བཞིན། །རང་བདག་ཡུལ་དུ་བཞག་པ་ན། །གཞལ་བྱ་འཇལ་བྱེད་འབྲས་གནས་པ། །འདི་ནི་ཀུན་ལ་སྦྱར་བར་བྱ། །དེ་ལའང་ཉམས་མྱོང་བདག་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་དག་རང་བདག་མྱོང་བར་རུང་། །དེ་ལྟར་རུང་ཉིད་དེ་ཆད་བདག་།གཞལ་བྱ རང་རིག་འབྲས་བུ་ཡིན།།བདག་ལ་འཛིན་པའི་རྣམ་པ་ཞེས། །ཡོངས་སུ་གཅོད་པའི་བདག་ཉིད་དེ། །རུང་ཉིད་ཅེས་བྱ་ཚད་མ་དང་། །རང་རིག་ཅེས་ནི་རབ་ཏུ་བཤད། །ཡུལ་རྣམས་ལས་ནི་བྱུང་བ་ཡི། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་དག་།དེ་ལས་གཞན་རྒྱུ་ཡིན་ ན་ཡང་།།རྣམ་འགས་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་འགྱུར། །དཔེར་ན་ཟས་དང་དུས་ལ་སོགས། །བུ་སྐྱེ་བ་ཡི་རྒྱུ་ཡིན་ཡང་། །དེ་ནི་ཕ་མ་གཅིག་གི་གཟུགས། །འཛིན་འགྱུར་གཞན་འགའི་མ་ཡིན་བཞིན། །དེ་ལས་གཞན་དང་ཡུལ་དག་ནི། །དེ་རྒྱུ་ཉིད་དུ་མཚུངས་ན་ ཡང་།།དེ་ཆས་ཡུལ་ཉིད་ཡིན་འདོད་དེ། །དེ་མེད་པར་ནི་དེར་མི་འགྱུར། !་།དོན་དང་ལྡན་པའི་སེམས་ལ་ནི། །དོན་རྣམས་མེད་པར་དོགས་ན་ཡང་། །འདས་པའི་དོན་ནི་འཛིན་པ་ལ། །ཚུལ་གཉིས་རང་རིག་གྲུབ་པ་ཡིན། !་།སྔོ་སོགས་ཐ་དད་ཅན་སྣང་ཕྱིར། ། དེ་ལྡན་མིན་རིགས་དོན་མ་ཡིན། །རིགས་དེའང་མི་རྟག་མི་འགྱུར་ཞིང་། །རྟག་ནའང་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་བྱེད་ཡིན། !་།མིང་སོགས་སྔར་ནི་བཀག་ཟིན་ཏོ། །ཚུལ་འདི་དོན་ལྡན་མ་ཡིན་ཏེ། །འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་འབྲེལ་ཕྱིར། །དོན་གྱི་ནུས་པ་གྲུབ་མ་ཡིན། །རྣམ་པ འདི་འདྲའི་ཤེས་པ་ནི།།དྲན་ཡིན་དེ་ཡང་མྱོང་ལས་བྱུང་། །དེ་ཡང་དོན་རྣམ་སྟོང་ན་དེ། །དེ་ནི་ཅི་ལྟར་དེ་ལྡན་འགྱུར། !་།དེ་ཚེ་མེད་ཕྱིར་དོན་ལས་མིན། །དེ་ལྟར་མྱོང་ལའང་དེར་འགྱུར་རོ། །རྣམ་པ་དེ་ནི་དོན་གྱི་མིན། །གསལ་བའི་རྣམ་པས་དབེན་ཕྱིར་རོ། ། རྣམ་པ་དེ་ནི་ཐ་དད་ན། །གཞན་གྱིས་དེ་བཞིན་རྟོགས་པ་འགྱུར། !་།བདག་ལ་རྟག་ཏུ་འབྲེལ་ཡིན་ན། །བརྗོད་ཀྱང་རྟོགས་པར་མི་འགྱུར་རོ། !་།རེ་རེ་དག་དང་འབྲེལ་ན་ནི། །མཚམས་སྦྱོར་བར་ནི་མི་འགྱུར་རོ།

由内染污所生何，
彼由过失所生故，
由其自性颠倒性，
此具显现亦是有。
于见法顺等性中，
无待如同翳等性，
于彼遍断之心性，
彼许为是能取相，
由是彼之自性故，
自证是故彼能成。
譬如贪等经验已，
安立自性为境时，
所量能量果安住，
此应普遍作配合。
于彼亦由经验性，
彼等应成自性知，
如是应性彼断性，
所量自证即果性。
于自能取相性者，
遍断性之自性彼，
所谓应性即量性，
及说彼为自证性。
从诸境界所生之，
一切诸识性等者，
虽是彼余为因然，
由分成为境界相。
譬如食物时等性，
虽是生子之因性，
彼取父母一色性，
非是取于余某性。
彼余及诸境界性，
虽同彼因性然者，
许彼分故是境性，
无彼不成彼性故。
于具义性之心中，
虽疑无有诸义性，
于执过去义性中，
成就二相自证性。
由现青等差别故，
不应具彼义非类，
彼类亦非无常性，
若常如何成能生。
名等先已遮止讫，
此理非是具义性，
由随欲乐相属故，
义之功能未成就。
如是相性之知性，
是念彼亦从经生，
彼亦空于义相时，
彼如何成具彼性。
尔时由无非从义，
如是于经亦成彼，
彼相非是义性者，
由离明了相性故。
若彼相性差别时，
当成他者如是知。
若于自性常系属，
虽说亦不成了知。
若与一一相属时，
不成相属性者也。

།དོན་གཅིག་མངོན་ཞེན་བདག་ཉིད་ཅན། ། འཆད་པོ་ཉན་པོའི་སེམས་དག་གི་།གལ་ཏེ་འདྲ་ལས་དེ་གཅིག་པར། །ཐ་སྙད་ཡོད་ན་དེར་སྣང་མིན། །ཐ་དད་བདག་ཉིད་ཇི་ལྟར་གཟུང་། །དེ་ཚེ་བློ་དོན་མེད་ཅན་འགྱུར། །ཉམས་མྱོང་རྣམ་ཤེས་དེ་ཡང་ནི། །ཆ་གཉིས་ལ་ནི་བརྟེན་གྱུར་པ། །རྣམ་པ་གཅིག གིས་ཁྱད་པར་ཅན།།དེ་ཤེས་པ་ཡིས་དམིགས་པར་འགྱུར། !་།གཞན་དུ་དེ་རྣམ་ཅན་མིན་ན། །ཅི་ལྟར་ཤེས་ལ་གནས་པར་འགྱུར། !་།འདི་ལྟར་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་ཡི། །ཤེས་པ་རྣམ་གཅིག་ལྷག་པ་ཉིད། །དོན་གྱི་ངོ་བོས་རྣམ་གཉིས་དང་། ། བདག་གི་རྣམ་པ་འགའ་ཞིག་ཏུ། །གཉིས་པ་དེ་ནི་གསུམ་པ་ཡི། །ཤེས་པ་ཡིས་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། !་།དོན་འབྲས་ཉིད་ཀྱིས་ཤེས་དྲན་ན། །དོན་དྲན་ཕྱིར་ན་འཁྲུལ་པ་ཡིས། །གལ་ཏེ་སྲེ་ན་སྣང་བ་དང་། །ཡིད་བྱེད་ལ་ཡང་དེར་འགྱུར་རོ། །དེ་བཞིན་འབྲས་བུ ཐམས་ཅད་ཀྱང་།།རྒྱུ་དང་ལྷན་ཅིག་འཛིན་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་རྫ་མཁན་ལ་སོགས་པ། །མེད་པར་བུམ་པ་དྲན་མི་འགྱུར། !་།ཁྱད་པར་གང་ལས་ཤེས་པ་ནི། །དོན་དང་འདྲེ་བ་བསྟེན་པ་དེ། །འདྲ་བ་ལས་གཞན་ཅིར་འགྱུར་ཏེ། །མཚེ་མ་སོགས་ལ་མཐོང་ཕྱིར་རོ། !་། དང་པོའི་རང་བཞིན་གཉིས་མིན་ན། །གཉིས་པའི་རང་བཞིན་གཅིག་ལ་ནི། །རྣམ་གནས་ངེས་པར་འཛིན་པ་ཡི། །སེམས་ཀྱིས་འབྱེད་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། !་།དེ་ཕྱིར་སྔོ་སོགས་ངོ་བོ་རུ། །མདུན་ན་གནས་པར་འགྱུར་བའི་བློ། །དོན་སྲེ་བ་དང་འབྲེལ་པ་ཅན། བློ གཉིས་པས་ནི་དམིགས་པར་འགྱུར།!་།གཞན་དུ་དང་པོ་གཅིག་པོ་ཉིད། །དོན་ལས་བྱུང་ཕྱིར་འབྲེལ་འགྱུར་གྱི། །སྔ་མའི་དོན་དང་འབྲེལ་མཐོང་མེད། །ཤེས་པ་ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་མིན། !་།ངེས་པར་བློ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ། །ཅིག་ཅར་དུ་ནི་མྱོང་འགྱུར་བའི་། །ཡུལ་ནི་ དེ་ལས་གཞན་ཉིད་དུ།།རྣམ་གང་གིས་ན་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །རྣམ་ཤེས་འཁྲུལ་པས་ཟླ་བ་གཉིས། །མེད་པར་ཐ་དད་མཐོང་བ་བཞིན། །སྔོ་སེར་ཐ་དད་དག་ལ་ནི། །མྱོང་བའི་ངེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། !་།མྱོང་བ་མེད་པར་དོན་འགའ་འམ། །དོན་མེད་པ་ཡི་ མྱོང་བ་ཡང་།།མྱོང་བར་འགྱུར་བ་མ་མཐོང་བ། །དེས་ན་དེ་དག་ཐ་དད་མིན། !་།དེ་ཕྱིར་ཤེས་དུས་སྣང་བ་ཡི། །དོན་ནི་ཤེས་ལས་གཞན་མིན་པ། །བཟློག་པར་རབ་ཏུ་དཀའ་བ་ཉིད། !་།རྒྱུ་གཞན་དག་ནི་ཡོད་ན་ཡང་། །དབང་པོའི་བློ་རྣམས་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཐ་དད་རྒྱུ་ ནི་རྗེས་དཔོག་འགྱུར།།གལ་ཏེ་མཚུངས་པ་དེ་མ་ཐག་།རྐྱེན་ལས་ངེས་པར་མི་སྨྲ་ནའོ།

义一现执自性者，
说者闻者诸心中，
若由相似彼一性，
有言说时非显彼。
差别自性如何取，
尔时心成无义性，
经验识性彼亦是，
依于二分所成者，
由一相性差别性，
彼由知性当所缘。
若异非具彼相时，
如何安住于知中。
如是后后诸知性，
一相即是殊胜性，
由义自性二相及，
于某自相性之中，
彼第二性第三之，
由其知性当了知。
若由义果知忆念，
由忆义故若由惑，
若是混合显现及，
作意亦当成彼性。
如是一切诸果性，
亦当执取与因俱，
是故陶师等性无，
不成忆念瓶性者。
由何差别知性者，
依止义性相混彼，
除相似外成何性，
由见于彼杂等故。
若初自性非二者，
于第二性一性中，
安住决定能执之，
心性不成能分别。
是故青等自性中，
成为安住对前心，
具系义性混合性，
由第二心当所缘。
若异唯是初一性，
由从义生成系属，
无见系属前义性，
非是后后诸知性。
决定与心同时俱，
当成同时而经验，
境界异于彼性中，
由何相性当成就。
由识错乱二月性，
如见差别无性已，
于青黄等差别中，
无有经验决定性。
无有经验某义或，
无义性之经验亦，
未见成为经验性，
是故彼等非差别。
是故知时显现之，
义非异于知性者，
极难违反性者也。
虽有余因性等者，
由无根识诸性故，
当推异因随行性，
若不说由等无间，
缘性决定性者也。

།ས་བོན་ལས་ནི་མྱུག་སྐྱེ་དང་། །དུ་བ་ལས་མེ་གྲུབ་པ་ཞེས། །དེ་འདྲ་ཕྱི་རོལ་དོན་རྟེན་ཅན། །བྱེད་པོ་ཤེས་བྱེད་གནས་པ་གང་། !་།དེ་ཡང་གལ་ཏེ་དེའི་ངོ་བོར། །སྣང་བ་དེ་ལྟར་ ངེས་འབྲེལ་བའི།།བློ་ལ་བརྟེན་ནས་རྟོག་བྱེད་ན། །འགལ་བ་དག་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད། !་།དུ་བ་མེས་བསྐྱེད་འགྱུར་བ་མིན། །དེ་ཕྱིར་འབྲས་ལས་རྒྱུ་རྟོགས་མིན། །དེ་རྒྱུ་དག་ནི་ཡིན་ན་ཡང་། །གང་ལས་ངེས་པར་རྟོགས་པར་འགྱུར། !་།དེ་ལའང་དུ་བར་སྣང་བའི་བློས། ། བག་ཆགས་གསལ་བར་སད་པ་ཅན། །མེར་སྣང་བ་ཡི་བློ་ཉིད་ནི། །རྟོགས་འགྱུར་མེ་ཉིད་མ་ཡིན་ནོ། !་།སེམས་རྒྱུད་དེར་རུང་བག་ཆགས་ཀྱི། །སྙིང་པོ་ཅན་ཉིད་དུ་བར་ནི། །སྣང་བའི་བློ་དག་གསལ་བྱེད་པ། །དེས་ན་མེ་ལས་དུ་བ་ཡིན། །མཁས་པ་རྣམས་ལ བརྗོད་འདི་ཡོད།།ཕྱི་རོལ་ལ་ནི་བརྟེན་ནས་སུ། །ཚུལ་གཉིས་བརྗོད་ཡིན་དེ་ཡང་ནི། །ལྷན་ཅིག་མྱོང་བའི་ངེས་པས་འགྲུབ་། !་།དབང་པོའི་ཁྱད་པར་གྱིས་གསལ་དང་། །མི་གསལ་འདྲེན་མ་ལ་སོགས་པ། །སྣང་བ་ཐ་དད་འཛིན་པ་ཡི། །ཤེས་པ་དོན་ གཅིག་ལ་དམིགས་སོ།

从种子生芽性，
从烟成火性者，
如是依外境性，
作者知作住性。
彼亦若彼自性，
显现如是定系，
依于心性思维，
有何相违性者。
烟非火所生性，
是故果不知因，
虽是彼因性者，
由何决定了知。
于彼烟显现心，
具明习气醒性，
火显现心性者，
了知非是火性。
心续彼应习气，
精要性者烟性，
显现心性明显，
是故烟从火性。
诸智者有此说，
依于外境性者，
说为二相彼亦，
由同经验定成。
由根差别明及，
不明混杂等性，
显现差别执之，
知性缘于一义。

!་།དེ་དོན་ལ་དེར་སྣང་མིན་ན། །དོན་གྱི་རང་བཞིན་གཅིག་པའི་ཕྱིར། །དེ་ཡི་དོན་ཅན་ཡིད་ཀུན་ནི། །རང་བཞིན་གཅིག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། !་།དོན་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་ཡི་ངོ་བོའི་རྗེས་བྱེད་པ། །དེ་ནི་གཞན་འགའ་ཞིག་ ལས་ཀྱང་།།ཆ་འགའ་ཡིས་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །འདི་ལྟར་ཕ་ལ་བརྟེན་ནས་བུ་། །ཕ་དེ་ཡི་ནི་གཟུགས་ཡིན་ཡང་། །འགའ་ཞིག་ལས་ནི་ཆ་འགའ་ཡིས། །ཐ་དད་པར་ནི་དམིགས་པ་ཡིན། !་།མར་མེ་ལ་སོགས་དཀྱིལ་འཁོར་ནི། །རྨ་བྱའི་མདོངས་ཀྱི་རྣམ་པ་ ཅན།།སྔོ་དང་དམར་དང་མདངས་གསལ་བར། །མིག་མི་གསལ་བས་མཐོང་བར་འགྱུར། !་།དེ་དེ་ཕྱི་རོལ་དངོས་ཡིན་ན། །དབང་པོ་གསལ་ལ་ཅི་ནུས་མེད། !་།ཡང་དག་མཐོང་ན་དེ་མཐོང་བ། །དབང་པོ་ཉམས་པའང་ཇི་ལྟར་ཡིན། །རབ་རིབ་ཀྱིས་སྦྱངས་གསལ་བའི་མིག། དབང་པོ་ལས་འདས་མཐོང་དེ་ལ་། །གཞན་གྱི་མཐོང་བའི་དོན་དེ་ཡང་། །ཇི་ལྟ་བུར་ན་གསལ་མ་ཡིན། !་།སྣང་དབང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལས། །གཞན་ནི་གཅིག་གི་ནུས་རྟོགས་པ། །དེས་ན་གཞན་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན། །རྒྱུ་མིན་ཡུལ་ཡང་ཇི་ལྟར་ཡིན། !་།གལ་ཏེ དེ་ཉིད་བློ་རྒྱུ་ཡིན།།ཇི་ལྟར་མར་མེ་ལ་ལྟོས་འགྱུར། !་།མར་མེ་ཙམ་གྱིས་ཡོད་པའི་ཕྱིར། །གཉིས་ཀ་དག་ཀྱང་རྒྱུ་མ་ཡིན། །ཉེ་རིང་ལ་སོགས་ཁྱད་པར་གྱིས་། །གསལ་དང་མི་གསལ་མི་རུང་ངོ་། !་།གལ་ཏེ་སྣང་ཁྱད་ལས་དེར་འགྱུར། །དེ་ནི་ཆོད་དང་མ་ཆོད་དག་།མཐོང་ངམ་མི་ མཐོང་མཚུངས་པར་འགྱུར།!་།གལ་ཏེ་སྣང་བ་མི་གསལ་བས། །དེ་ཆ་ཕྲ་མོ་འགའ་ཞིག་ནི། །མ་མཐོང་དེ་ཕྱིར་ཐ་དད་ན། །ཕྱི་རོལ་དོན་གཅིག་མཐོང་བ་དང་། །མི་མཐོང་ཐ་དད་གང་ལས་ཡིན། །ཕྲ་རྡུལ་དུ་མ་ཐ་དད་མཐོང་། །མི་མཐོང་ཐ་དད་གང་ལས་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་སྣང་ བ་གསལ་མི་གསལ་།།ཁྱད་པར་གྱིས་བློ་ཐ་དད་ན། །གཞན་ཐ་དད་པས་ཐ་དད་མེད། །གང་ལས་ཐ་དད་པར་སྣང་འགྱུར། །སྣང་བ་དེ་ཡང་ཅིས་མི་གསལ། །སྒྲིབ་ཕྱིར་དེ་འདིར་ཅིས་མ་ཡིན། །སྲབ་ཕྱིར་སྣང་བའང་དེ་ལྟ་ཉིད། །གཞན་དུ་སྲབ་མིན་ཡོད་པ་ཉིད། །ཤིན་ཏུ་ཉེ་ ལ་སྣང་བ་ནི།།ཆེར་གསལ་དེ་ཡང་སྣང་བར་འགྱུར། !་།གལ་ཏེ་དེར་ཡང་མཐོང་མེད་ལ། །བརྟེན་ནས་གཟུགས་གཞན་འབྱུང་འགྱུར་ན། །དེ་དག་རྣམས་ནི་ཕན་ཚུན་དུ། །བསྒྲིབ་འགྱུར་དེ་ཕྱིར་སྣང་བ་ནི། །སྒྲིབ་བྱེད་དེ་ལ་གཅིག་སྣང་འགྱུར། །དེ་མ་བསྒྲིབས་ན་ཅིག་ཅར་ནི། །གསལ་ དང་མི་གསལ་རང་བཞིན་དག་།མཐོང་འགྱུར་མཐོང་མེད་ཀྱིས་གཅིག་བསྒྲིབས། །གང་གིས་དོན་དང་དོན་མིན་མེད། །དེ་ལ་མ་མཐོང་བས་ཅི་བྱེད། །དེ་ཕྱིར་དོན་བརྟེན་སྐྱེས་གྱུར་པའི། །མྱོང་བ་ཇི་ལྟའི་རྒྱུ་བཞིན་དུ། །རྣམ་པ་ཐ་དད་འཛིན་བྱེད་དེ། །ལྷག་མ་བློ་ངན་ལུགས་ངན་ཡིན། !་། ཤེས་པ་སྒྲ་དང་མར་མེ་རྣམས། །མངོན་སུམ་དང་ནི་ཅིག་ཤོས་ཀྱི། །སྐྱེད་བྱེད་ཉིད་ཀྱིས་སྔ་མ་ཡི།

若彼义非显彼性，
由义自性一性故，
彼之具义诸意性，
当成一性自性者。
依于义性而生起，
随行彼之自性者，
由于某余性者亦，
由某分故成差别。
如是依于父生子，
虽是彼父色性然，
由于某分某性故，
观察成为差别性。
灯等轮圆性者是，
具孔雀尾相性者，
青与赤及光明性，
不明眼者当见彼。
若彼外境实性时，
明根何故无功能。
若见真实见彼性，
根损坏者如何是。
翳净明眼根超见，
于彼见性他义性，
如何不成明显性。
由显根意作用外，
了知一者功能性，
是故余非是因性，
非因境界如何是。
若谓彼性心因者，
如何观待于灯性。
由唯灯性有性故，
二者亦非是因性。
由近远等差别性，
明与不明不应理。
若由显别成彼性，
彼遮未遮二性者，
见与不见当相等。
若由显现不明故，
彼分微细某性者，
未见是故差别时，
外境一义见性及，
不见差别从何生，
见多微尘差别性，
不见差别从何生。
若由显现明不明，
差别故心差别时，
由余差别无别性，
由何显现为差别。
彼显现亦何不明，
由障此中何非尔，
由薄显现亦如是，
余非薄性有性者，
极近显现性者是，
大明彼亦当显现。
若于彼亦无见性，
依止生起余色时，
彼等诸性互相中，
当障是故显现性，
于彼能障一显现，
若彼无障同时性，
明与不明自性等，
当见无见障一性，
由何无有义非义，
于彼无见作何事。
是故依义所生起，
经验如其因性故，
执取差别诸相性，
余是恶慧恶理性。
知性声与灯性等，
现量及与非彼之，
能生性故前性者。

།སྐྱེད་བྱེད་ཉིད་ཀྱིས་སྔ་མ་ཡི། །སྐད་ཅིག་རྣམས་ནི་ཞིག་པའི་ཕྱིར། །གང་གིས་ཤེས་ལ་མེད་གསལ་འགྱུར། །ཕན་འདོགས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་གཞན། །གསལ་ན་དོན་ཀུན་གསལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ དེ་རྒྱུ་ལས་ངེས་ན།།ཤེས་ལ་རྟོག་པ་འདི་ཡང་མེད། །ངེས་བྱས་ཤེས་ལ་དེ་མེད་ཀྱང་། །དོན་དུ་སྣང་བ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །དེ་གསལ་བ་ཞེས་བརྗོད་པ་ཡིན། །ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་དོན་གཞན་ནི། །ཕན་འདོགས་མིན་ཕྱིར་རྣམ་མི་བྱེད། །ཤེས་ལ་རང་གི་རྣམ་པ་ཡིས་། །རྣམ་འབྱེད་ མིན་གསལ་ཇི་ལྟར་འགྱུར།!་།བརྟན་གང་རྡོ་རྗེ་རྡོ་སོགས་ཀྱི། །དོན་ཡང་གཞན་ལ་ལྟོས་མེད་ཕྱིར། །འགྲོ་བ་ཀུན་གྱི་ཤེས་པ་ནི། །ཅིག་ཅར་རང་ཉིད་སྐྱེད་པར་འགྱུར། !་།ལྷན་ཅིག་བྱེད་པས་ཕན་འདོགས་ཕྱིར། །འདི་ཡི་དེ་དག་རིམ་འབྱུང་ན། །སྐད་ཅིག་སོ་སོར་གཞན་ཡིན་བརྗོད། ། འདིར་ཡང་སྐྱོན་ནི་སྔར་བཞིན་ནོ། །དེ་བདག་ཉིད་ཀྱིས་མྱོང་བ་ལ། །བརྩད་པ་འགའ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། !་།དེ་དོན་རང་བཞིན་ཉིད་མ་གྲུབ། །དེ་ཡང་ཡང་དག་དྲན་ལས་གྲུབ། །རང་སྤྱོད་ཡུལ་གྱིས་ཕྱེ་མེད་ཅིང་། །ཐ་དད་པར་མྱོང་མེད་དེ་ལ། །འདི་ནི་འདི་ལྟ་འམ་འདི་ལྟར་ནི། །མིན་ཞེས ཐ་དད་འདི་མེད་འགྱུར།།ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ཙམ་གྱིས་ནི། །ཐ་དད་འགའ་ཞིག་རྣམ་འབྱེད་མིན། །ཐ་དད་གསལ་བ་མེད་པ་ལ། །རྣམ་འབྱེད་བློ་མེད་ཚེ་སོགས་བཞིན། !་།ཚུལ་གཉིས་སྒྲུབ་པར་བྱེད་པས་ཀྱང་། །རང་རིག་ཕལ་ཆེར་གྲུབ་པ་ཡིན། །རང་གི་ངོ་བོར་གྱུར་སྣང་བ། །དེ་ཚོ་ མྱོང་བར་གྲུབ་ཕྱིར་རོ།

由能生性前性之，
刹那诸性坏灭故，
由何于知无明显，
非是能作利益余，
明时一切义当明。
若由彼因决定时，
于知分别此亦无，
虽无决定知性中，
由义显现性故者，
说为彼之明显性。
同生余义性者是，
非利故者不分别，
于知由自相性者，
非分别明如何成。
坚固金刚石等之，
义亦无待余性故，
一切众生知性者，
同时当生自性者。
由同作者作利故，
此之彼等次第生，
说为各别刹那余，
此中过失如前性。
由彼自性经验中，
全无有何诤论性。
彼义自性未成就，
彼亦由正念成就，
无分自境界性及，
无有差别经验中，
此是如是或如是，
非者差别此当无。
由唯经验性者是，
不分别某差别性，
于无明显差别中，
无分别心如寿等。
由二相能成就者，
多分成就自证性，
成为自性显现者，
由成经验性故也。

!་།དེ་དངོས་ཅན་གྱི་བློ་ཡིས་ནི། །ཤེས་འགགས་ཇི་ལྟར་མྱོང་བ་ཡིན། !་།དེས་རང་ངོ་བོའང་མྱོང་མེད་ཕྱིར། །ཉམས་མྱོང་མ་ལུས་ལྡོག་པར་འགྱུར། །དོན་དུ་སྣང་བ་དང་ལྡན་ཤེས། །དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་མངོན་ཕྱོགས་སྣང་། །བློ་ལ་འཛིན་པར་བྱེད་པའི་བློ། ། རྟག་ཏུ་བདག་ལ་ནང་མངོན་ཕྱོགས། །ཡུལ་གང་གི་ནི་སྣང་བ་གང་། །དེས་དེ་མྱོང་མིན་ཞེས་པའང་འཐོབ། །གལ་ཏེ་དེ་དང་འདྲ་བ་ལས། །མྱོང་གཞན་ཅི་ཡོད་ཅེས་འདོད་ན། །འདྲ་བ་ཐམས་ཅད་ཕན་ཚུན་དུ། །མྱོང་བ་ཉིད་ནི་ཐོབ་པར་འགྱུར། !་།གལ་ཏེ་བློ་འདྲ་དེ་མྱོང་ན། །ད་ནི་འདྲ་ལས མྱོང་མ་ཡིན།།དེ་ཡི་མྱོང་དེ་རང་ཉིད་དེ། །དེ་ནི་འདྲ་བའི་རྒྱུ་ཅན་མིན། !་།བྱ་བ་ལས་ཀྱི་རྣམ་གཞག་གི་།འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་ན་རྒྱུར་འགྱུར། །རང་གི་ངོ་བོའི་རང་བཞིན་དེའི་། །མྱོང་བ་སྒྲོ་འདོགས་འཁྲུལ་པ་ལས། །སྔོ་སོགས་མྱོང་བར་གྲགས་ཡིན་གྱི། །གཞན་གྱི་བདག་ཉིད་ མྱོང་ལས་མིན་།!་།བློ་ནི་སྔོ་སོགས་དངོས་ཡིན་ན། ། ཕྱི་རོལ་དོན་ལ་ཚད་མ་གང་། །བློ་ནི་སྔོ་སོགས་དངོས་མིན་ན། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་དོན་མྱོང་ཡིན། !་།གང་ཚེ་མྱོང་བའི་བདག་ཉིད་ནི། །འདྲ་བའི་རྒྱུ་ཅན་མ་ཡིན་ན། །འདི་དེ་རང་ཉིད་གྲུབ་པས་ན། ། དོན་གྱིས་ཅི་ཞིག་ཉེ་བར་སྒྲུབ། །བདག་ཉིད་ཀུན་གྱིས་འདྲ་ན་ནི། །ཤེས་པ་ཤེས་པ་ཉིད་མིན་འགྱུར། །ཆ་འགའ་ཞིག་གིས་མཚུངས་ན་ནི། །ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་མྱོང་འགྱུར། །ཇི་ལྟར་སྔོ་སོགས་ངོ་བོའི་ཕྱིར། །སྔོ་སོགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འདོད། །དེ་བཞིན ཉམས་མྱོང་ངོ་བོའི་ཕྱིར།།དེ་ཡང་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར། །ཉམས་མྱོང་ཉམས་སུ་མྱོང་ངོ་ཞེས། །དོན་བཞིན་དུ་ནི་ངེས་མིན་པ། །དེ་ཕྱིར་ཉེས་པ་མེད་ཅེ་ན། །དོན་ལའང་དེ་ནི་རྟག་ཏུ་མེད། །ཡོང་བ་ཉིད་ཀྱི་རྒྱུ་ཡོད་ན། །མྱོང་ལ་མེད་པའང་ཅི་ཡི་ཕྱིར། !་།གཞན་ཡང་ དཀར་སོགས་མཐོང་བ་ན།།དཀར་སོགས་མངོན་པར་གསལ་བ་ཡི། །རང་བཞིན་རིག་པ་གསལ་བ་ནི། །སྐྱེས་པའི་སྣང་བ་འདི་གང་ཡིན། །དེ་ཅི་དཀར་སོགས་མངོན་གསལ་ལས། །གཞན་དངོས་འོན་ཏེ་བདག་གྱུར་ཡིན། !་།གཞན་དངོས་ཡིན་ན་གསལ་བ་ནི། །གསལ་མིན་ཅི་ ལྟར་དཀར་གསལ་འགྱུར།!་།ཤེས་པ་གསལ་ཡིན་དེ་གསལ་མིན། །འགྲོ་བ་མ་ལུས་གསལ་མ་ཡིན། །གསལ་བ་གསལ་གཞན་གྱིས་གསལ་ནའང་། །ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་འགྱུར་ཕྱིར། །མཐོང་དང་འབྲེལ་པ་ཤེས་མེད་པ། །ཅི་ལྟར་དེ་ཡིས་ཁྱད་པར་འགྱུར། !་།གང་ ཕྱིར་གཉིས་ལས་གཅིག་རྟོགས་ཚེ།།གཉིས་པ་མཐོང་བ་ཡོད་མ་ཡིན། །གཉིས་དག་འབྲེལ་པར་མཐོང་བ་ན། །མཐོང་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་པར་འགྱུར། །གང་གིས་མཐོང་བ་འདྲ་བ་ནི། །སེམས་གཞན་གྱིས་ནི་མཐོང་གྱུར་པ། །དེ་ལ་མཐོང་ཞེས་བརྗོད་ཅེ་ན། །འདི་འདྲ་བས་ན་ རང་རིག་གྲུབ།།ཅི་སྟེ་རང་དངོས་མི་རིག་ན། །ཅི་ལྟར་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་རིག་།

由彼实性心性者，
知灭如何经验是。
由彼亦无经自性，
一切经验当还灭。
具义显现知性者，
彼现趣向于外境，
执取心性之心者，
恒时内向于自性。
何境之中何显现，
说彼非是经验彼，
若谓由与彼相似，
何有异于经验者，
一切相似互相中，
当得经验性者也。
若心相似经验彼，
今非由似成经验，
彼之经验即自性，
彼非相似因性者。
由作业性安立者，
此于世间成因性，
自性自体自性彼，
经验增益错乱故，
说为经验青等性，
非由经验他自性。
若心即是青等实，
于外境义何量性，
若心非是青等实，
彼如何是经义性。
何时经验自性者，
非是相似因性时，
此由自性成就故，
义性何所近成就。
若由一切自性同，
知性非成知性者，
若由某分相等时，
一切由一切经验。
如何由青等性故，
许为经验青等性，
如是由经验性故，
彼亦当成经验性。
说经验经验性者，
非如义性决定故，
若谓是故无过者，
于义亦恒时无彼。
若有经验性因者，
于经何故亦无彼。
复次见白等性时，
白等明显现性之，
自性觉知明显性，
此是何者生显现。
彼为异于白明显，
抑或即是自性耶。
若是异实明显性，
非明如何明白性。
知性是明彼非明，
一切众生非明性，
若明由余明显者，
当成无有究竟故。
无见系属知性者，
如何由彼成差别。
由何二中知一时，
无有见于第二性，
见二系属性时者，
当成决定说为见。
由何见彼相似性，
由余心性见性者，
于彼说为见性者，
如是成就自证性。
若不了知自实性，
如何了知他性者。

ཅི་སྟེ་རང་དངོས་མི་རིག་ན། །ཅི་ལྟར་གཞན་གྱི་ངོ་བོ་རིག་།འདྲ་བ་ལས་ནི་མྱོང་ཞེས་པའང་། །སྔར་ཉིད་རྣམ་པར་གསལ་བ་ཡིན། །མཐོང་བ་དག་ནི་འདྲར་འཛིན་ན། །དོན་ནི་སྔར་མཐོང་ཡོད་མིན་པས། །ཅི་ལྟར་དེ་ནི་མཐོང་བ་དང་། །འདྲ་བ་ཡིན་པར་ དེས་ངེས་འགྱུར།།འདྲ་བ་ཉིད་ཀྱང་མི་འདོད་པ། །གང་ཡིན་དེ་ལ་གཉིས་མཐོང་མེད། །དེ་ཚེ་དོན་དང་ཤེས་པ་ཞེས། །དེ་དག་སྨོས་སུ་ག་ལ་ཡོད། !་།ཅི་སྟེ་རབ་དངོས་འོ་ན་དེ། །རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར། !་།གང་ཕྱིར་དེ་མི་གསལ་ན་ནི། །དོན་མི་གསལ་བ་ཉིད་ དུ་འགྱུར།།བདག་རིག་མིན་པའི་ཕྱོགས་དག་ལ། །དོན་ཀུན་མཐོང་མེད་འདི་ཡིས་ནི། །བློ་ནི་མངོན་སུམ་མིན་སྨྲ་བ། །གང་ཡིན་དེ་ལའང་ལན་བཏབ་བོ། !་།རྟེན་དམིགས་གོམས་པའི་ཁྱད་པར་ལས། །ཐ་དད་པར་ནི་འཇུག་པ་ཅན། །བདེ་སྡུག་འདོད་པ་ལ་སོགས་པའི། །ཁྱད་ པར་མངོན་སུམ་དེ་དག་ནི།།བློ་ཉིད་དེ་ལས་ཐ་དད་གཞན། །དེ་ཤེས་གང་ཡིན་ཅུང་ཟད་ཀྱང་། །རྟོགས་མེད་གཞན་གྱིས་རིག་ཡིན་ན། །གཞན་གྱིས་ཀྱང་ནི་དེ་སྤྱོད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་དེས་བསྐྱེད་པ་དང་དེར། །སྣང་བའི་བློ་རིག་གཞན་མིན་ན། །དམིགས་པར་བྱེད་པ་གཞན་ལ་ ཡང་།།གཉིས་འདི་གདོན་མི་ཟ་བར་ཡོད། །ཅི་སྟེ་དེ་ལས་སྐྱེས་མིན་ཞིང་། །དེར་སྣང་ཅན་ཡང་མ་ཡིན་ན། །བློ་དེ་ཡུལ་མེད་ཅན་དུ་འགྱུར། །དེ་མ་བཟུང་ན་སྤྱི་དག་ཀྱང་། །མི་འཛིན་དེ་ནི་ཅུང་ཟད་ཀྱང་། །དངོས་མིན་ཞེས་ཀྱང་སྔར་བཤད་དོ། !་།དེ་ཕྱིར་དོན་སྣང་བ་དེ་ནི། ། བློ་དེ་ལས་གཞན་མིན་དེས་ན། །མངོན་སུམ་དང་ནི་བདག་རིག་གྲུབ། !་།གལ་ཏེ་དེ་ལ་འཛིན་བྱེད་ཀྱང་། །མངོན་སུམ་ཉིད་ནི་མིན་ཞེ་ན། །དོན་མཚུངས་ཐ་དད་དེ་གང་ལས། !་།མ་མཐོང་དོན་གཅིག་ལྡན་སོགས་ཀྱིས། །གལ་ཏེ་མྱོང་བ་དེས་ཡིན་ན། །གཞན་ནི་རྣམ ཀུན་འཛིན་མི་འགྱུར།།མྱོང་བའི་དབྱེ་བའང་གསལ་ཟིན་ཏོ།

如何了知他性者，
由相似成经验者，
先已明显显现性。
若执见性为相似，
由无先见义性故，
如何彼性与见性，
由彼决定为相似。
不许相似性者是，
于彼无有二见性，
尔时义性与知性，
彼等何有可言说。
若谓极实尔时彼，
自性当成极明显。
由何彼性不明时，
义性当成不明性。
于无自证诸分中，
由此无见一切义，
说心非是现量者，
于彼亦已作答讫。
由依所缘习差别，
趣入差别性者是，
乐苦欲等性者之，
彼等现量差别性。
即是心性异彼余，
彼知何者少许亦，
无知由他了知时，
由他亦当成行彼。
若由彼生及于彼，
显现心知非他者，
于余能缘性中亦，
此二决定当有性。
若非从彼所生起，
亦非具彼显现者，
彼心当成无境性，
若不执彼诸共相。
亦不执取彼少许，
非实性者先已说。
是故义显现性者，
非异彼心是故成，
现量及与自证性。
若谓于彼能执亦，
非是现量性者时，
义等差别彼从何。
由具一义未见等，
若由彼之经验时，
余非执取一切分，
经验差别已明显。

!་།གང་དག་རྣལ་འབྱོར་མངོན་སུམ་གྱིས་། །གཞན་གྱི་བདེ་བ་ལ་སོགས་པ། །མྱོང་ལ་ཉམས་མྱོང་མཚུངས་པས་ན། །དེ་ཡང་དེ་བཞིན་གདུང་བར་འགྱུར། !་།གལ་ཏེ་ཡུལ་དབང་འདུས་མེད་པས། །དེ་ལས་ བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་ནི།།དེ་དག་ལ་ནི་སྐྱེ་མིན་ན། །སྡུག་བསྔལ་སྐྱེས་པར་གྱུར་ཉིད་ནི། །སྡུག་བསྔལ་མྱོང་མིན་འོན་ཀྱང་ནི། །སྡུག་བསྔལ་ཤེས་པ་སྐྱེས་པ་ཡིན། !་།སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་མྱོང་མིན་པར། །གདུང་དང་ཕན་འདོགས་རྒྱུ་མ་ཡིན། །གང་ཚེ་རང་ཉིད་ སྡུག་བསྔལ་གྱི།།རང་གི་ངོ་བོར་སྣང་བ་ནི། །གདུང་ཡིན་དེ་དམིགས་ཤེས་མིན་པ། །དེ་ཚེ་དེ་ལྟར་ཐལ་མི་འགྱུར། !་།དེས་ན་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི། །དམིགས་མྱོང་དག་ནི་ཐ་དད་ཡིན། །དོན་དང་འདྲ་བ་དམིགས་པ་ སྟེ།།རང་ཉིད་གསལ་བ་བདག་མྱོང་ཡིན། !་།གཞན་ཡང་མངོན་སུམ་མེད་པས་ན། །བློ་ནི་རྟགས་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར། !་།དེ་ཡང་དབང་པོ་དོན་ནམ་བློ། །ཡང་ན་ཡིད་བྱེད་སྔ་མར་འགྱུར། །རྒྱུ་འབྲས་ཚོགས་པ་འདི་དག་ལས། །འབྲེལ་ པ་ཅན་གཞན་ཡོད་མིན་ཏེ།།ནུས་པ་མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་རོ། !་།དེ་ལ་འཁྲུལ་ཕྱིར་དབང་པོ་མིན། །དོན་ཡང་དེ་བཞིན་བློ་ཡིད་བྱེད། །ཤེས་ཡིན་དེ་ཡང་མ་གྲུབ་ཉིད། །མ་གྲུབ་པ་ནི་རྟགས་ཉིད་མིན། !་།གལ་ཏེ་དོན་གསལ་རྟགས་ཡིན་པར། ། འདོད་ན་དེ་ཉིད་ཤེས་མིན་ནམ། །འདིས་ནི་གསལ་གྱུར་དོན་གསལ་ཏེ། །གསལ་བ་ཉམས་སུ་མྱོང་མིན་ན། །དེ་ཡིས་གསལ་འགྱུར་མི་ངེས་ཕྱིར། །འོན་ཏེ་གསལ་ཏེ་དོན་ཉིད་ཀྱི་། །ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཡིན་འདོད་ན། །སྐྱེ་བ་དང་ནི་འཇིག་མེད་པའི། ། དོན་ལ་ཁྱད་པར་འགའ་ཡང་མེད། །དེ་འདོད་ན་ཡང་ཤེས་སོ་སོར། །སྐད་ཅིག་འཇིག་པར་ཐལ་བར་འགྱུར། !་།དེའང་ཤེས་པའམ་ཤེས་མ་གྱུར། །གལ་ཏེ་ཤེས་པ་རྟགས་ཡིན་ན། །ཤེས་པར་ཡོངས་སུ་བཅད་མེད་པར། །དེས་ཤེས་ཞེས བྱ་དེ་གང་ལས།!་།ཤེས་གྱུར་ཉིད་དུ་བཅད་མེད་ཀྱང་། །དེ་ནི་ཅི་ལྟར་གོ་བྱེད་ཡིན། !་།མཐོང་བ་མཐོང་གྱུར་མིན་གཞན་གྱིས་། །མཐོང་གྱུར་འགར་ཡང་མཐོང་འགྱུར་མེད། །ཁྱད་པར་དེ་གཞན་མཐོང་བ་ལའང་། །ཡོད་ཕྱིར་རང་བློ་རྟོགས་པར་འགྱུར། ། དེ་ཕྱིར་རང་ཆོས་ལྟོས་མེད་ཅན། །དོན་ཆོས་ཡན་གར་བ་ལས་ནི། །བློ་ནི་རྗེས་སུ་དཔོག་མ་ཡིན། !་།བློ་རྟགས་མངོན་སུམ་གང་ཡིན་པ། །རང་ཆོས་རང་བློ་ལས་གཞན་ཅི། །རྒྱུ་མཚུངས་པ་ལས་སྐྱེས་པ་དེ། །བློ་ལས་ཐ་དད་གང་ལས་ཡིན། །གཞན སྐྱེས་དེ་ཡང་འཁྲུལ་པ་ཅན།!་།གཟུགས་སོགས་ཡུལ་ནི་ལྔ་པོ་དང་། །དབང་པོ་དང་ནི་དམིགས་པ་དག་།མ་གཏོགས་དེ་ཡི་འབྲས་བུ་གཞན། །ཉེ་བར་མཚོན་པ་མ་ཡིན་ནོ།

由瑜伽现量性者，
他人乐等性者中，
由经验相等性故，
彼亦如是当热恼。
若由境根无和合，
从彼所生苦性者，
于彼等中非生时，
已生苦性性者是，
非是经验苦性然，
是为生起苦知性。
非经苦等性者时，
热恼利益非因性，
何时自性苦性之，
显现自性性者是，
热恼非是缘知性，
尔时不成如是过。
是故一切知性之，
所缘经验成差别，
与义相似所缘性，
自明即是自经验。
复次由无现量故，
心性当从相推知。
彼亦根境或心性，
或成前行作意性，
从此因果诸聚中，
无有异系属性者，
由无见于功能故。
于彼错乱故非根，
义亦如是心作意，
是知彼亦未成就，
未成就者非因相。
若许义明为因相，
彼岂不成即知性，
由此明成义明性，
若非经验明性时，
由彼明成不定故，
或者明性即义之，
许为某种差别性，
于无生灭义性中，
全无有何差别性，
若许彼亦于各知，
当成刹那坏灭过。
彼亦知性或非知，
若谓知性是因相，
无有遍知知性时，
由何说为彼是知。
虽无决定为知性，
彼如何是能了知。
见性非成所见他，
无有见于某所见，
于余见彼差别亦，
由有故成知自心，
是故无待自法性，
由独义法性者中，
心非是从推度性。
心相现量何性者，
自法自心异何者，
由同因性所生彼，
由何异于心性者，
他生彼亦具错乱。
色等五种境性及，
根性以及所缘性，
除彼更无余果性，
非是近于表示性。

!་།དེ་ལ་གཉིས་ནི་དབང་པོ་འདས། །དོན་ལྔ་དག་ལ་གཟུགས་མཐོང་ ལས།།སྐྱེས་པ་གཞན་དུ་སྲིད་བྲལ་བ། །གང་ཡིན་གཅིག་ཀྱང་རྟོགས་པ་མེད། །དེ་ལྟར་ཤེས་མེད་གང་ཡིན་ཏེ་། །རྟགས་ཞེས་བྱ་བ་བབ་ཆོལ་ཡིན། །རྟགས་ཡོད་ན་ཡང་དེ་དང་ནི། །ལྷན་ཅིག་འབྲེལ་པ་མཐོང་མེད་པར། །ཅི་ལྟར་རྟོགས་འགྱུར་ རྟགས་དག་ནི།།མ་མཐོང་བ་ཡི་གསལ་བྱེད་མིན། !་།རྟགས་དེ་ཉིད་ལས་སྔར་དེ་ནི། །གྲུབ་པ་ཉིད་དུ་བརྗོད་ན་ནི། །དེ་ལ་ཡང་ནི་དཔེ་གཞན་ཞིག་།བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ཕྱིར་ཐུག་མེད་འགྱུར། !་།དེ་ཕྱིར་བློ་ལས་དོན་གྲུབ་ཀྱི། །དོན་ལས་ཇི་ལྟར་ཡང་དེ་མིན། ། དེ་མ་གྲུབ་པར་དོན་རང་ཉིད། །རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། !་།མངོན་སུམ་བློ་དང་དེ་ལས་ནི། །བརྗོད་དང་གཡོ་འགུལ་སོགས་མཐོང་ནས། །གཞན་སེམས་རྗེས་དཔག་མི་འགྱུར་ཏེ། །བདག་ལ་འབྲེལ་པ་མཐོང་མེད་ཕྱིར། !་།ཡིད་ཀྱི་བློ་ལ་དོན་གྱི་རྟགས། ། རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡོད་མིན་ཕྱིར། !་།ཁྱོད་ཀྱི་བློ་ནི་བློ་གཞན་གྱིས། །ཅི་ལྟར་རབ་ཏུ་གསལ་བར་འགྱུར། །གསལ་མིན་བདག་ཏུ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར། །གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་གང་ལས་ཡིན། !་།ཡུལ་ནི་ཅི་ལྟར་གསལ་བ་ཡིན། །གསལ་ལ་ངོ་བོ་འཕོ་ཕྱིར་རོ། ། གསལ་དེའང་དེ་ཡི་ངོ་བོ་ཉིད། །རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་བ་ཡིན། !་།དེ་ལྟར་བློ་ལ་བློ་འདོད་ན། །བློ་ནི་རང་ཉིད་རིག་པར་གྲུབ། །དེ་ལྟ་མིན་ན་ཡུལ་ཡང་ནི། །བློ་དང་ལྷན་ཅིག་ཆོས་མཚུངས་ཉིད། !་།དེའི་ཕྱིར་ངེད་ཀྱི་བློ་རང་ཉིད། །གསལ་བའི་ངོ་བོས་རབ གསལ་ཞིང་།།གཞན་དེར་ངོ་བོ་འཕོ་བ་ཡིས། །གསལ་བ་ན་ནི་རབ་གསལ་ཉིད། !་།འདྲ་བ་ཡིན་ཡང་དེ་ཡིས་ནི། །བློ་གཞན་རབ་ཏུ་གསལ་མི་འདོད། །རང་ཉིད་རབ་ཏུ་གསལ་ཕྱིར་དོན། །དེ་ཡི་ངོ་བོས་རབ་གསལ་ཡིན། !་།དཔེར་སྒྲོན་གཉིས་བཞིན་མར་ མེ་དང་།།བུམ་པ་དག་ཀྱང་དེར་བརྟེན་ནས། །གསལ་བྱ་གསལ་བྱེད་ངོ་བོ་ཡིས། །ཐ་སྙད་རབ་ཏུ་རྒྱས་པར་བྱེད། !་།ཡུལ་དང་དབང་པོ་ཙམ་གྱིས་ནི། །མཐོང་ཞེས་བྱ་བར་ངེས་མ་ཡིན། །དེས་ན་གང་ལས་འདིར་འགྱུར་བ། །གཞན་དེའང་ མཐོང་བར་གདོན་མི་ཟ།!་།དྲན་པ་ལས་ཀྱང་བདག་རིག་གྲུབ་། །ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རིག་ན་ནི། !་།རིང་སོགས་འཛིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། །ཡུན་རིང་གནས་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། །གནས་ན་གོ་རིམས་མེད་པས་ན། །བློ་ལ་ཅིག་ཅར་སྣང་བའི་ཕྱིར། །ཡི་གེ་རིམ་མེད་རིང་མི་ འགྱུར།།ཕན་ཚུན་འདྲེ་བ་མེད་པ་ཡི། །ཡིག་ཆ་རིམ་ལྡན་ཅི་ལྟར་ན། །རིམ་མེད་པ་ནི་སྐྱེད་པར་བྱེད། !་།སྔ་མ་མཐའ་ཡི་བར་གནས་ན། །འོག་ཏུ་སྒྲ་ནི་འཕེལ་བར་འགྱུར། །རིམ་མིན་འཛིན་ཕྱིར་ཐ་མར་ནི། །རིམ་ལྡན་བློ་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་འོག་ ཡུལ་ནི་གནས་མེད་ཕྱིར།།བློ་ནི་རང་ཉིད་གནས་མ་ཡིན། །རང་ཉིད་གནས་ན་ཕྱིས་ཀྱང་དེ། །མི་འཇིག་ཁྱད་པར་མེད་ཕྱིར་རོ།

于彼二者超根性，
于五境中见色性，
离生他处可能性，
何者一亦无了知。
如是何为无知性，
说为因相乃妄说。
虽有因相与彼性，
无见俱时系属性，
如何能知因相者，
非是未见之明显。
若说由彼因相前，
说为彼已成就性，
于彼复有异喻性，
由是所立无穷尽。
是故由心成就义，
由义如何非彼性，
彼未成就义自性，
由无极成就性故。
由现量心及从彼，
见说及动摇等已，
不成推度他心性，
由无见于自系属。
由于意心义因相，
无有极成就性故。
汝心由于异心性，
如何当成极明显，
由同不明自性故，
何成所明能明性。
境性如何是明性，
由于明中转自性，
彼明亦是彼自性，
自性极为明显性。
如是许心于心时，
成就心性自了知，
若非如是境性亦，
与心俱时法性同。
是故我等心自性，
由明自性极明显，
由转自性于他彼，
于明时中极明性。
虽是相似由彼性，
不许极明异心性，
由自极为明显故，
由彼自性极明显。
如二灯喻灯明及，
瓶性亦依止于彼，
由所明能明自性，
广作言说名言性。
唯由境根性者是，
非定说为见性者，
是故由何于此成，
他彼决定是见性。
由忆念亦成自证，
若由异知了知时，
不成执取长等性，
由无久住性故也。
若住由无次第故，
由于心中顿现故，
文字无序不成长。
无有互相和合之，
文分具序如何能，
生起无有次第性。
若住前际中间性，
下中声性当增长，
由执无序最后中，
具序心性亦当无。
彼后由境无住故，
心性自性非是住，
若自性住后亦彼，
不坏由无差别故。

།ཡི་གེ་རིམ་མེད་ཅིག་ཅར་ནི། །སྐྱེས་པ་ལ་ཡང་སྐྱོན་འདི་ཡོད། །ལན་ཅིག་བརྩལ་སྐྱེས་ཕྱིར་རྩོལ་བ། །ཕྱི་མ་ཕྱི་མ་དོན་མེད་ འགྱུར།།ཡི་གེ་རྣམས་ནི་གསལ་བ་ལའང་། །སྐྱོན་འདི་རྗེས་སུ་གནས་པ་ཉིད། །དུ་མ་ཡིས་ནི་དེ་འཛིན་ན། །ཐ་མའི་བློ་གང་དེ་མྱོང་ལ། །དེ་ཡང་རིང་པོར་འཛིན་མིན་པ། །དེས་ན་རིང་བློ་དྲན་མི་འགྱུར། །བློ་རྣམས་སོ་སོ་ཐ་དད་དུ། །མྱོང་ན་དེ་སྒྲ་ཐོས་པ་ནི། ། ཆོད་པ་མེད་པར་སྣང་མི་འགྱུར། !་།སྦྱོར་བར་བྱེད་པའང་གསལ་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་ཆོད་པ་མཐོང་ཡང་འདི། །རྣམ་ཆད་མེད་པར་འཁྲུལ་འགྱུར་ན། །ཐུང་ངུ་གཉིས་ནི་བརྗོད་ན་ཡང་། །རྣམ་ཆད་མེད་པར་འཁྲུལ་པར་འགྱུར། !་།དབང་པོས་རྣམ་བཅད་མཐོང་ན་ཡང་། ། དབང་པོ་ལས་ཆད་མེད་སྒྲོ་འདོགས། །མི་རུང་དབང་པོའི་བློ་རྣམས་ཀུན། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་ཐལ་ཕྱིར་རོ། !་།ཡི་གེའི་བདག་ཉིད་ཀུན་མཐའ་ཡང་། །མིག་འཛུམས་ཚད་དུ་གནས་པ་ཡིན། །དེ་ཡང་རིམ་གྱིས་རྡུལ་ཕྲན་ནི། །དུ་མ་དག་དང་འབྲེལ་པས་རྫོགས། !་།རྡུལ གཅིག་བསྒྲེས་དུས་ཆུད་པ་ཡི།།མཐར་ཐུག་དུས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་འདོད། !་།བློ་ཡང་སྐད་ཅིག་དེ་ཡི་ཕྱིར། །ཡི་གེ་རིམ་གྱིས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ཡི་གེ་གཟུགས་སོགས་ལ། །བློ་གཞན་གྱིས་ནི་ཆོད་ན་ཡང་། །ཆོད་པ་མེད་པར་སྣང་བ་ཅན། །ཐམས་ཅད་ལོག་ པའི་དོན་ཅན་འགྱུར།།དབང་པོའི་འཁྲུལ་པ་ལས་གཞན་དུ། །དངོས་པོ་རྣམས་ནི་སྦྱོར་བྱེད་པ། །ཐ་དད་མཚོན་མེད་འཁྲུལ་པ་ཅན། །དྲན་ཡིན་དེ་ནི་རྣམ་རྟོག་ཅན། །བརྗོད་དང་རྗེས་འབྲེལ་དེ་ལ་ནི། །གསལ་བར་སྣང་ཉིད་ག་ལ་ཞིག་།དབང་པོས་བཟུང་ལ་ སྒྲ་སྦྱོར་བ།།ཡོད་པ་མིན་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།

无序文字顿生时，
于彼亦有此过失，
由一勤生故勤勉，
后后当成无义性。
于诸文字明显中，
此过随住性者是，
若由多性执取彼，
最后何心经验彼，
彼亦非是执长性，
是故不成忆长心。
若诸心性各别中，
经验彼声闻性者，
不应显现无间断。
和合作者是明显，
若见间断然此性，
错乱无有间断时，
若说二种短性亦，
当成错乱无间断。
虽见根性间断时，
由根增益无间断，
不应一切根心性，
当成颠倒性故也。
文字自性一切际，
住于眨眼量性中，
彼亦次第微尘性，
由系多性圆满成。
和合一尘所摄时，
究竟时亦许刹那。
心亦刹那由彼故，
当成次第了文字，
是故于文字色等，
虽由异心间断时，
具无间断显现性，
一切当成颠倒义。
异于根性错乱者，
诸事作为和合性，
无有表示差别性，
具错忆念分别性，
于系说性彼性中，
何有明显显现性，
于根所执声和合，
无有性者已说讫。

!་།དབང་པོས་ཆོད་པ་མཐོང་ན་ཡང་། །གལ་ཏེ་རྟོག་པས་སྦྱོར་བྱེད་ན། །དོན་དང་དེ་ཡི་མྱོང་བ་ནི། །རྒྱུན་མི་འཆད་པར་སྣང་བ་དག་།རིགས་དམ་གནོད་པ་ཅན་མེད་ན། །ཆོད་པ་ཞེས་བྱ་དེ་གང་ལས། ། གལ་ཏེ་བློ་ནུས་ངེས་པའི་ཕྱིར། །ཞེ་ན་དེ་ནི་གང་ལས་འདོད། །ཅིག་ཅར་བློ་མཐོང་མེད་ཕྱིར་ན། །དེ་ཉིད་འདི་ལྟར་དཔྱད་བྱ་ཡིན། །དེ་རྣམས་རིགས་མཐུན་པ་ཉིད་ལ། །ནུས་པ་ངེས་པར་གྱུར་པ་ཡིན། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་རྟོག་པ་རྣམས། །རིམ གྱིས་འབྱུང་བར་ཡང་དག་རྟོགས།!་།འདིས་ནི་གང་ཞིག་མཐོང་དོན་ལ། །ངོ་ཤེས་བྱེད་པ་རྟོག་པ་དག་།གསལ་བར་སྣང་བས་མངོན་སུམ་དུ། །རྟོག་པ་དེ་ཡང་བསལ་བ་ཡིན། །སྐྲ་དང་སྒོང་དང་མར་མེ་སོགས། །ཐ་དད་རྟོགས་པ་དག་ལ་ཡང་། །གསལ་ སྣང་ཡོད་ཕྱིར་དེ་འདྲའི་བློ།།ཅི་ལྟར་མངོན་སུམ་ཡིན་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ངོ་ཤེས་པ་ལས་ནི། །ཡིག་སོགས་གཅིག་ཏུ་ངེས་པ་མེད། !་།སྔོན་མྱོང་དྲན་ལས་དེ་ཡི་ཆོས། །སྒྲོ་འདོགས་མེད་པར་དེ་ཉིད་ནི། །འདི་ཞེས་བྱ་བར་ཤེས་པ་མེད། །དེ་ཡང་ཇི་ལྟར་ དབང་སྐྱེས་ཡིན།།དོན་དང་ཤེས་པ་མྱོང་བ་དག་།ཅིག་ཅར་འབྱུང་བར་འདོད་མིན་ཞིང་། །དོན་དང་ཤེས་པའི་སྣང་བ་དག་།སོ་སོར་རྟོགས་པའང་ཡོད་མ་ཡིན། །དོན་དུ་སྣང་བའི་རྣམ་ཤེས་དང་། །ཕྱི་རོལ་གྱི་ནི་དོན་འབའ་ཞིག་།བློ་རྣམས་གཅིག་གིས་གཟུང་ མིན་ཏེ།།ཐ་དད་མེད་པར་ཐལ་ཕྱིར་རོ། །ལེགས་པར་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། །མྱོང་བ་ལེགས་པར་རྟོགས་མེད་པའི། །དོན་དང་དོན་ཤེས་གང་དེ་དག་།ཕྱི་ནས་ཇི་ལྟར་སོ་སོར་དྲན། །དོན་དང་དོན་གྱི་ཡིད་དག་གི་། མྱོང་བ་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བ་ལའང་། །སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་པ་ཉིད་ཀྱི། །བརྩད་པའི་སྐྱོན་འདི་གདོན་པར་དཀའ། །འདི་ལྟར་སྔོན་པོ་ལ་སོགས་པའི། །རྣམ་གཅིག་ཉིད་དམ་མྱོང་བ་གཅིག་།རྟོགས་ཀྱི་སྔོན་པོར་སྣང་བ་ནི། །མྱོང་ལ་མྱོང་བ་གཞན་མ་ཡིན། !་། ཤེས་པ་གཞན་གྱིས་རྗེས་མྱོང་བར། །འགྱུར་བ་དེ་ལའང་དྲན་པ་མཐོང་། །དེ་ནི་གང་གིས་མྱོང་བ་ཡིན། །གལ་ཏེ་དེ་ཡང་གཞན་གྱིས་ན། !་།ཤེས་རིག་འཕྲེང་བ་རྗེས་འབྲེལ་ཅན། །འདི་སྐྱེད་དེ་ནི་གང་ཞིག་ཡིན། །གལ་ཏེ་སྔ་བློ་དེ་ཉིད་ན། །ཡུལ གཞན་ལ་ནི་འཕོ་མི་འགྱུར།!་།གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཀྱིར་གྱུར་པ། །ཉེ་བར་སྐྱེད་བྱེད་བློ་དེ་དག་།མི་འཛིན་པར་ནི་ཤེས་ཕྱི་མ། །ཅི་ལྟར་གཞན་ནི་འཛིན་པར་འགྱུར། !་།བདག་ལ་ཤེས་བསྐྱེད་རང་བཞིན་དུ་། །ངེས་པའི་ནང་གི་ཡན་ལག་ནི། །དེ་དག་ལ་ གཞན་ཕྱི་ཡི་ནི།།ཡན་ལག་གང་གིས་གེགས་བྱེད་འགྱུར། !་།ཕྱི་རོལ་དོན་ནི་ཉེ་བས་ཀྱང་། །དེ་ལ་གེགས་བྱེད་ནུས་མ་ཡིན། །གཞན་དུ་ཡུལ་ནི་ཉེ་བ་ན། །འགས་ཀྱང་བློ་མྱོང་མི་འགྱུར་རོ།

若由分别作和合，
义及彼之经验性，
显现无有间断者，
若无种类及违害，
由何说为彼间断。
若谓由心功能定，
彼从何者所许耶，
由无见于顿时心，
如是即应观察彼，
彼等唯于同类性，
功能成为决定性，
如是诸分别性者，
了知次第而生起。
由此于所见义中，
作为认知分别者，
由明显现现量性，
彼分别亦当遮除。
发毛鸡蛋灯等性，
于差别了知性中，
由有明显现性故，
如是心性何成量。
是故由于认知性，
文等无有一定性。
由忆先前经验故，
无增益彼法性中，
无有了知此性者，
彼亦如何是根生。
义及知之经验性，
不许顿时而生起，
义及知之显现性，
亦无各别了知性。
显现为义识性及，
唯是外境义性者，
诸心非由一执取，
由成无有差别故。
由善了知差别性，
无善了知经验之，
义及义知何性彼，
后时如何各别忆。
义及义意二者之，
经验次第生起中，
由于种种显现性，
此难过失难遣除。
如是青等性者之，
一相性或一经验，
了知青显现性者，
经验非是异经验。
由异知性后经验，
成彼亦见于忆念，
彼由何者所经验，
若谓彼亦由他性。
具系知觉串联性，
生起此者是何者，
若是前心彼性者，
不当转于异境性。
成为所执相性者，
彼等能生近心性，
不执如何后知性，
当成执取于他者。
于自生知自性中，
决定内分支性者，
于彼等中后外之，
何支分性作障碍。
由外境性近性亦，
于彼不能作障碍，
若异境性近时中，
任谁不成心经验。

!་།དོན་དེ་མིན་པའི་གནས་སྐབས་འགའ། ཡོད་མིན་དེས་ན་ རྩ་བ་ནི།།མེད་ན་བློ་ཡི་དྲན་པ་ཡང་། །མེད་ཕྱིར་འདོད་པ་ཨ་རེ་མཛེས། !་།འདས་སོགས་རྣམ་རྟོག་གང་དག་ལ། །དོན་ཉེ་བ་ནི་ཡོད་མིན་ལ། །འཕོ་བའི་རྒྱུ་ནི་མེད་པའི་ཕྱིར། །དོན་ལ་སྤྱོད་པ་མི་སྲིད་འགྱུར། །གལ་ཏེ་བདག་ལ་ཤེས་བསྐྱེད་པའི། ། ནུས་པ་རིམ་གྱིས་ཟད་པ་ན། །ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་འཕོ་འགྱུར་ན། !་།དོན་བློ་དེ་ནི་གང་ལས་ཡིན། །སྔར་གྱི་བློ་ནི་ནུས་ཟད་ན། །དོན་ལ་འཕོ་བར་མི་འགྱུར་ཏེ། །བློ་སྔོན་མེད་པར་བློ་མ་ཡིན། །དོན་གཞན་ཆགས་ཞེས་ནུས་ཉམས་ན། །ཤེས་པ་སྐྱེ་བ མ་གཏོགས་ཕྱིར།།ཅིག་ཅར་རིགས་མི་མཐུན་སྐྱེ་ཡང་། །ཤིན་ཏུ་གསལ་བའི་སེམས་གཅིག་གིས། །ནུས་པ་ཉམས་པར་བྱས་པའི་ཕྱིར། །ཀུན་གཞི་ལས་གཞན་འབྱུང་བ་མིན། །དེ་ལྟ་མིན་ན་ཡིད་འཇུག་ནི། །མཚུངས་ལ་ཡིད་གཞན་ ལྟོས་མི་འགྱུར།།ཡེ་ཤེས་རིམ་བཞིན་སྐྱེ་བས་ཀྱང་། །ལྟོས་པ་རབ་ཏུ་གྲུབ་པ་ཡིན། !་།ཡིད་གཅིག་ཡིན་ཕྱིར་གཞན་ལ་ནི། །ཆགས་པ་གཞན་ལ་མི་འགྲོའི་ཕྱིར། །ཤེས་གཞན་མི་སྐྱེ་ཞེ་ན་མིན། །ལ་ལར་ཅིག་ཅར་འབྱུང་ཕྱིར་རོ། །འཇུག་ པ་མཚུངས་ལ་མཚུངས་པའི་ཕྱིར།།ཐམས་ཅད་ཚེ་གཞན་རྟོགས་མི་འགྱུར། །བདག་ཡིད་ལྡན་པ་ཙམ་ལས་ནི། །སྐྱེ་ནའང་ཅིག་ཅར་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །གཅིག་ལས་བྱ་བ་གཅིག་ཡིན་ནའང་། །ཅི་ལྟར་མར་མེ་དུ་མས་མཐོང་། !་།རིམ་གྱིས་ཀྱང་ནུས་མེད་འགྱུར་ ཏེ།།ཕྱིས་ཀྱང་བྱེ་བྲག་མེད་ཕྱིར་རོ།

无有某时非彼义，
是故若无根本性，
由无心之忆念故，
愿欲岂非极庄严。
于过等分别何者，
无有义之近性中，
由无转变因性故，
不应成有行于义。
若于自生知性之，
功能次第尽灭时，
当转异境性者中，
彼义心性从何有。
若前心性功能尽，
不当转于义性中，
无有前心非心性，
异义贪著功能损。
除生知性之外故，
虽顿生起异类性，
由一极明心性者，
由作功能损害故，
不从阿赖耶外生。
若非如是意趣入，
相同不待异意性，
由智次第生起故，
极成待于依止性。
由是一意故于他，
贪著不往他性故，
不生异知若谓非，
由于某处顿生故。
趣入相同相同故，
一切不知异寿性，
唯由具足自意性，
生时亦当顿时生。
若由一性一作业，
如何由多灯见性。
次第亦成无功能，
由后亦无差别故。

།འདིས་ལུས་སྐྱེས་བུ་བཤད་པ་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་འདུ་བྱེད་ལས་དེས་ན། །དེ་ཕྱིས་གང་ལས་བློ་ཉིད་ལས། །ཞེ་ན་ཡིན་མོད་འདོད་པ་ཉིད། !་།གཟུང་ལ་གཟུང་ཉིད་སྐྱེད་བྱེད་ལ་། །གཞན་མིན་སྐྱེད་བྱེད་ཉིན་མཚན་ ཉིད།།སྣང་བ་གཟུང་བ་མ་ཡིན་མེད། །ཆ་མེད་པ་ལ་ཕྲ་སོགས་མེད། !་།གཟུང་བའི་ནུས་པ་ཉམས་འགྱུར་གྱི། །སྐྱེད་བྱེད་བདག་ཉིད་གཞན་མིན་ན། །གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ལ་ནི། །གཟུང་ལས་སྐྱེད་བྱེད་གཞན་མེད་དེ། །གཟུགས་སོགས་དེ་ལྟ་མིན་པར་ ནི།།བློ་ལ་དངོས་སུ་ཕན་འདོགས་མེད། !་།གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་ལས་འདི་ཡི། །དེ་དངོས་ངེས་པ་གཞན་ཅི་ཡོད། །བློ་ལའང་དེ་ཡོད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །དེ་ཡང་དེ་ཉིད་དུ་རྣམ་གནས། །འཛིན་པ་ཡི་ནི་ཉེར་ལེན་དང་། །མྱོང་བ་སེམས་ཀྱི་གཟུང་མཚན་ཉིད། !་།གཟུགས་ སོགས་དང་ནི་སེམས་དེ་ལྟར།།གཟུང་བའི་མཚན་ཉིད་དཔྱོད་པ་འདི། །མ་དག་བློ་ཅན་ལ་ཡིན་གྱི། །རྣལ་འབྱོར་རྟོགས་པ་བསམ་མི་ཁྱབ། །དེ་ལ་ཕྲ་སོགས་ངོ་བོ་ཡིས། །གཟུང་བ་གཟུང་མིན་ཉིད་འགྱུར་ན། །གཟུགས་སོགས་བློ་ལ་སྔར་མེད་གང་། ། ཕྱིས་སྐྱེས་པ་ནི་ཅི་ཞིག་ཡོད། !་།དེ་ཕྱིར་རང་བློ་འཛིན་འགྱུར་ན། །དེ་མ་ཐག་པའི་རྒྱུ་ཡི་སེམས། །གང་ཡིན་དེ་ཉིད་འཛིན་འགྱུར་བ་། །དེས་ན་དོན་གཞན་རྟོགས་མི་འགྱུར། !་།ནུས་པ་དུ་མ་གཅིག་མེད་ཀྱང་། །དངོས་རྣམས ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་འབྲས།།གཅིག་དང་དུ་མ་བྱེད་ཅེས་བརྗོད། !་།གལ་ཏེ་གཅིག་ལས་དུ་མ་མིན། །མ་ཡིན་འགའ་ཞིག་གཅིག་ལས་གཅིག་།འབྲས་བུ་ཚོགས་པ་དག་ལས་བྱུང་། །གཅིག་ཀྱང་ཚོགས་པ་གཉིས་འགྱུར་ཕྱིར། །དེ་ནི་དུ་མ་བྱེད་ཅེས་ བརྗོད།!་།གལ་ཏེ་བློ་གཞན་དོན་དང་ནི། །རྣམ་ཤེས་སྔ་མ་འཛིན་འགྱུར་ན། །སྔ་ཕྱིར་སྣང་བ་ཅན་ཉིད་ཕྱིར། །དཔྱོད་པ་ལ་སོགས་དོན་གཅིག་ལ། །རྟག་ཏུ་རིམ་གྱིས་མཐོང་བ་ཡི། །བརྗོད་ཉིད་རིམ་མིན་ཉིད་འགྱུར་ཞིང་། །གཅིག་ཀྱང་གཉིས་ གཉིས་སྣང་བར་འགྱུར།།བདག་དང་དེ་རིག་སྣང་བའི་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་ཡུལ་གཞན་འཕོ་བ་ན། །ཐ་མ་ཉམས་སུ་མྱོང་མིན་ན། །གཞན་གྱིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་བཞིན། །ཐམས་ཅད་མྱོང་མེད་ཐལ་བར་འགྱུར། !་།གལ་ཏེ་བདག་མྱོང་མངོན་སུམ་ཡིན། ། གཞན་གྱིས་མྱོང་འགྱུར་མ་ཡིན་ན། །གང་གིས་དེ་སྐད་བརྗོད་འགྱུར་བ། །བདག་གིས་མྱོང་དེ་གང་ལས་གྲུབ། !་།གསལ་རྒྱུ་མ་གྲུབ་པར་འགྱུར་གྱི། །གསལ་བར་འདོད་པའི་གསལ་བ་མིན། །གལ་ཏེ་གསལ་བར་མ་གྲུབ་ཀྱང་། །གསལ་ན་འགྲོ་འདི་གསལ བར་འགྱུར།།ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་ལས་མངོན་སུམ་གྱི་ལེའུ་སྟེ་གསུམ་པའོ།

由此说明身士夫，
若由诸行业性故，
彼后从何唯心性，
若谓是者即所许。
于所执中生执性，
非他能生日夜性，
显现无有非所执，
无分则无微等性。
所执功能虽当损，
能生自性非他时，
于具所执相性中，
无有异于执能生。
色等若非如是性，
于心无有直接益，
由所执相此性中，
何有异于彼体定。
于心亦有彼性故，
彼亦安住即彼性，
执取近取因性及，
经验心之执相性。
色等及心如是性，
观察所执相性此，
是于具不净心者，
瑜伽证悟不思议。
于彼由微等体性，
若成执非执性者，
色等于心先无有，
后时所生是何者。
是故若成自心执，
等无间缘心性中，
何者即彼成执取，
是故不知异境义。
虽无多种功能一，
诸事自性之果报，
说为能作一与多。
若谓非由一生多，
非有某一从一生，
果聚由诸聚合生，
一亦成二聚合故，
说彼能作诸多性。
若谓异心于义及，
执取前识性者时，
由前后显现性故，
于观察等一义中，
恒时次第所见之，
说性当成无次第，
一亦当成二显现，
由现自及彼知故。
若于转向异境时，
最后非是经验者，
如由他经验性般，
当成一切无经验。
若谓自证是现量，
不成由他经验时，
由何说为如是言，
自经验彼从何成。
当成未成明因性，
非是所许明显性，
若谓虽未成明显，
若明此行成明显。
此为《量理论释》颂中现量品第三品。

། །གཞན་ལ་བསྟན་པར་བྱ་ཉིད་ཕྱིར། །བདག་མཐོང་མིན་ཡང་གཞན་དག་གིས། །མཐོང་བ་སྒྲུབ་བྱེད་ཅེས་ཁ་ཅིག་།དེ་སྤང་ཕྱིར་ བདག་མཐོང་བའི་ཚིག་!་།ཡོངས་བརྟགས་ཡོངས་སུ་ལེན་པའི་ཕྱིར། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་ཡུལ་ལ་ཚིག་།ཚད་མ་ཉིད་དུ་འདོད་མ་ཡིན། །དེར་ནི་རྗེས་དཔག་འཇུག་མི་འགྱུར། །ལུང་ལ་གནོད་ཕྱིར་གཞན་ལ་ནི། །སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་ཕྱིར་དེ་ཡི་ཚེ། །དེ་ནི ཚད་མིན་དེ་བས་ན།།དེས་གྲུབ་མ་ལུས་གྲུབ་མ་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་ལུང་དེ་ལྡན་ལ་གྲུབ། །ཅེ་ན་གང་གི་ལུང་གང་ཡིན། !་།ཚད་མས་གནོད་པར་གྱུར་པ་ཡི། །ལུང་དེ་ཇི་ལྟར་གྲུབ་པ་ཡིན། !་།དེ་དང་འགལ་བ་ཁས་ལེན་པ་། །དེ་ཉིད་ཀྱིས་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། ། དེ་ལས་གཞན་པ་ཁས་ལེན་ན། །དེ་དོར་ཡན་ལག་ཚད་མ་མིན། !་།རང་རྟོགས་གང་ལས་བྱུང་གྱུར་པ་། །སྒྲུབ་བྱེད་དེས་ནི་ཅིས་མ་བརྗོད། །རིག་པ་གང་གིས་ལུང་འཛིན་པ། །དེ་ནི་འདིས་ཀྱང་ཅིས་མི་འཛིན། །སྔར་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་གང་དག་གིས། །ཐ་མལ པར་གྱུར་རྟོགས་པ་དང་།།དབང་པོ་འབྱུང་བའི་སྒྲུབ་དེ་དག་།དེའི་དོན་ནུས་ཤེས་ལ་ནུས་ཡིན། !་།གང་ཡང་འབྲེལ་པ་རྣམ་ཆད་ཅན། །སྤྱིས་ཀྱང་སྤྱོད་ཡུལ་མ་ཡིན་པའི། །དོན་དེ་དག་ལ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། །སྒྲུབ་བྱེད་དཔྱོད་པ་ཅུང་ཟད་མེད། །སྐྱེས་བུའི་བསམ་ པའི་དབང་གིས་ནི།།དེ་ཉིད་དེ་ཉིད་མིན་འཇོག་ན། །གཏན་ཚིགས་དེར་སྣང་མེད་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ནི་དངོས་རྟེན་མིན་ཕྱིར་རོ། །དོན་ཡོད་ཤེས་ལ་ལྟོས་བཅས་ཡིན། །མེད་པ་ཤེས་པས་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། !་།ཡོད་ཀྱང་དངོས་དང་འབྲེལ་མེད་པའི། །རྟོགས་ པ་རྟོགས་པ་མེད་དང་མཚུངས།!་།རང་བཞིན་དང་ནི་འབྲས་བུ་འམ། !་།སྣང་བ་མཐོང་བ་མེད་ཉིད་རྟགས། !་།འབྲེལ་དེ་དངོས་ལ་གྲུབ་ཡིན་ན། །རང་ལ་ཅི་ཡི་ཕྱིར་མ་གྲུབ། །གཞན་གྱིས་ཀྱང་གཞན་ལས་རྟོགས་པར་། །མི་རིགས་གཞན་གྱིས་བརྟགས་པ་ཡིས་། །ཐལ་བ་སྒྲུབ་པ་ གཉིས་འབྲེལ་ཕྱིར།།གཅིག་མེད་ན་གཞན་དགག་ཕྱིར་ཡིན། །དོན་སྨོས་དེ་ནི་སྒྲ་དག་དང་། །རྟོག་པས་སྒྲོ་བཏགས་བདག་ཉིད་ཅན། །རྟགས་ཉིད་མིན་པར་སྒྲུབ་དོན་ཏེ་། །དོན་ལས་དོན་ནི་གྲུབ་ཕྱིར་རོ།

为了向他人显示故，
虽非自见由他人，
见为能立者有说，
为除彼故自见语。
由遍计度领受故，
于比量境中言语，
不许即是量性者，
于彼不成比量行。
由违教故于他者，
说为能立彼时中，
彼非是量由此故，
彼成非皆成就性。
若谓成就具彼教，
则谓何者是何教，
由量所成违害之，
彼教如何是成就。
许彼相违性者中，
由彼自性如何成，
若许异于彼性者，
舍彼支分非是量。
由何所生自了知，
何故不说彼能立，
由何智性持教者，
何故此亦不执持。
先前由何诸能立，
了知成为寻常性，
根生能立彼等性，
能于彼义力了知。
何者具有断系性，
共相亦非行境者，
于彼诸义所立及，
能立观察全无有。
由士夫思力性中，
安立真实非真实，
当成无有似因性，
由彼非是事依故。
有义了知具待性，
无性了知非能立，
虽有无系实性之，
了知等同无了知。
自性及与果性或，
见于显现无性因，
若成系于实性者，
何故不成于自性。
由他亦不应了知，
由他遍计度性故，
由二系属能立过，
由无一故遮他性。
说义彼即声等及，
分别增益自性者，
成就非是因性义，
由义成就于义故。

།རྟོག་དང་ལུང་དག་བྱེད་པ་པོའི། །འདོད་པ་ཙམ་དང་རྗེས་འབྲེལ་ དང་།།དངོས་ལས་གཞན་དུ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། །བཏགས་པ་དག་ནི་འཁྲུལ་པ་ཡིན། !་།དོན་གྱིས་དོན་རྟོགས་ཕྱིར་དོན་ལ། །ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་བརྗོད་ནུས་མེད། །དེས་ན་དེ་དག་རང་ཉིད་ལས། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པར་གནས་མ་ཡིན། !་།ཕྱོགས་ཀྱི་ཚིག་དེ་སྨྲ་ བ་པོའི།།བསམ་པ་སྟོན་པར་བྱེད་པ་ན་། །ཚད་ཡིན་དེ་ལས་ཐེ་ཚོམ་དག་།སྐྱེ་ཕྱིར་དངོས་སུ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་བརྗོད་པ་ཡིས། །བརྒྱུད་པ་ཡིས་ཀྱང་ནུས་པ་མེད། །གཏན་ཚིགས་བརྗོད་པ་རང་ཉིད་ལ། །ནུས་པ་ མེད་ཀྱང་ནུས་སྟོན་བྱེད།!་།གཏན་ཚིགས་དོན་གྱི་ཡུལ་ཉིད་ཀྱིས་། །ནུས་མེད་དེ་ནི་བརྗོད་པར་བཤད། !་།གལ་ཏེ་དེ་ལའང་ནུས་ཡོད་དེ། །གཏན་ཚིགས་ཚིག་ནི་འཇུག་ཕྱིར་ན། །དེ་ནི་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཤེས་པར། །འདོད་པས་སྐབས་ལ་བརྟེན་པ་ཡིན། ། མི་མཐུན་ཕྱོགས་ཁས་ལེན་ན་ཡང་། །དེ་མཚུངས་ཕྱིར་ན་ཐུག་མེད་འགྱུར། །ནང་གི་ཡན་ལག་ནུས་པ་ནི། །ཚུལ་གསུམ་དག་ལ་ཡང་དག་གནས། །དེ་ལ་དྲན་པ་བསྐྱེད་པ་ནི། །དེ་ཉིད་ཚིག་ལ་ཡང་དག་གནས། །གལ་ཏེ་ཡུལ་བསྟན་མེད་པར་ནི། ། གཏན་ཚིགས་འཇུག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཡུལ་བསྟན་པ་དག་ཉིད་ལས་ནི། །ནུས་པ་སྒྲུབ་པར་འདོད་ཅེ་ན། !་།ཁྱབ་སྔོན་ཅན་ལ་དེ་མེད་ཀྱང་། །སྒྲ་ནི་བྱས་ཡིན་འདི་འདྲ་ཀུན། །མི་རྟག་ཅེས་ནི་བརྗོད་པས་ཀྱང་། །དོན་གྱིས་དེ་ནི་འཇིག་བློར་འགྱུར། །ཕྱོགས བསྟན་པ་ནི་མེད་ན་ཡང་།།འགྲུབ་པ་ལ་ནི་གེགས་མེད་ཕྱིར། །གསུམ་ལས་ཚུལ་གང་རུང་བ་ཉིད། །མ་བསྟན་མ་ཚང་ཡིན་པར་བརྗོད། !་།བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པར་དམ་བཅས་ནའང་། །སྨྲ་དེ་ལ་སྐྱོན་འཐད་མིན་ཏེ། །སྒྲུབ་བྱེད་དབང་དུ་བྱས་ཉིད་ཀྱིས། །གཏན་ ཚིགས་ལྟར་སྣང་ཐལ་མིན་ཕྱིར།ཁྱད་པར་མེད་པར་བརྗོད་ན་ཡང་། །རིགས་གཅིག་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེ་འགྱུར་ཏེ་། །གཞན་དུ་བསྒྲུབ་བྱ་བརྗོད་པ་ཀུན། །དམ་བཅའ་བར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། །གལ་ཏེ་གྲུབ་བརྗོད་སྒྲུབ་བྱེད་ཕྱིར། །གཞན་དག་ལ་ཡང་སྐྱོན་མེད་ན། །ད་ ནི་བསྒྲུབ་བྱ་བསྟན་པ་དག་།ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་བྱེད་ཡན་ལག་ཡིན། !་།ལྟར་སྣང་བཅས་སོགས་བཀོད་པ་དང་། །གཞན་ནི་འབྲེལ་མེད་བཞད་གད་དེ། །འདི་ལྟར་དེ་ནི་རིགས་པ་ཉིད། །མ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་ཟིན་ཏོ།

分别与教作者之，
唯随欲乐相系属，
由于异于实可能，
增益诸者即迷乱。
由义了知义故于，
义中宗因说无能，
是故彼等由自性，
非是安住能立性。
宗之言说能诠说，
显示说者意乐时，
是量由彼生疑故，
非是直接能立性。
由说所立性者故，
间接亦无有功能，
因说于自虽无能，
然能显示诸功能。
因由义境性故无，
功能彼说为诠说，
若谓于彼亦有能，
由因言说趣入故，
彼由疑惑了知性，
所许依于处所者，
若许相违品性亦，
由同彼故成无穷。
内支功能性安住，
真实于三相性中，
于彼生起忆念性，
真实安住即彼语。
若谓无有境显示，
由无因性趣入故，
唯由显示境性中，
许为成就功能者。
具前遍者虽无彼，
声是所作如是等，
由说无常性亦成，
由义彼成坏智性。
虽无显示宗性者，
由于成就无碍故，
三中随一相性者，
说为未显不圆满。
若许说示所立性，
于彼说者非理过，
由依能立性故非，
成似因性过失故。
虽说无有差别性，
当生一类疑惑性，
余说一切所立性，
当成宗性过失故。
若谓说成能立故，
于余亦无有过失，
今者所立显示等，
如何是能立支分。
具似等性安立及，
余无系属可笑者，
如是彼非理性已，
说为非是如是性。

!་།སྒྲུབ་བརྗོད་རྟོགས་པའི་དོན་ཅན་ཉིད། །ཡིན་ཡང་རྨོངས མེད་ཕྱིར་མཚན་ཉིད།།ངོ་བོ་ཚིག་ཕྲད་བདག་ཉིད་འདོད། །ཚིག་གིས་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་བཞི། །མ་གྲུབ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན་དོན་བརྗོད། །རྒོལ་བས་ཁས་བླངས་པ་བཟུང་ངོ་། །མ་བརྗོད་ན་ཡང་འདོད་པས་ཁྱབ། །བདག་གི་དོན་བཞིན་བསྒྲུབ་བྱར་འདོད། །གཞན་འདོད་ ཐམས་ཅད་བཟློག་ན་ཡང་།།འགྲེལ་པར་བདག་ཉིད་སྒྲ་བཤད་པ། །དོགས་པའི་གནས་ནི་བཟློག་པ་སྟེ། །འདི་ནི་དེ་དོན་བྱས་པ་ཡིན། །དེ་ནི་ལྟོས་ནས་ཆོས་དག་དང་། །ཆོས་ཅན་ཁྱད་པར་ཡིན་པར་བརྗོད། །མ་བརྗོད་ན་ཡང་འདོད་པ་ནི། །སྐབས་ལས་རྟོགས་ པར་འགྱུར་བ་ཡིན།།དེ་དཔེར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ཡི། །སྐྱོན་ཡང་ཇི་སྐད་བདག་གཞན་ན། །དེ་མ་གྲུབ་ཅེས་བཤད་བཞིན་ཏེ། །དེར་ནི་འདོད་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་གང་ལ་རྩོད་པ་ཡིན་། །སྒྲུབ་བཀོད་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ན། །བསྒྲུབ་བྱ་ཅི་ཡིན་གཞན་ དུ་ན།།མི་འདོད་པའམ་འབྲས་མེད་འགྱུར། !་།འདིས་ནི་གཉིས་བཅས་སྦྱོར་བ་ལ། །རྗེས་འགྲོ་མེད་དང་འགལ་བ་དག་།བསྟན་པ་ཡིན་ནོ་ཅི་སྟེ་ཡང་། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བ་སྤྱིར་འདོད་ན། །དེ་ཉིད་དོན་གཞན་མེད་པའི་ཕྱིར། །ལུས་མི་འགྱུར་ན་གྲུབ་མ་ཡིན་། ། བརྗོད་བྱས་སྟོང་པ་བརྗོད་རྣམས་ཀྱི། །འདི་དེ་མི་ཤེས་ཀྱིས་བསླད་ཡིན། !་།སྒྲ་དང་བུམ་པའི་ཁྱད་པར་གྱིས། །རྟོག་ན་འཇིག་ལའང་མཚུངས་ཤེ་ན། །མ་ཡིན་འཇིག་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིས། །སྒྲ་ནི་དེ་ལྟར་གྲུབ་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དོན་གཞན་ཡོད་གྱུར་ན། །བུམ་པའང དེ་དང་ལྡན་པར་འགྱུར།!་།མི་རྟག་སྒྲ་ཡི་ཁྱད་པར་ཅན། །རྗེས་འགྲོ་མེད་ན་མ་འབྲེལ་བ། །བཟློག་ཕྱིར་མ་ཡིན་མི་ལྡན་དང་། །གཞན་ལྡན་རྣམ་གཅོད་རྣམ་པ་གཉིས། །མི་ལྡན་གཅོད་ཕྱིར་གཞན་དང་ནི། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། !་།དེ་སྤྱི་བསྒྲུབ་པར་ བྱ་ཡིན་པས།གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད་མ་ཡིན། !་།ཆོས་ཅན་ཁྱད་པར་ཅན་དེ་ནི། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་སྐྱོན་ལྡན་མིན། །འདིས་ནི་ཆོས་ཅན་ཆོས་དག་གིས། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་ཁྱད་པར་ཅན། །འགོག་པ་དག་ནི་བསལ་ཡིན་ཏེ། །ཆོས་ཅན་དེ་ལྟར་མི་བསྒྲུབ་ཕྱིར། ། ཆོས་ཅན་ལ་ནི་ཚོགས་པ་དག་།བསལ་བ་འགལ་བ་མ་ཡིན་ཏེ། །གང་ཕྱིར་དེ་ལྟར་སྒྲུབ་འདོད་མིན། །འདིར་ཆོས་འབའ་ཞིག་བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན། །ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་བསྟན་བཅོས་ལས། །ཆོས་རྣམས་དུ་མ་རྣམ་གཞག་ཀྱང་། །བདག་ཉིད འདོད་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཞེས།།བདག་ཉིད་ཀྱི་ནི་སྒྲ་སྨོས་སོ།

虽是能立说了知，
义者由无迷乱故，
许为自性词相合，
言词彼之四相性。
未成非能立说义，
论者所许当执取，
虽未说亦遍所欲，
如自义许为所立。
虽遮一切他所欲，
注释自性声说明，
遮除疑惑处所者，
此是作为彼义性。
彼由观待诸法及，
说为有法差别性，
虽未说亦所欲者，
当由处所而了知。
彼喻无有随行之，
过失亦如自他说，
说为彼未成就者，
于彼即是违所欲。
若谓于何争论者，
立说非是所立性，
何为所立余处中，
当成非欲或无果。
由此具二结合中，
无随行及相违等，
是为显示若总许，
所立性者由彼故。
无有异义身非成，
由空所诠诸说者，
此彼不知所染污。
由声瓶之差别性，
若思于坏亦同者，
非是由成坏性故，
声即如是成就故。
如是若有异义者，
瓶亦当成具彼性。
无常声之差别者，
若无随行无系属，
由遮非是无具及，
他具遮除二种性，
为遮无具故与他，
不成无有随行性。
由彼总为所立故，
非是成就能立性，
有法差别性彼者，
非具无随行过失。
由此有法诸法故，
法及有法差别者，
遮除即是已遣除，
由不如是立法故。
于有法中诸聚合，
遣除非是相违者，
由何如是非欲立，
此中唯法是所立。
一有法中由论典，
虽立诸多法安立，
自性所欲所立者，
说为自性之声故。

!་།གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ཕྱིར། །ཐམས་ཅད་བཟུང་བས་དེ་གཅིག་ལ། །རབ་ཏུ་གནོད་ནའང་གཏན་ཚིགས་དང་། །དམ་བཅའ་བ་དག་སྐྱོན་འགྱུར་ན། །སྒྲ་མི་རྟག་པར་སྒྲུབ་པ་ན། །དྲི་སའི་ ཡོན་ཏན་བཟློག་པའི་ཕྱིར།།གཏན་ཚིགས་འགལ་འགྱུར་སྐབས་མིན་ཕྱིར། །མིན་ན་དེ་ནི་གཞན་ལའང་མཚུངས། །ཅི་སྟེ་ཆོས་ཅན་འདིར་སྐབས་ཡིན། །དེ་ལ་བསྟན་བཅོས་དོན་གནོད་ཉིད། !་།ཆོས་ཅན་ཆོས་སོགས་སྒྲུབ་བྱེད་ཀྱིས། །ཅི་སྟེ་རྒོལ་འདོད་ཡིན་ བརྗོད་ན།!་།གནས་སྐབས་འགའ་ཡིས་འདོད་འགྱུར་ཞིང་། །དེ་རྟོགས་པ་ཡང་དེ་དག་གིས། །ནན་གྱིས་ཁྱོད་འདི་འདོད་ཅེས་པ། །གསལ་བར་དབང་ཕྱུག་སྤྱོད་པ་ཡིན། །འབྲས་བུའི་རྟགས་ཅན་མིན་བརྗོད་དེ། །འཁྲུལ་པ་ཡིས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར། !་།མེད་ན་ མི་འབྱུང་མིན་དོན་ལ།།གནོད་ཀྱང་གཞན་ལ་ཅི་ཞིག་གནོད། !་།རྗེས་དཔག་རང་གི་སྤྱོད་ཡུལ་ལ། །ལུང་ལ་ལྟོས་པ་མེད་པར་བཤད། །དེས་གྲུབ་དེ་ནི་ལེགས་པར་གྲུབ། །དེ་ཚེ་བསྟན་བཅོས་ལྟོས་མ་ཡིན། !་།དེ་ཚེ་རྩོད་དོར་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ཚེ་ཁས་བླངས་མེད་ཕྱིར་ མིན།།འདི་ནི་ཁས་ལེན་ཐབས་ཡིན་ཏེ། །དེ་ཚེ་ཡོད་ཀྱང་ཡན་ལག་མིན། !་།དེ་ལྟར་ཡུལ་གཉིས་རྣམ་དག་ན། །དེ་ནི་བསྟན་བཅོས་ཡོངས་འཛིན་པར། །འདོད་པའི་དུས་ཡིན་དེ་ཡི་ཚེ། །བསྟན་བཅོས་ཀྱིས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར། །དེས་གྲུབ་དོན་ལ་དེ་དང་ནི། ། འགལ་བར་སེམས་པ་མི་རུང་ཕྱིར། !་།གནས་གསུམ་པར་ནི་འཕོ་བ་ན། །བསྟན་བཅོས་ལེན་པར་རིགས་ལྡན་ཡིན། !་།དེར་ཡང་བསྒྲུབ་བྱའི་ཆོས་དང་ནི། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ལ་གནོད་ཉིད། །སྤང་བར་བྱ་ཡི་གཞན་མིན་ཏེ། །ཐུག་པ་མེད་པར་ཐལ་ཕྱིར་རོ།

若谓由许论典故，
执取一切于彼一，
虽极违害因性及，
宗性当成过失者，
于成声无常性时，
由遮香地功德故，
因成相违非处故，
若非彼亦同于他。
若谓此中有法处，
于彼论典义违害，
有法法等能立故，
若说是论者所欲。
由某处位成所欲，
了知彼亦由彼等，
强言汝欲此性者，
显然自在行为性。
说非具果相性者，
当由迷乱成违害，
于无有则不生义，
虽害于他何所害。
比量于自行境中，
说为无有待教性，
彼成彼即善成就，
尔时非是待论典。
若谓尔时舍诤者，
尔时由无许故非，
此是方便许性者，
尔时虽有非支分。
如是二境清净时，
彼即许为摄论典，
所欲时性彼时中，
当由论典成违害。
由彼成就义性中，
不应思为与彼违，
于三处性转移时，
具理当为取论典。
于彼亦即所立法，
及无有则不生性，
违害应断非余者，
由成无穷过失故。

!་།དཔྱད པ་ཀུན་ལ་བསྟན་བཅོས་དག་།གཟུང་ཞེས་ལུགས་འདི་གང་གིས་བྱས། །དེ་ནི་གྲུབ་མཐའ་མེད་རྣམས་ཀྱིས། །དུ་བས་མེ་ནི་རྟོགས་མི་འགྱུར། །སྐྱེ་བོ་རིང་པོར་སྐྱེས་གྱུར་ཞིང་། །ཡོན་ཏན་ཉེས་པ་མ་མཐོང་ལ། །གྲུབ་མཐའ་མི་ཟད་གདོན་འདི་ནི། །ཀྱེ་མ་སུ་ཡིས བསྒོས་པ་ཡིན།!་།གལ་ཏེ་དཔེ་ལ་བསྟན་བཅོས་ཀུན། །སྒྲུབ་པར་བྱེད་པ་གཅིག་ཉིད་ལ། །བསྟན་པ་སྒྲུབ་བྱེད་འགྱུར་ཞེ་ན། !་།འདི་ནི་འཇིག་རྟེན་འདས་ལུགས་ཡིན། !་།འབྲེལ་མེད་ཆོས་ནི་མ་གྲུབ་པས། །མ་གྲུབ་པར་ནི་ཇི་ལྟར་འགྱུར། །དེ་གྲུབ་ཡིན་ན་དེ་ སྒྲུབ་བརྗོད།།གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་ལྡན་ཇི་ལྟར་ཡིན། !་།ཆོས་ཅན་ཆོས་ནི་མ་ལུས་པ། །དཔེར་བླངས་མེད་པ་ཁོ་ནར་ནི། །སྐྱེ་བོས་ཚིག་དང་དུང་སོགས་ལས། །སེམས་ལྡན་མེ་སོགས་རྗེས་དཔོག་བྱེད། !་།མི་འཁྲུལ་པས་ན་རང་བཞིན་དང་། །རྒྱུ་དག་སྒྲུབ་པར་ བྱེད་པའི་དོན།།འགའ་ཡི་སྨྲ་བ་ལ་གནོད་པས། །ངོ་བོ་ཉིད་ལས་ལྡོག་མ་ཡིན། །དེ་ནི་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ཡི་། །དོན་དང་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར། །རྟོགས་པ་གཞན་དག་གཏན་ཚིགས་ངེས། །ཅི་ལྟར་རྟོགས་པར་འགྱུར་མ་ཡིན། !་།གཏན་ཚིགས་བརྗོད་དམ་མ་ བརྗོད་ཀྱང་།།འགལ་ན་རྒོལ་བས་འདིར་ཅི་བྱས། །ངེས་བརྗོད་ཉེས་པས་བསྟན་བཅོས་ལ། །གནོད་བྱེད་དུ་ནི་དེ་སྐྱེས་མིན། །གནོད་བྱེད་བརྗོད་ཕྱིར་སྐྱོན་ཞེ་ན། །གལ་ཏེ་མ་བརྗོད་ན་དེ་ཅི། །གནོད་པ་མིན་ནམ་མི་རིགས་བྱེད། །མིན་ཏེ་ཅིས་ན་སྐྱོན་ཅན་ཡིན། ། གཏན་ཚིགས་ལྟར་སྣང་གཞན་དག་ལ་། །རང་འདོད་ཉིད་ནི་སྒྲུབ་བྱེད་ཕྱིར། །དོན་མེད་བརྗོད་པས་སྐྱོན་འགྱུར་ན། །དེ་སྒྲུབ་ཕྱིར་ན་འདིར་མ་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ལ་ལར་འགའ། །རིགས་མིན་པས་ན་རིགས་སྨྲ་བ། །གཞན་པ་དག་ཀྱང་འགོག་བྱེད་ཅེས། ། བྱ་བ་རྒྱལ་རིགས་ལུགས་ཡིན་ནོ། །དོན་ཀུན་མཚུངས་པར་བྱས་ནས་ནི། །སྒྲུབ་བྱེད་བརྗོད་པར་ནུས་མ་ཡིན། །དེས་ན་ཀུན་ཏུ་བསྒྲུབ་བྱ་དང་། །སྒྲུབ་བྱེད་རྣམ་གཞག་འདི་ཉམས་འགྱུར། !་།ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་འགལ་བ་དག་།མི་རུང་ཕྱིར་ན་འགལ་ངེས་ལ། །གནོད འགྱུར་འདིར་ནི་དེ་འདྲ་བའི།།འགལ་བ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། !་།དེ་དག་གནོད་བྱ་གནོད་བྱེད་ནི། །མིན་ཡང་བསྟན་བཅོས་དོན་སླད་ཕྱིར། །འབྲེལ་བ་མེད་ཀྱང་གནོད་ཅེ་ན། !་།ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཀྱིས་གནོད་འགྱུར། !་།འབྲེལ་ཡོད་དེས་ན་ དེ་ཉིད་ལ།།གནོད་འགྱུར་ཞེ་ན་མ་ཡིན་ཏེ། །རྟགས་ཀུན་རང་གི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ། །སྐྱོན་དང་ཡོན་ཏན་དཔྱད་ཕྱིར་རོ།

于一切观察论典，
执取此理谁所作，
彼由无有宗派者，
不当由烟了知火。
众生长久所生起，
未见功德与过失，
无尽宗派此魔鬼，
呜呼是谁所染污。
若谓于喻诸论典，
唯一能立性之中，
显示成为能立者，
此是超越世间理。
无系属法未成故，
如何当成未成性，
若彼成就说彼立，
因如何成具过失。
有法诸法无余者，
唯由无有譬喻性，
众生由语螺等性，
比度具心火等性。
由无迷乱自性及，
因性成为能立义，
由违某者所说故，
非是从自性退转。
彼由所欲所立义，
了知余者决定因，
如何不成能了知。
虽说因性或未说，
若违论者此何为，
由定说过于论典，
非生彼为能违害。
若谓由说违害过，
若未说者彼云何，
岂非违害不应理，
非是何故具过失。
于余似因性之中，
由成自欲能立故，
若由说无义成过，
由成彼故此非是。
若谓于某论典中，
由非理故说正理，
余者亦成能遮者，
此是王种之传承。
令诸义成平等已，
不能宣说能立性，
是故一切所立及，
能立安立此当坏。
于一有法相违者，
由不应故定相违，
于违害此如是性，
相违非是有性者。
彼等所害能害性，
虽非由为论典义，
虽无系属成违害，
一切当为一切违。
有系属故即于彼，
若谓成违非是者，
一切因于自所立，
由观察过功德故。

!་།མེད་ན་བསྒྲུབ་བྱ་མི་འབྱུང་བའི། །འབྲེལ་པ་དེ་ནི་འདིར་རྟོགས་མེད། །འདིར་ནི་བསྟན་བཅོས་གནོད་འབའ་ཞིག་།སྐྱོན་ཡིན་དེ་གཞན་བྱས་ལའང་ མཚུངས།!་།གལ་ཏེ་བསྟན་བཅོས་ཁས་བླངས་ཕྱིར། །བསྟན་བཅོས་མཐོང་བ་མ་ལུས་བསྒྲུབ་། །དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་སྨྲ། །དམ་བཅའ་བར་ནི་ཐལ་བར་འགྱུར། !་།གལ་ཏེ་སྒྲུབ་བྱེད་ཉིད་བརྗོད་པ། །མ་ཡིན་འདོད་པ་སྨོས་ཕྱིར་ན་། །བསྒྲུབ་བྱ་རིག་པས་ ཐོབ་པ་ནི།།ཚིག་ལས་ལྡོག་པ་མ་ཡིན་ནོ། །མི་འདོད་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་ཞེ་ན། །རྒོལ་བ་མི་འདོད་ཆོས་གཞན་ཡང་། །བསྒྲུབ་མིན་དེ་ཚེ་བསྒྲུབ་བྱ་བ། །མིན་ལ་གནོད་པས་ཅི་ཞིག་འགལ། !་།ཕྱོགས་མཚན་ཕྱི་རོལ་དོན་ཅན་ཡིན་། །རང་ཉིད་སྒྲ་ཡང་དོན་མེད་འགྱུར། !་། བསྟན་བཅོས་འདོད་འཇུག་དོན་ཞེ་ན། །འོ་ན་དོགས་འདི་གང་ལས་ཡིན། !་།དེ་ནི་ཚད་མས་བཀག་མེད་ན། །འཛིན་པ་གང་གིས་བཟློག་པར་ནུས། །གལ་ཏེ་ཚད་མས་བཀག་ན་ཡང་། །ཚིག་ལས་གང་གིས་འཇུག་པར་འགྱུར། །དེ་དག་སྔར་ཡང་གྲུབ་མཐའ་ནི། ། རང་གི་འདོད་པ་ཉིད་ཀྱིས་འཛིན། །དེ་ནི་ཕྱིས་ཀྱང་ཇི་ཞིག་ལྟར། །གཞན་འཛིན་པ་ནི་ཅིས་མི་ཐོབ། །འདོད་གནོད་མེད་དང་བསྒྲུབ་བྱ་མིན། །ཐུག་པ་མེད་པར་བསྟན་པས་ན། །ལོག་པར་རྟོགས་པ་བསལ་བའི་ཕྱིར། །འདིར་ནི་རང་ཉིད་སྒྲ་མཛད་དོ། !་།གཞུང་ལུགས ཀྱིས་བྱས་ཁྱད་པར་དག་།ཡོངས་སུ་སྤངས་ནས་རབ་གྲགས་པའི། །ཆོས་ཅན་དག་ནི་གཟུང་དོན་དུ། །གཞན་ནི་རང་ཉིད་སྒྲ་བརྗོད་ཟེར། !་།དཔྱད་པ་ཉིད་ཀྱི་སྐབས་ཀྱིས་ནི། །རབ་གྲགས་རྟེན་ནི་གྲུབ་གྱུར་ཏེ། །རང་འདོད་བརྟགས་པའི་ཁྱད་པར་ཅན། །དངོས་པོ་རྣམས རྩོད་མེད་ཕྱིར་རོ།!་།ཅི་སྟེ་གྲུབ་པར་བསྟན་པ་ཡིས། །ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱ་མིན་བརྗོད་ན། །རང་གི་ངོ་བོ་ཉིད་བསྟན་པ། །ཞེས་བྱ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་དེ་རྟོགས། !་།གྲུབ་དང་སྒྲུབ་པའི་ངོ་བོར་ནི། །བསྟན་པ་དག་ནི་ཡོད་ཡིན་ན། །བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཞེས། །བྱ་བ་འདི་ནི་ འབྲས་ལྡན་འགྱུར།།རྗེས་སུ་དཔག་པ་སྤྱི་ཡི་ནི། །ཡུལ་ཅན་ཉིད་དུ་བཤད་པ་ཡིན། །འདིར་ནི་དེ་སྐད་མ་བསྟན་ཀྱང་། །ཕྱོགས་ལ་འགལ་བ་ཅུང་ཟད་མེད། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་བསྒྲུབ་བྱར་བྱས། །དེ་ལས་ཅིར་འགྱུར་དེ་མི་ནུས། །ཅི་ཕྱིར་བརྟགས་རྗེས་འགྲོ་མེད་ ཕྱིར།།འདི་དེ་དག་གི་སྐྱོན་མིན་ནམ། །ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་པ། །ཕྱོགས་སྐྱོན་འདོད་མིན་དེ་ལྟ་ནའང་། །གཏན་ཚིགས་ལ་སོགས་ཉེས་པ་ཡང་། །ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་དུ་ཐལ་འགྱུར་ཏེ། །ཐམས་ཅད་ཕྱོགས་ལ་གནོད་ཕྱིར་རོ།

无有所立不生起，
系属于此无了知，
此中唯论典违害，
是过余作性亦同。
成立无余见论典，
说喻因性未成者，
若谓非说能立性，
由说所欲性故者，
所立由理获得性，
非是从语言退转。
若谓非欲非所立，
论者非欲余法亦，
非立尔时所立性，
非中违害何相违。
宗相具外境性者，
自性声亦成无义，
若谓论典欲趣义，
则此疑惑从何生。
彼由量度未遮时，
何执能够作遮除，
若由量度遮除已，
由语何者当趣入。
彼等先前亦宗派，
由自欲性而执取，
彼于后时如何故，
何故不得执取他。
无违所欲非所立，
由说无有究竟故，
为除邪解了知故，
此中造作自性声。
遍舍由论所作诸，
差别极为周遍已，
有法当取为所诠，
余说自性声诠说。
由观察性处所故，
极成所依成就者，
具自欲察差别性，
诸事无有诤论故。
若谓由显成就性，
说有法非所立者，
显示自之体性已，
谓此即由彼了知。
成就能立体性中，
若有显示二性者，
说为所立性此者，
当成具有果性故。
比量总相境者性，
是为已说此中虽，
未说如是宗性中，
全无少许相违性。
若作有法为所立，
由彼云何彼不能，
何故无有增益性，
随行岂非彼等过。
观待后分支分性，
宗过非欲如是亦，
因等过失性亦当，
成为宗性过失者，
由一切违宗性故。

!་།དེ་ཕྱིར་དེ་ཙམ་དང་འབྲེལ་བ། ། ཕྱོགས་ཀྱི་སྐྱོན་འདོད་གཞན་མིན་ཏེ། །མངོན་སུམ་ལ་སོགས་འགལ་བ་བཞིན། !་།རྒྱུ་སོགས་མཚན་ཉིད་བསལ་བྱ་ལ། །ལྟོས་པ་མེད་པར་མ་ཁྱབ་དང་། །ལྡོག་པ་དག་ནི་སྤང་བའི་ཕྱིར། །ཕྱོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་བཤད་པ་ཡིན། །རང་ཉིད་ཚིག་ཕྲད་ངོ་བོའི་སྒྲ། །མ བསལ་བ་དང་བཅས་པ་དག་།ལྡོག་པ་སེལ་བར་བྱེད་པ་ཡིན། !་།འདོད་སྒྲས་མ་ཁྱབ་སེལ་བར་བྱེད། །བསྒྲུབ་བྱར་ཁས་བླངས་ཕྱོགས་མཚན་ཉིད། །དེ་རྣམས་ལ་ནི་ཕྱོགས་ཉིད་མེད། །བསལ་བ་གནོད་དང་ལྷག་མ་ལ། །མཚན་ཉིད་འཇུག་པ་མེད་ཕྱིར་རོ། ། རང་ཉིད་འདོད་པ་བརྗོད་པ་ཡིས། །ངེས་བཟུང་དོན་ནི་རྟོགས་ན་ཡང་། !་།བྱེད་པའི་མཐའ་དང་འབྲེལ་པའི་ཕྱིར། །དུས་གཞན་གཅད་ཕྱིར་བཤད་པ་ཡིན། !་།འདོད་རྐྱེན་འདིར་ནི་ཡན་ལག་མིན། །འདོད་པར་གྱུར་པའི་ཚིག་དག་ལ། །ཡན་ལག་ཉིད་ཡིན་དེ་ཡིས་ནི། ། གཏན་ཚིགས་མ་གྲུབ་ལ་སོགས་འགོག་!་།རྗོད་བྱེད་མིན་ཕྱིར་ཡང་མི་རིགས། །དེས་ན་རང་ཉིད་བདག་ཉིད་འདོད། །བསྟན་བཅོས་ཀུན་ལ་ལྟོས་མེད་པར། །དེ་འདོད་པ་ནི་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད། །དེས་ན་མི་འདོད་དང་འབྲེལ་པའི། །འདོད་པ་ལ་ཡང་གནོད་པ་ན། །ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་ལ་གནོད མེད་ཕྱིར།།ཕྱོགས་དང་གཏན་ཚིགས་སྐྱོན་མེད་ཉིད། !་།ཁས་བླངས་དེ་ཡང་ཚད་མ་ནི། །དག་གིས་བཀག་མེད་ཡིན་པར་འདོད། །གཏན་ཚིགས་ཐེ་ཚོམ་ལ་བརྗོད་ཕྱིར། །བསལ་བ་གཏན་ཚིགས་རྟེན་མ་ཡིན། །རྗེས་སུ་དཔག་པའི་དབྱེ་བ་ཡིས། །གནོད་ པ་དེ་ནི་རྣམ་བཞིར་བཤད།།དེ་ལ་ཁས་བླངས་འབྲས་རྟགས་ཏེ། །འགྲོ་ལ་གྲགས་པ་རང་བཞིན་རྟགས། !་།ཡང་དག་ངེས་ལྡན་བརྗོད་འདོད་པ། །བདག་གཞན་ཡིད་ཆེས་མཚུངས་པ་ཡི། །ཕྱིར་ན་རང་གི་ཚིག་དང་ནི། །བསྟན་བཅོས་གཅིག་ཏུ་བཤད་པ་ཡིན། །ཇི་ལྟར་ བདག་ནི་ཚད་མིན་ན།།ཚིག་ནི་འཇུག་པར་མི་འགྱུར་བ། །དེ་བཞིན་བསྟན་བཅོས་མི་བརྟེན་ན། །དེར་གྲགས་དོན་ལ་དཔྱོད་པ་ཡང་། །མཚུངས་པར་བསྟན་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་དེའི། །སྐབས་རྟེན་ཉིད་ལ་གནོད་བྱེད་ཅེས། །དོན་འདི་བསྟན་པའི་ཆེད་དུ་འདི། །རང་གི་ཚིག་ དང་ལྷན་ཅིག་བཤད།།དེས་ན་འདི་ལ་དཔེ་དག་ཀྱང་། །མཚུངས་པ་ཉིད་དུ་བསྟན་པ་ཡིན། །ཚད་མ་རྣམས་ནི་ཡོད་མིན་ན། །བསྟན་བཅོས་ཚིག་མི་རུང་ཕྱིར་རོ།

是故仅与彼系属，
许为宗过非余者，
如同现量等相违。
于因等相所遣中，
无有观待不遍及，
为断违逆诸性故，
是说宗性之定义。
自性词合体性声，
及与所遣诸性俱，
能作违逆遮除者。
欲声能遮不遍性，
许为所立宗定义，
于彼等中无宗性，
所遣违害及余中，
由无定义趣入故。
由说自性所欲故，
虽知简别之义性，
由与作者边系属，
为断余时而宣说。
欲缘此中非支分，
于所欲成语言中，
即是支分由彼性，
能遮因未成等性。
由非能诠亦不理，
是故自性自体欲，
于诸论典无观待，
彼欲即是所立性。
是故与非欲系属，
于欲性中亦违害，
如何由无违立故，
宗因即成无过性。
许彼承许量度性，
诸者无遮为所许，
由说因于疑惑故，
所遣非是因所依。
由比量性差别故，
说彼违害成四种，
于彼承许果相因，
趣行极成自性因。
具真定性欲说者，
自他信解平等故，
是故自语及论典，
说为一性之所依。
如何自非量度时，
语言不当成趣入，
如是若不依论典，
于彼成义观察亦。
由显平等故论典，
彼处所依性违害，
为显此义故此者，
与自语言同时说。
是故于此诸喻性，
亦即显示为平等，
若诸量度非有时，
由论语言不应故。

།རང་ཚིག་འགལ་ལ་གསལ་བའི་དཔེ། །ལུང་ལ་ཕྱོགས་ཙམ་བསྟན་པ་ཡིན། !་།དེ་ལ་མ་འོངས་པ་ན་ ཆོས།།བདེ་བ་མི་འགྲུབ་ཅེས་བྱ་ཡིན། !་།དེ་ལ་རྟེན་མིན་དངོས་པོ་ལ། །བསྟན་བཅོས་དང་འགལ་བརྗོད་ན་ཡང་། །གནོད་པ་མ་ཡིན་གཉིས་པོ་དག་།ནུས་པ་མཚུངས་ཕྱིར་གེགས་བྱེད་འགྱུར། །དཔེར་ན་རང་གི་ཚིག་བཞིན་ཏེ། །དེ་ཡང་དེ་ཚེ་རང་ཚིག་བདག་!་།དེ་དག་ གང་ལ་ཚད་མ་ཡོད།།དེ་ནི་གཞན་ལ་གནོད་བྱེད་འགྱུར། །དེ་ལྟ་མིན་ན་རིགས་བྲལ་གྱི། །དམ་བཅའ་ནུས་པ་མཚུངས་པ་ཡི་། །དམ་བཅའ་ཇི་བཞིན་དོན་ཅན་གྱི། །རྗེས་དཔག་ལ་ནི་ཇི་ལྟར་གནོད། །ལུང་རྣམས་ཚད་མ་ཡིན་པ་ནི། །སྔར་ཉིད་རྣམ་པར་བཟློག་པ་ཡིན། ། དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་ཁས་བླངས་ནས། །དཔྱོད་པ་དག་ལ་སྐྱོན་འདི་འདོད་། !་།དེས་ན་གནོད་ཕྱིར་རྗེས་དཔག་ལས། །ཁས་བླངས་ཕྱི་རོལ་གྱུར་མིན་ཡང་། །ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་བསྟན་པ་ཡི། །ཕྱིར་ན་ཐ་དད་བྱས་པ་ཡིན། །དེ་ལྟ་མིན་ན་ཐལ་ཆེས་པའམ། །ལོགས་ཤིག་བྱས་པ དོན་མེད་འགྱུར།!་།རང་གི་ཚིག་ཀྱང་ཐ་དད་པ། །ཚིག་ཙམ་བརྗོད་ལ་གེགས་བྱེད་ཡིན། !་།དེ་ཡིས་བསྟན་བཅོས་ཚད་མར་ནི། །ཁས་བླངས་ཕྱིར་ན་དངོས་ཀུན་ལ། །གནོད་བྱེད་ཅེ་ན་གལ་ཏེ་དེ་། །མི་འདོད་གནོད་བྱེད་ཡིན་ནམ་ཅི། །རང་ཚིག་འགལ་ན་རང་ཚིག་དང་། །བསྟན་ བཅོས་འགལ་ཐ་དད་མེད་འགྱུར།།སྐྱེས་བུའི་འདོད་པས་བྱས་ན་འདི། །ཡོངས་སུ་རྫོགས་པའི་ཚད་མ་ཉིད། !་།དེས་ན་རབ་གྲགས་དོན་དག་ལ། །བསྟན་བཅོས་དོར་ནའང་ཉེས་པ་མེད། །ལྐོག་གྱུར་དག་ལ་བསྟན་བཅོས་ནི། །མི་འདོད་དཔྱོད་པ་ཉིད་མི་འཇུག་!་།འདི་ལ་ བརྟག་པ་ཕལ་ཆེར་ནི།།འགལ་བ་བརྗོད་ཡིན་འདི་ལྟ་སྟེ། །ཆགས་སོགས་ཆོས་མིན་རྩ་བ་དང་། །ཁྲུས་ཀྱིས་ཆོས་དག་འགྱུར་བའོ།

自语相违明显喻，
于教仅显宗分性。
于彼未来时法性，
谓为安乐不成就。
于彼非依事物中，
虽说违背于论典，
非是违害二者俱，
由力平等成障碍。
如同自语性亦尔，
彼亦尔时自语体。
彼等于谁有量度，
彼即成为他违害。
若非如是离理性，
立宗力等立宗如，
具义性之比量性，
如何能作彼违害。
诸教量度性即是，
先前即已遮遣者，
是故由其承许已，
于诸观察许此过。
是故由违比量故，
虽非承许成外境，
由显境界差别故，
是故作为差别性。
若非如是太过失，
或成别作无义性。
自语亦成差别性，
于说语言成障碍。
由彼论典量度性，
由承许故于诸事，
成违害者若彼性，
岂非非欲违害性。
自语相违自语及，
论典相违无差别，
若由士夫欲所作，
此即圆满量度性。
是故于极成义中，
虽舍论典亦无过，
于诸隐蔽论典性，
非欲观察不趣入。
于此观察大分性，
即是宣说相违性，
如是贪等非法根，
及由沐浴成法性。

!་།མཐོང་དང་མ་མཐོང་བ་དག་ལ། །རིགས་པས་གྲུབ་དང་རང་ཚིག་གིས། །གནོད་མེད་བསྟན་བཅོས་གང་ཡིན་དེ། །གཟུང་བར་བྱ་ཕྱིར་དཔྱོད་ འཇུག་འགྱུར།!་།སྐྱེས་བུའི་འདོད་དང་རྗེས་འབྲེལ་བ། །འདོད་སྒྲའི་བརྗོད་བྱ་ཉིད་དོན་ལ། །བཀག་མེད་ཕྱིར་ན་གནོད་མེད་དག་།སྐྱེ་བོ་རྣམས་འདོད་ཡིད་ཆེས་ཡིན། !་།ཐ་སྙད་ལས་ནི་སྐྱེས་པ་ཡི། །ཆོས་དེ་གྲགས་པའི་སྒྲ་ཡིས་བརྗོད། །མངོན་སུམ་སོགས་ཀྱི་གཞལ་བྱ་ ཡང་།།འཇལ་བྱེད་སྒྲ་སྒྲོ་བཏགས་ནས་བརྗོད། !་།དེ་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་ཅན། །འདོད་པས་འཇུག་ཕྱིར་དགག་མེད་པ། །བྱས་དང་མ་བྱས་པ་རྣམས་སུ། །སྣ་ཚོགས་རང་བཞིན་ཉིད་ཀྱིས་རུང་། !་།དོན་ཙམ་དང་ནི་རྗེས་འབྲེལ་ཅན། །བྱུང་བ་འམ་ནི་འབྱུང་འགྱུར་བ། ། སྒྲ་ཡི་རུང་བ་ཉིད་དེ་ཡིས། །མི་མཐུན་པ་དག་གནོད་པར་འགྱུར། །གྲགས་པ་མེད་ཀྱང་དངོས་པོ་ལ། །རུང་ཉིད་དེ་ཡི་སྟོབས་ཉིད་ལས། །དེ་ལ་སྒྲ་ཀུན་འབྲེལ་དེས་ན། །དེ་ལ་དེ་ནི་གྲུབ་པ་ཡིན། །གཞན་དུ་འདིར་ནི་གནོད་པ་ཡི། །གཏན་ཚིགས་ཐུན་མོང་ཉིད་མི་འགྱུར། !་། དེ་འགོག་རྗེས་དཔག་ལས་འགྱུར་ཏེ། །སྒྲ་དོན་ལ་དབང་འཇུག་མེད་ཕྱིར། །གང་ལ་ཡོད་རྗེས་འགྲོ་མེད་དེ་། །རྟགས་རྣམས་ཐུན་མོང་མིན་ཉིད་ཅེས། །དེ་ལྟར་གཏན་ཚིགས་དཔེར་བརྗོད་པ། །འབྲས་བུ་དང་ནི་ལྡན་པར་འདོད། !་།སྒྲ་ནི་བརྡ་ལ་བརྟེན་པ་ཅན། །དེ་ཡང་འདོད ཙམ་བརྟེན་པ་ཡིན།།སྒྲ་ཡིས་གྲུབ་པ་མི་འགྲུབ་མིན། །དེ་ལྟར་སྒྲ་བྱུང་གྲགས་པ་གསུངས། !་།རྗེས་སུ་དཔག་པས་བསྒྲུབ་རྣམས་ལ། །འགལ་བ་འཁྲུལ་པ་མེད་པ་ཅན། །མེད་པར་སྟོན་ཡིན་དེ་ལྟ་བུའི། །གྲགས་པའི་རྗེས་དཔོག་ཡིན་ཕྱིར་རོ། ། ཡང་ན་འཇིག་རྟེན་བརྗོད་པ་ལ། །རྗེས་དཔག་མེད་པར་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེས་ན་རྗེས་སུ་དཔག་པ་ལས། །གྲགས་པ་ཐ་དད་ཡུལ་ཅན་ཉིད། །དེས་ན་དངོས་རྣམས་ཡོད་མེད་པའི། །རྗེས་སུ་འཇུག་ཅན་རྗེས་དཔག་ལས། །ཐ་དད་དེ་དབང་མི་འཇུག་པ། །དེ་འདོད་ལས་སྐྱེས ཡིན་ཞེས་བསྟན།!་།རི་བོང་ཅན་ཟླར་མི་འདོད་པ། །དེ་གྲགས་གང་ཞིག་འདོད་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་དེ་ལ་དཔེ་མེད་ཅན། །དེ་ནི་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་འདོད། !་།དཔེ་འདི་ཉིད་དབང་བྱས་ནས་ནི། །དེ་སྐད་བཤད་མིན་མཚན་ཉིད་ཕྱིར། །དེ་བཞིན་ད་ཏྲིག་ཤིང་མིན་ཞེས། །བརྗོད་ པ་ལ་ཡང་གནོད་ཕྱིར་རོ།

于所见未见性中，
由理成就及自语，
无违论典何者彼，
为当执取观察入。
与士夫欲随系属，
欲声所诠义性中，
由无遮故无违害，
众生所欲即信解。
由言说性所生起，
彼法由名言声说，
现量等性所量亦，
能量声增益而说。
依彼所生诸性者，
由欲趣入无遮性，
所作非作诸性中，
种种自性即应理。
与义分及随系属，
已生或者当生性，
声之应理性彼由，
不顺诸者成违害。
虽无名言于事物，
应理性由彼力故，
于彼一切声系属，
是故于彼彼即成。
余者此中违害性，
因性不成共同性，
彼遮由比量所成，
由声义无自在入。
于谁有随行无彼，
诸因非是共同性，
如是因性作譬喻，
许为具有果性者。
声依名言所依性，
彼亦唯依欲性者，
声所成就非不成，
如是说为声生名。
于比量所成诸者，
具无相违迷乱性，
显示无有如是性，
由是名言比量故。
或于世间言说中，
说为无有比量性，
是故比量差别于，
名言即是境者性。
是故诸事有无性，
随行性者异比量，
差别彼无自在入，
说彼从欲所生性。
不欲兔持为月性，
彼名言谁当成欲，
是故于彼无喻性，
彼许为非共同性。
由作此喻自在故，
非说如是由相故，
如是达特里非树，
于说亦成违害故。

།འདིར་ཡང་ག་པུར་དངུལ་སོགས་ལ། །འཇིག་རྟེན་ན་ནི་མཐོང་བའི་ཕྱིར། །བརྡ་ལས་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་ལ་། །ཐུན་མོང་མིན་པ་ཉིད་ཀྱང་ཅི། །གལ་ཏེ་ལ་ལར་དེ་གྲུབ་ན། །དེ་ནི་དངོས་སྟོབས་ལས་གྲུབ་ཡིན། །གྲགས་གྲུབ་ཁས་ལེན་རི་བོང་ ཅན།།མ་ཡིན་པ་ལའང་བཟློག་མེད་ཕྱིར། །དངོས་པོ་ལ་ནི་གྲུབ་པ་དེ། །རི་བོང་ཅན་ལའང་བཟློག་པ་མེད་། །དངོས་དེ་མེད་ན་རི་ཅན་ལ། །བཟློག་ཀྱང་ཉེས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། !་།དེའི་ཕྱིར་དངོས་དེས་མེད་བརྡ་ཅན། །སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་། །རུང་བ་དོན་ རྣམས་ཉིད་ཡིན་ཏེ།།འདོད་ལ་གེགས་བྱེད་མེད་ཕྱིར་རོ།

此中樟脑银等性，
由于世间所见故，
于名言入成就中，
何有非共同性耶。
若于某处彼成就，
彼由事势力成就，
名言成就许兔持，
于非性中亦无遮。
于事物中成就彼，
于兔持中亦无遮，
若无彼事兔持中，
虽遮亦无有过失。
是故由彼事无性，
具名言声所生法，
诸义性即应理性，
由于欲中无障碍。

!་།གལ་ཏེ་ལ་ལར་དེ་གྲུབ་ན། །དེ་ནི་དངོས་སྟོབས་ལས་གྲུབ་ཡིན། །གྲགས་པས་གྲུབ་པར་ཁས་ལེན་ན། །རི་བོང་ཅན་ལའང་བཟློག་མེད་ཕྱིར། !་།རུང་བ་ཉིད་དེ་འགོག་པ་ལ། །བརྡ་འགོག་མེད་ལས་སྐྱེས་པ་ཡི། ། གྲགས་པ་ཞེས་བྱའི་རྗེས་སུ་དཔག་།རུང་བ་ཡུལ་ཅན་གྱིས་གནོད་བྱེད། !་།འདིས་ནི་བརྡ་རྗེས་འཇུག་པ་ཡི། །སྒྲ་རྣམས་ལ་ནི་དོན་ངེས་པ། །ཡོད་མིན་ཅེས་བརྗོད་དེ་དག་རྣམས། །དེར་འགོག་པ་ནི་འགལ་བ་ཡིན། !་།དེས་ནི་རྒྱུ་མཚན་ཅན་སྒྲ་ཡི་། །དོན་ནམ་སྒྲ་རྣམས ཀྱི་ནི་དོན།།དོན་དམ་པ་ཉིད་འགོག་པ་ལ། །གནོད་པ་མེད་པར་བསྟན་པ་ཡིན། །དེས་ན་ཡུལ་གྱི་ཁྱད་པར་ནི། །བསྟན་ཕྱིར་གྲགས་པ་རྗེས་དཔག་ལས། །ཕྱི་རོལ་གྱུར་པ་མ་ཡིན་ཡང་། །ཐ་དད་བྱས་ཡིན་སྔ་མ་བཞིན། !་།གྲུབ་པ་ཐ་དད་བཤད་པ་ལ། །དགོས་པ་བསྟན་ ཕྱིར་འདི་གཉིས་ནི།།རྒྱུ་དང་བཅས་པར་རབ་བརྗོད་དེ། །མངོན་སུམ་རྗེས་དཔག་གནོད་ལ་མིན། །མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་འདི་ལ་ཡང་། །སྒྲ་ནི་དུ་མའི་དངོས་ཉིད་དུ། །གྲགས་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་གང་ཞིག་།སྣ་ཚོགས་སུ་ནི་སྣང་བ་ཡི། །བློ་ནི་སྐྱེ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཉན་ལ་ གཉིས་མེད་སྣང་གྱུར་པ།།དེ་དོན་དོན་བཤད་འདི་ཉིད་ནི། །སྤོང་ན་མངོན་སུམ་གྱིས་གནོད་འགྱུར། !་།ངོ་བོ་དེ་ཉིད་དེ་ལ་དོན། །ལྷག་མ་ལྡོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན། །སྤྱི་ནི་དངོས་མེད་ངོ་བོ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་དབང་སྤྱོད་ཡུལ་མིན་། !་།དེས་ན་སྤྱི་ཡི་ཆོས་རྣམས་ནི། །མངོན་ སུམ་མིན་པར་གྲུབ་པའི་ཕྱིར།།སྤོང་ཡང་གནོད་པ་ཡོད་མིན་ཞེས། །མཉན་བྱ་སྨོས་པས་བསྟན་པ་ཡིན། !་།རྣམ་ཀུན་བརྗོད་བྱའི་དངོས་མིན་ཕྱིར། །གྲུབ་པས་དེ་ལ་བརྟེན་ཕྱིར་དང་། །དེ་ཡི་སྟོབས་ཀྱིས་གནོད་པའི་ཕྱིར། །མཉན་བྱས་དབང་པོའི་སྤྱོད་ཡུལ་བཤད། !་། ཀུན་ཏུ་རྒོལ་བ་བདག་ཉིད་ཀྱི། །བསྒྲུབ་བྱར་འདོད་པའི་ཆོས་གང་ཡིན། །ཆོས་དེ་ལྡན་ལ་གནོད་འགྱུར་གྱི། །ཆོས་གཞན་གྱི་ནི་ཆོས་ཅན་མིན། །གཞན་དུ་ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ནི། །གནོད་ཀྱང་འདི་ལ་ཅི་ཞིག་བཀག་།དོན་འདི་མཚན་ཉིད་ཀྱིས་རྟོགས་ཀྱང་། །རང་གི ཆོས་ཅན་སྨོས་པས་ནི།།ཆོས་ཅན་ལ་ནི་གནོད་པས་ཀྱང་། །གནོད་འགྱུར་ཞེས་ནི་གྲུབ་དོན་ཏེ། །རྟེན་ནི་འགལ་བར་འགྱུར་པ་ཡིས། །དེ་བརྟེན་པ་ནི་འགལ་བའི་ཕྱིར། !་།གཞན་དུ་དེ་ལྟའི་རྣམ་ཅན་ཆོས། །བསྒྲུབ་བྱ་ཡིན་ཞེས་བརྗོད་པའི་ཕྱིར། །དེ་གནོད་ཉིད་ཡིན་པར་སེམས་ པ།།དེས་ན་རང་གི་ཆོས་ཅན་སྨོས། !་།འདི་ཡང་དོན་གྱིས་གྲུབ་མིན་ནམ། །བདེན་དེ་འགའ་ཞིག་ཆོས་ཅན་ནི། །འབའ་ཞིག་བཀག་པ་ལ་ཡང་ནི། །སྐྱོན་དང་ལྡན་པར་ཁས་ལེན་ཏོ།

若许名言所成就，
于兔持亦无遮故。
于遮彼性应理中，
无遮名言所生起，
名为名言比量性，
应理境者成违害。
由此随行名言性，
诸声之中无定义，
说为无有彼等性，
于彼遮除成相违。
由彼具因声义性，
或者诸声之义性，
于遮胜义性之中，
显示无有诸违害。
是故由显境差别，
虽非名言比量外，
作为差别如前者，
由显成就差别说。
此二具因而宣说，
现量比量非违中，
现量所违此中亦，
声成多事体性中。
名言体性何者彼，
种种显现所生智，
由无生起故闻中，
无二显现即成彼。
彼义义说此性者，
若舍现量成违害，
彼体性即于彼义，
余遮相之总无实。
体性是故非境界，
由此总法诸性者，
由成非现量性故，
虽舍无违由说闻。
由非一切所诠事，
由成依彼故及由，
彼力成违害性故，
说闻为根境界性。
一切论者自体性，
所欲所立法何者，
具彼法性成违害，
非是余法有法性。
余者有法余性中，
虽违于此何所遮，
义由相性虽了知，
由说自之有法性。
由于有法违害亦，
成违说为成就义，
由所依成相违故，
彼所依即成相违。
余者如是相法性，
由说是为所立故，
思为即是彼违害，
是故说自有法性。
此亦非由义成耶，
诚然某些有法性，
仅于遮遣性中亦，
许为具有诸过失。

།དཔེར་ན་མཁའ་སོགས་གཞན་དག་གིས། །སྔོན་མེད་རང་བཞིན་སྐྱེད་མེད་མིན། །ཅིག་ ཅར་སྒྲ་སོགས་རྒྱུ་མིན་ཕྱིར།།ཞེས་བཤད་པ་ལ་སུན་འབྱིན་པ། །དེ་བཞིན་མཁའ་སོགས་ཆོས་ཅན་གྱི། །ངོ་བོའང་དངོས་མེད་ཅེས་བརྗོད་བཞིན། །དེ་ལྟར་འདོད་པའི་བསྒྲུབ་བྱ་ལ། །གནོད་པ་འགའ་ཡང་མེད་པ་ཉིད། !་།འདིས་ནི་ གཉིས་ཀ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད།།ཡིན་ན་ཆོས་ཅན་ལ་གནོད་གང་། །བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་ཆོས་འགོག་པས། །དེ་ལ་གནོད་ཅེས་བསྟན་པ་ཡིན། །དེ་ལྟ་ཉིད་དུ་ཆོས་ཅན་ཡང་། །བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་འབའ་ཞིག་མིན། !་།གལ་ཏེ་དེ་ལྟ་ན་འདིར་གནོད། །ཅིག་ཅར་སྒྲ་སོགས་རྒྱུ་ མིན་ཕྱིར།།བདེ་སོགས་གཞན་གྱིས་བསྐྱེད་ནུས་མིན། །མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་སྔ་མ་བཞིན། !་།གལ་ཏེ་འདི་ལ་གཏན་ཚིགས་ནི། །དེས་ན་འགལ་བར་འགྱུར་བ་ཉིད། །རིམ་བཞིན་བྱེད་དང་མི་རྟག་ཉིད། །འགལ་བ་མེད་ཕྱིར་མི་མཐུན་ཕྱོགས། །ལྡོག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བས་ ན།།འདི་ནི་ལྷག་ལྡན་ཁྱད་པར་འདོད། !་།གང་ཕྱིར་རང་ཉིད་འདོད་པའི་ཆོས། །བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ཕྱིར་དེ་རྟེན་ནི། །གནོད་ཡིན་འབའ་ཞིག་པ་ཉིད་དམ། །གཞན་རྟེན་ལ་མིན་ཞེས་བསྟན་ཏོ།

譬如虚空等余者，
先无自性非无生，
由非顿时声等因，
如是说于能破者。
如是虚空等有法，
体性亦说为无实，
如是所欲所立中，
全无有何违害性。
由此二者所立性，
若于有法何所违，
由遮所立法性故，
说为于彼成违害。
如是有法性亦尔，
由是所立非唯一。
若如是者此中违，
乐等余者非能生，
非是如前所说者。
若于此中因性者，
是故即成相违性，
次第作者无常性，
由无相违非顺品。
由于遮转疑惑故，
此许差别增上性。
由何自欲法性者，
是所立故彼所依，
是违害唯一性耶，
说非依于余性者。

!་།རང་ཉིད་སྒྲ་ཡིས་ཆོས་གཞན་ལ། །གནོད་པས་གནོད་མིན་ཞེས་བསྟན་པ། །དེ་ བཞིན་རང་གི་ཆོས་ཅན་གྱིས།།ཆོས་ཅན་གཞན་ལ་ཡང་ཞེས་བརྗོད། !་།སྒྲུབ་བྱེད་སྐྱོན་ནི་ཐམས་ཅད་ཀྱིས། །ཕྱོགས་ཉིད་ལ་ནི་གནོད་འགྱུར་བ། །དེ་ལྟ་ན་ཡང་དམ་བཅའ་བ། །ཙམ་དང་འབྲེལ་པ་ཕྱོགས་སྐྱོན་ཡིན། །ཡན་ལག་ཕྱི་མ་ལ་ལྟོས་སྐྱོན། །གང་ཡིན་དེ་ནི་ དེ་ཉིད་དང་།།རྗེས་འབྲེལ་ཞེས་བཤད་དེ་ཡི་ཕྱིར། །རྟེན་སོགས་མ་གྲུབ་ཕྱོགས་སྐྱོན་མིན། !་།འདིས་སྒྲུབ་ཡན་ལག་གྱུར་པ་ཡི། །ཆོས་ཅན་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་དང་། །ཆོས་ཅན་རང་གི་ངོ་བོ་ལ། །གནོད་པ་དག་ནི་བསྟན་པ་ཡིན། །དེ་ལ་དོན་ནི་བསྟན་པ་ཡི། །དོན་དུ་དཔེ་ནི་ ཕྱོགས་ཙམ་བརྗོད།!་།ལྡན་དོན་རྫས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཅན། །མཐོང་བ་ལ་བརྟེན་གཞན་ཡོད་མིན་། །མ་མཐོང་ཁྱད་པར་ཅན་མིན་ལ་། །དམ་བཅའ་བ་ལ་དགོས་པ་མེད། !་།མ་མཐོང་བ་ལ་འབྲས་མེད་པ། །མཐོང་ན་ཡན་ལག་ཅན་སྒྲུབ་འདོད། །ཁྱད་པར་ཅན་མིན་གཞན་ཡོད་ ནི།།སྒྲུབ་ན་གྲུབ་པ་སྒྲུབ་པ་ཉིད། !་།གལ་ཏེ་འདི་ལྕི་འོག་འགྲོར་འགྱུར། །སྲང་ནི་དམའ་བ་དག་ཏུ་འགྱུར། །དེས་ན་ཡོན་ཏན་བྱ་མེད་པ། །དེ་ཕྱིར་འདུ་བ་ཅན་རྒྱུ་མིན། !་།དེ་ཕྱིར་འབྲས་བུ་ངོ་བོ་དག་།མཐོང་བ་མེད་ཕྱིར་དེ་མཐོང་མིན། །དེས་ན་མེད་ན་མི་འབྱུང་ བ།།ཁྱད་པར་གཞན་ལ་གནོད་བྱེད་ཡིན། !་།ཕྲ་མོ་ནས་བརྩམས་རྫས་འཕྲེང་དག་།གཅལ་ཉིད་ཕྱིར་ན་རྫས་གཞན་གྱི། །ལྕི་ཉིད་མི་རྟོགས་རས་བལ་གྱི་། །འདབ་བཞག་བཞིན་ཞེས་གཞན་དག་ཟེར། !་།དེ་ཡི་ཅིག་ཅར་ལྡན་པ་དང་། །སོ་སོར་ལྡན་པའི་རྡུལ་ཚོགས་ དག་།སོ་སོར་ལྷན་ཅིག་གཅལ་བ་ན། །དེ་ཕྱིར་ལྕིད་ནི་ཐ་དད་འགྱུར། །མ་ཤ་ལ་སོགས་རིམ་པ་ཡིས་། །གྲངས་མཚུངས་པ་ནི་མི་རུང་ངོ་། !་།གལ་ཏེ་ཡུངས་ཀར་ནས་བརྩམས་ཏེ། །ཚོགས་ཆེན་གོང་ནས་གོང་དུ་ནི། །འཕེལ་ལྡན་འབྲས་བུའི་ཕྲེང་བ་ཡི། །ལྕི བ་རྟོགས་པ་མ་ཡིན་ན་།།ཡུངས་ཀར་བར་གྱི་ལྕིད་དག་ཀྱང་། །ཆུང་ངུ་ཤིན་ཏུ་རྟོགས་དཀའ་བས། །འབྲས་བུའི་ལྕིད་ནི་མི་རྟོགས་ཕྱིར། །དེ་ཡི་རྒྱུ་ཉིད་གཞལ་བྱར་འགྱུར། !་།དོན་དེ་མཐོང་མེད་རས་འདབ་བཞིན། །དེ་ཡི་འབྲས་བུའང་རྟོགས་པ་མེད། !་།ལྕིད་ཉིད་ རྟོགས་མེད་བཞིན་དུ་དེའི།།ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་རྟོགས་མེད་ཕྱིར། །མ་ཤ་ལ་སོགས་ལྷག་ཡོད་མིན། །དམའ་མེད་དེ་ནི་ཉེར་མཚོན་ཏེ། །གཟུགས་སོགས་ལྷག་དང་ལྷག་ཅི་བཞིན། །རང་གི་དབང་པོས་མཐོང་མེད་ཕྱིར། །ཁས་བླངས་རང་གི་ཚིག་སོགས་ ཀྱིས།།གནོད་པ་དག་ནི་སྲིད་པས་ན། །ཇི་སྐད་བཤད་པའི་ཕྱོགས་ཀྱིས་ནི། །དཔེར་བརྗོད་གཞན་ཡང་རྟོགས་པར་བྱ། །བྱ་བ་དུས་གསུམ་ཡུལ་ཅན་ཕྱིར། །དེ་ལྟའི་བདག་མིན་གཞན་དག་ལ། །དེ་ལྟར་བཀོད་དེ་དེ་ཡི་ཚེ། །མི་འདོད་ན་ཡང་བསྒྲུབ་བྱར་ འགྱུར།!་།ཤེས་བྱེད་སྐབས་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ། །

由自声于余法性，
违害非违如是说，
如是由自有法性，
于余有法亦宣说。
能立一切过失性，
于宗性中成违害，
如是然而立宗性，
唯与相属宗过失。
后分支分所待过，
何者彼即彼性及，
随系属说是故彼，
所依等非成宗过。
由此能立支分性，
有法法之差别及，
有法自体性之中，
显示诸违害性者。
于彼义性显示义，
为义仅说少分喻。
具义实性相为性，
依见非有余性者，
于未见差别性中，
立宗性中无所需。
于未见无果性者，
若见欲成具支分，
非差别性余有性，
若成即成立成就。
若此重性趣下方，
秤即成于下方性，
是故功德无所作，
是故和合非因性。
是故果性体性等，
由无见故非见彼，
是故无则不生性，
于余差别成违害。
从微尘起实鬘等，
由称量故余实性，
重性不知如棉花，
叶置如是余者说。
彼之顿时具足及，
别别具足尘聚等，
别别俱时称量时，
是故重性成差别。
摩沙等性次第故，
数量相等不应理。
若从芥子而开始，
大聚上上渐增长，
具增果性鬘重性，
若不了知芥子间。
重性亦复极微细，
极难了知由果性，
重性不知是故彼，
因性即成所量性。
义性无见如布叶，
彼之果性亦无知。
如是重性无知故，
一切功德皆无知，
摩沙等性无余增，
无下即是近喻性，
如色等增及余增，
由自根性无见故。
由许自语等性故，
违害诸性成有故，
如所说宗性之中，
余譬喻亦当了知。
由作业三时境故，
如是非我于余者，
如是安立彼时中，
虽不欲成所立性。
能知由境未成就。

ཤེས་བྱེད་སྐབས་ཀྱིས་མ་གྲུབ་པ། །ཐམས་ཅད་རྟོགས་པར་བྱེད་པ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་བསྒྲུབ་པར་བྱ་བའི་སྒྲ། །འདོད་པའི་ཁྱད་པར་ལ་བརྟེན་མིན། !་།དེས་ན་དཔེ་དང་གཏན་ཚིགས་དག་།མ་གྲུབ་དཔེར་ནི་བྱས་པ་ཡིན། །གཞན་དུ་རི་བོང་རྭ་ལ་སོགས། མ་གྲུབ་ཀུན་ཀྱང་བསྒྲུབ་བྱར་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་རྣམ་འགས་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །དེས་ན་ལས་ལ་སོགས་པ་ཡི། །ཁྱད་པར་ཉེ་བར་བཀོད་པ་ཡི། །ལན་གྱིས་རྣམ་འབྱེད་ནུས་མ་ཡིན། !་།སྔར་མ་གྲུབ་པའི་རང་བཞིན་ཕྱིར། །བསྒྲུབ་བྱའི ཡན་ལག་ཅེས་རུང་མིན།!་།གང་གིས་ཁས་བླངས་མཚན་ཉིད་འགྱུར། །དེ་ཡང་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་མཚུངས། !་།ཚོགས་པ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་ཡིན་ནའང་། །གཉིས་པོ་ཕན་ཚུན་ཁྱད་པར་ཅན། །བསྒྲུབ་བྱ་དེ་ཚེ་གཏན་ཚིགས་དང་། །དཔེ་ཡི་མཚན་ཉིད་མ་གྲུབ་ འགྱུར།!་།མི་སྲིད་ཕྱིར་ནི་བསྒྲུབ་བྱའི་སྒྲ། །གལ་ཏེ་ཆོས་ཅན་ལ་འཇུག་འདོད། །བསྟན་བཅོས་ཅི་བྱ་ཅི་རིགས་པར། །རང་ཉིད་འཇུག་པར་འགྱུར་བ་མིན་། !་།སྒྲུབ་བྱེད་བསྟན་པའི་ཤུགས་ཉིད་ལས། །དོན་དེ་བསྒྲུབ་བྱ་ཉིད་དུ་རྟོགས། !་།གཏན་ཚིགས་སོགས་ མཚན་གྱིས་ཁྱབ་ཕྱིར།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་ལ་དོགས་པའང་མེད། །སྔར་དེས་བཟུང་ན་དེ་ཡིས་ནི། །དམ་བཅའི་མཚན་ཉིད་བརྗོད་དོན་མེད། །དེ་ཕྱིར་ཤུགས་ཀྱིས་དེར་བརྗོད་པས། །ཁྱབ་པའི་འབྲས་ཅན་ཡིན་པར་རྟོགས། !་།འགལ་བ་འདོད་དང་འབྲེལ་མེད་ དེ།།ཕན་མེད་ལྷན་ཅིག་མི་གནས་པ། !་།དེ་ལྟ་ན་ནི་རྟགས་ཀྱི་སྐྱོན། །ཐམས་ཅད་དམ་བཅའི་སྐྱོན་དུ་འགྱུར། །ཕྱོགས་སྐྱོན་གཞན་ལ་ལྟོས་པ་ནི། །མ་ཡིན་ཞེས་ཀྱང་བསྟན་ཟིན་ཏོ། !་།འདོད་པ་མེད་ན་མ་གྲུབ་ཡིན། །མི་རྟག་གཏན་ཚིགས་དང་ལྡན་ པས།།སྒྲ་ལ་དེ་ལྟར་རྗོད་བྱེད་ན། །དེ་ལྟར་དེ་ནི་བཟློག་པར་འགྱུར། !་།འདི་ལ་དཔེ་བསྟན་པ་ཉིད་ལས། །དོན་གཞན་ཅི་ཞིག་མཐོང་བ་ཡོད། !་།ཁྱད་པར་ལ་ནི་གཞན་བརྗོད་ནས། །སྤྱི་ཡི་རྗེས་སུ་འཇུག་པས་ན། །དེ་ཁྱབ་མ་ཡིན་སྤྱི་རྗེས་སུ། །འཇུག་ ལ་འབྲས་བུའང་ཅི་ཞིག་ཡོད།!་།དེ་ཕྱིར་སྒྲ་ལ་གནས་པ་ཡི་། །མི་རྟག་ཉིད་ཀྱིས་སེལ་ཞེས་གསུངས། !་།ཡུལ་གཞན་ལ་ནི་འགལ་སྨྲ་བས། །སྒྲ་ནི་གཞན་དུ་བརྗོད་པ་ཡིན། །སྤྱི་ནི་ཁྱད་པར་མི་སྤོང་ཕྱིར། །དེ་ཡང་འཐད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་ སྐབས་འགར་ཤིང་ཤ་པ།།ཉིད་ནི་ཤིང་མིན་ཞེས་པ་བཞིན། །ཐམས་ཅད་མཉན་པ་གཅིག་ཉིད་ལ། །འཇུག་པ་འགོག་འགྱུར་དེ་ཙམ་གྱིས། །ཐམས་ཅད་མིན་མིན་ཁྱད་པར་ཀུན། །དེ་མེད་ན་དེ་མེད་འགྱུར་ཕྱིར། །ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ཐ་དད་ ཕྱིར།།ཆོས་ཅན་གཏན་ཚིགས་དངོས་གྱུར་ནི། །ཤེས་བྱེད་ཉིད་དུ་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །ཆོས་ཅན་རང་སྒྲུབ་བྱེད་མ་གྲུབ། །དངོས་པོ་ཀུན་ལ་ཆོས་དང་ནི། །ཆོས་ཅན་རྣམ་དབྱེ་མེད་པའི་ཕྱིར། །ཀུན་ལ་ཉེས་མཚུངས་ཤེ་ན་མིན། །ལྡོག་པ་ཁྱད་པར་ ཡོད་ཕྱིར་རོ།

能知由境未成就，
一切皆成能了知，
是故所立法声性，
不依所欲差别性。
是故喻及因性等，
未成为喻所作性，
余者兔角等未成，
一切亦成所立性。
由一切种未成故，
是故业等差别性，
近于安立答复性，
不能分别差别性。
由先未成自性故，
不应说为所立支。
由何许相成性者，
彼亦等同所立性。
聚性若成所立性，
二者互为差别性，
所立尔时因性及，
喻之相性成未成。
由不可得故所立，
声若欲入有法中，
论典何为如何理，
自性不成能入性。
由显能立力性故，
义成所立性了知。
由因等相遍摄故，
于能立中亦无疑。
若先彼执由彼性，
说立宗相无义利，
是故由力说彼故，
了知具有遍果性。
相违所欲无系属，
无益不共住性者。
如是则成因过失，
一切成为立宗过，
宗过待于余性者，
非是如是已显示。
无所欲成未成就，
具无常因性声中，
如是若成能诠者，
如是彼性成遮遣。
于此由显喻性故，
何见有余义性耶。
于差别性说余已，
由随行于总性故，
彼非遍摄总随行，
于中果性何所有。
是故住于声性中，
无常性遮如是说。
于余境中说相违，
声即说为异性者，
总不舍离别性故，
彼亦非是应理性。
譬如某时娑罗树，
即非是树如是说，
一切闻性唯一中，
遮止趣入尔许性，
一切非非差别等，
由无彼故无彼故。
所知能知差别故，
有法因性成实者，
由非成就能知性，
有法自证非成就，
一切事物法性及，
有法无有差别故，
若谓一切同过失，
由有遮遣差别故。

།དོན་དམ་པར་ནི་རྣམ་དཔྱད་ནི་། །དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་མ་གྲུབ་ཕྱིར། །ཀུན་རྫོབ་པ་ཡི་དངོས་རྣམས་ལ། །དེ་ཉིད་གཞན་ཉིད་འགོག་པར་འགྱུར། !་།དཔག་བྱ་དཔོག་པར་བྱེད་པ་ཡི། །དོན་གྱི་ཐ་སྙད་གནས་པ་འདི། །ཤེས་པ་ལ་གྲུབ་ཐ་དད་ལ། ། བརྟེན་ནས་རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ཡིན། !་།བདག་ཉིད་ཅི་ལྟའི་ཐ་དད་ཀྱི། །མཐར་ཐུག་ཤེས་ལ་ཐ་དད་པར། །ཆོས་དང་ཆོས་ཅན་སྣང་གྱུར་པ། །དེ་ནི་ཐ་སྙད་རྟེན་ཡིན་ནོ། !་།འདི་ནི་ཐ་སྙད་ཀྱིས་བཞག་པ། །ཐ་དད་བློ་དང་འབྲེལ་མེད་ཅན་། །ཆོས ཅན་དེ་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་དུ།།བྱས་པ་དེས་ན་མ་གྲུབ་བསྟན། !་།དེས་ན་བྱེ་བྲག་སྤྱི་ཆོས་ཐ། །དད་ཕྱིར་རྟགས་དང་རྟགས་ཅན་ཉིད། །དཔེར་ན་རྩོལ་བྱུང་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར། །རྩོལ་བྱུང་སྒྲ་ནི་མི་རྟག་བཞིན། །ཕྱོགས་ཡན་ལག་ནའང་གནོད་མེད་ཕྱིར། །ཆོས་ ཅན་ཐ་དད་མ་གྲུབ་མིན།།དཔེར་ན་གོང་བུ་རྭ་ཅན་འདི། །རྭ་ཅན་ཉིད་ཕྱིར་རྟ་མིན་བཞིན། །ཡང་ན་དེ་རྟོགས་ནས་ལྡོག་ཕྱིར། །བསྒྲུབ་བྱའི་དུས་སུ་ཡན་ལག་མིན། །ཆོས་ཐ་དད་ཕྱིར་ཁྱད་པར་ཡང་། །དམ་བཅའི་དོན་དུ་འཐད་མ་ཡིན། !་།གཏན་ཚིགས་ རབ་ཏུ་དབྱེ་བའི་དོན།།བདེ་བར་བཟུང་བ་གྲུབ་བྱའི་ཕྱིར། །ཕྱོགས་ཆོས་རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཡིས། །མདོར་བསྡུས་པ་ནི་གསུངས་པ་ཡིན། !་།ཆོས་ཀྱི་ཚིག་ཕྲད་ཐ་དད་པར། །བྱེད་པས་མི་ལྡན་གཞན་ལྡན་པ་། །ཤིན་ཏུ་མི་སྲིད་རྣམ་གཅོད་བྱེད། །ཁྱད་པར་ ཁྱད་པར་ཅན་དག་དང་།།བྱ་བ་དག་ནི་ལྷན་ཅིག་བརྗོད། !་།དེ་སྦྱར་མེད་ཀྱང་བརྗོད་འདོད་ལས། །དེ་དོན་ཉིད་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གང་ཕྱིར་ངག་འབྲས་རྣམ་གཅོད་ཕྱིར། །དཔེར་ན་ནག་པ་འཕོང་སྐྱེན་པའམ། །སྲིད་སྒྲུབ་ འཕོང་སྐྱེན་ཞེས་པ་འམ།།སྔོན་པོ་མཚོ་སྐྱེས་འགྱུར་ཞེས་བཞིན། །དེར་ཡང་ཟླ་བོ་རྣམ་གཅོད་པ་། །དོན་རྣམས་ལ་ནི་རྟོགས་འགྱུར་ཏེ། །དེ་ལྟར་གྲགས་དང་ནུས་པ་དང་། །སྒྲ་ནི་བརྗོད་འདོད་རྗེས་འབྲང་ཕྱིར། !་།དེས་ན་མི་ལྡན་རྣམ་གཅོད་པས། །ཆོས་ ཅན་ཆོས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡིན།།དེ་ཡི་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་ཆོས། །རྗེས་འགྲོ་མེད་པའི་སྐྱོན་རྟེན་མིན། !་།རང་བཞིན་འབྲས་བུ་གྲུབ་དོན་དུ། །གཏན་ཚིགས་གཉིས་དང་ལྡོག་པ་གཉིས། །རྩོད་ཕྱིར་ཁྱད་པར་སྤྱི་དག་སྟེ། །ལྷག་མ་ལྡོག་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། ། རང་བཞིན་ཉིད་ལས་གཞན་གྱིས་ནི། །གོ་བྱ་ལ་ཁྱབ་ཡོད་མིན་ཏེ། །རྒྱུ་ནི་འཁྲུལ་པ་སྲིད་ཕྱིར་རོ། །དེ་ཕྱིར་འབྲས་རྣམ་གཉིས་སུ་འཇུག་!་།སྔར་ཡོད་པ་ཡི་ཤེས་པ་ནི། །རྩལ་མ་ཐག་བྱུང་ངེས་མིན་ཏེ། །སྒྲིབ་བྱེད་དབང་པོ་སྒྲ་ལ་དེ། །རྣམ་ཀུན ཉེར་སྦྱོར་མིན་ཕྱིར་རོ།

胜义中之诸观察，
如是未成就性故，
于世俗诸事物中，
即成遮遣一异性。
所量能量诸义中，
此等名言之安住，
依于智中成差别，
是为分别观察性。
如何自性差别之，
究竟智中成差别，
法与有法所显现，
彼即名言之所依。
此由名言所安立，
无系差别智性者，
有法自性能立中，
作已是故示未成。
是故别性总法性，
由差别故因所相，
譬如由作性故者，
作声无常如是说。
宗支分中无违故，
有法差别非未成，
譬如具角聚性此，
由具角故非马性。
或者了知彼遮故，
所立时中非支分，
由法差别故差别，
立宗义中非应理。
因性广大分别义，
为善摄持所成故，
由宗法性广分别，
略说性中如是说。
法之词缀差别性，
作者无具余具者，
极不可得遮除性，
差别所差别性及，
作业性中共宣说。
虽无彼合由欲说，
彼义自性当了知，
由何语果遮除故，
譬如黑者善射者，
或悉地部善射者，
或青莲花生如是。
于彼亦遮对立者，
于诸义中当了知，
如是共称及功能，
由声随欲说性故。
是故无具遮除性，
有法法之差别性，
彼之所差别法性，
无随行过非所依。
自性果性成义故，
二因性及二遮性，
由诤差别总性者，
余者遮遣能立性。
由自性外余性者，
于所知中无遍性，
由因错乱可得故，
是故果性入二中。
先有性之智性者，
刚生即非决定性，
障碍根性声中彼，
一切非近相应故。

!་།ལྟོས་པ་མེད་པར་འགའ་ཞིག་ཚེ། །འབྲས་མི་བྱེད་པ་འགལ་བའི་ཕྱིར། །ཤེས་པ་འདི་འདྲ་རེས་འགའ་བའི། །འབྲས་བུར་གྲུབ་པས་དེ་རྟགས་ཡིན། !་།འདི་ཉིད་ཀྱིས་ནི་རང་བཞིན་ཉིད། །གྲུབ་ཀྱང་ཐ་དད་བྱས་པ་ནི། །འབྲས་ དང་ལྷན་ཅིག་བསྟན་པ་ན།།ཐམས་ཅད་དེ་འདྲར་ཤེས་མི་འགྱུར། །རྗེས་སུ་དཔག་པར་བཤད་ཟིན་ཏོ་། །གཏན་ཚིགས་བརྗོད་བྱས་རྟོགས་དོན་དུ། །རབ་ཏུ་དབྱེ་བ་ཙམ་བཤད་དེ། །མཚན་ཉིད་ལ་ནི་ཐ་དད་མེད། !་།དེས་འདིས་འབྲས་བུའི་རྟགས་ཀྱིས་ ནི།།རང་བཞིན་ཕྱོགས་གཅིག་བརྟེན་པའི་བཤད། །དེས་ན་རྩོལ་ལས་གསལ་བ་དང་། །སྐྱེ་བ་འདྲ་བར་དཔེར་བརྗོད་དོ།

无所待时某时中，
不作果性相违故，
如是智性有时性，
成就果故彼为因。
由此自性即成就，
虽异所作性果性，
与果共同显示时，
一切非成如是知。
比量性中已说讫，
为知所说因义故，
唯说广大分别性，
于相性中无差别。
由此果性因性者，
说依自性一分性，
是故由作明了及，
生性同喻为譬喻。

!་།ཡོད་པ་གང་མེད་མི་འབྱུང་བའམ། །རང་བདག་རྣམ་དབྱེར་མེད་ཅན་གང་། །དེ་ནི་དེ་དང་འཁྲུལ་མི་འགྱུར། །ཞེས་བྱའི་དོན་དུ་ འདི་རབ་ཕྱེ།།ལྡན་པ་ཅན་སོགས་གང་དག་ལ། །དེ་འདྲའི་འབྲེལ་པ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་དག་འཁྲུལ་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། །གཏན་ཚིགས་མིན་ཞེས་བཤད་པ་ཡིན། །འབྲེལ་པ་ཡོད་པ་ཡིན་ན་ཡང་། །དེ་ཉིད་རྟོགས་པའི་སྒྲུབ་བྱེད་ཡིན། །ངེས་པ་ མེད་ན་མི་འབྱུང་ཡིན།།ངེས་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་བྱེད་མིན། !་།ལྡོག་པ་ཉིད་ནི་ངེས་པ་ཉིད། །མེད་ན་མི་འབྱུང་ཡིན་པར་བརྗོད། །དེ་ཡང་འབྲེལ་པ་མེད་ལ་མེད། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་རྗེས་འགྲོ་གནས། །རང་གི་བདག་གམ་རྒྱུ་དངོས་ནི། །གྲུབ་ན་ལྡོག་པ་ གྲུབ་འགྱུར་བ།།དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་ཁྱད་པར་ནི། །ལྡོག་མེད་རྗེས་འགྲོའང་ཡོད་མ་ཡིན། །མ་མཐོང་བ་ཙམ་ལ་བརྟེན་ནས། །ལྡོག་པ་འབའ་ཞིག་ཅན་དུ་བཤད། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་མ་ངེས་པ། །གཞན་དུ་གོ་བར་བྱེད་པར་འགྱུར། !་།གལ་ཏེ་བདག་ནི་ལྡོག་ པ་ཡིས།། སྲོག་སོགས་དག་ནི་ལྡོག་འགྱུར་ན། །སྲོག་སོགས་མེད་པས་བདག་མེད་ལ། །ཁྱབ་འགྱུར་དེ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །གཞན་ལྡོག་པར་ནི་གྱུར་པ་ཡིས། །གཞན་ལྡོག་པར་ནི་མི་རུང་ཕྱིར། !་།དེ་བདག་དེ་ལས་བྱུང་ཞེ་ན། །གལ་ཏེ་བདག་ནི་ དམིགས་པས་ན།།དེ་དམིགས་རྟོགས་པ་མེད་པར་ཡང་། །མ་རྟོགས་ན་འདི་གྲུབ་པར་འགྱུར། །ཤིན་ཏུ་ལྐོག་ཏུ་གྱུར་པ་ལ། །མཐོང་དང་མ་མཐོང་དེ་གྲུབ་མེད། !་།གཞན་ལ་མཐོང་མེད་ངོ་བོ་ཅན། །བུམ་སོགས་ལ་མེད་ཅེས་གང་ལས། །ལྡོག་པ་ ཤེས་པ་མེད་པ་ཡི།།ལྡོག་པའི་ཁྱབ་པའང་ཅི་ལྟར་ཡིན། །སྲོག་སོགས་ལ་ལར་མཐོང་བ་ཡིས། །ཡོད་མེད་ཉིད་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། !་། གལ་ཏེ་དེ་ལྟར་བདག་མཐོང་ན། །ཡོད་མེད་ཉིད་ནི་རྟོགས་པར་འགྱུར། !་།རྒྱུ་གང་ཞིག་ནི་མེད་པ་ཡིས། །བུམ་པ་ལ་སོགས་མཐོང་ མེད་པ།།ལུས་ལའང་གལ་ཏེ་དེ་མེད་ན། །ལུས་ལ་མེད་པར་རིགས་པ་ཡིན། !་།གལ་ཏེ་ཅུང་ཟད་ཆོས་མཐུན་ཕྱིར། །ཐ་དད་པར་ཡང་དེར་རྟོག་ན། །གཞལ་བྱ་ཉིད་ཕྱིར་བུམ་སོགས་རྣམས། །བདག་དང་བཅས་པར་ཅིས་མི་དཔོག་། མི་འདོད་ཅེ་ན་ཚད་མ་ཉིད། །འདོད་པ་ཀུན་གྱི་རྒྱུ་ཡིན་ཏེ། །དེ་མེད་པར་ནི་དངོས་པོ་དང་། །དངོས་མེད་རྣམ་གཞག་གང་གིས་ནུས། !་།སྲོག་དང་མིག་འབྱེད་ལ་སོགས་ནི། །དྲན་འདོད་རྩོལ་པ་ལས་སྐྱེས་ཡིན། །དེ་དག་ཡུལ དབང་བློ་ལས་བྱུང་།།དེ་ཡང་ཕན་ཚུན་རྐྱེན་ལ་ནི། །ལྟོས་པ་རང་གི་རིགས་ལས་བྱུང་། །དེ་ཙམ་ལས་འདི་བདག་དངོས་འདི། །རྗེས་འགྲོ་ལྡོག་པ་ལ་བརྟེན་ཡིན་། །གཞན་དུ་རྟོག་ན་ཐུག་པ་མེད། །འཁྲུལ་པ་ཉིད་ཀྱིས་མཉན་བྱ་དང་། །སྲོག་ སོགས་འདི་ནི་མཚུངས་པར་འགྱུར།!་།མ་ཡིན་ལྡོག་པ་ཅན་ཡིན་ཡང་། །འདི་ནི་འཁྲུལ་པའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། །ཅི་ལྟར་སྒྲུབ་མིན་ཉིད་ལས་དེ། །ལྡོག་མིན་འོ་ན་དོན་གྱིས་དེ། །

有性若无不生或，
彼即不成与彼乱，
为此义故此广分。
具相应等诸性中，
如是系属无有者，
由彼错乱可得故，
说非因性如是说。
虽有系属性然彼，
即成了知能立性，
无定性中不生者，
无定性非能立性。
遮遣性即决定性，
说为无则不生性，
彼亦无于无系属，
即由此故随行住。
自性或者直接因，
若成遮遣即成就，
由彼因故差别性，
无遮随行亦非有。
仅依未见性说为，
唯一遮遣具足者，
由彼因故不定性，
于余成为能了知。
若由自性遮遣故，
命等诸性成遮遣，
由命等无成无我，
遍摄彼亦非有性。
由余遮遣性故者，
余成遮遣不应理。
若谓彼性从彼生，
若由自性所缘故，
无彼所缘了知亦，
未了此成能成就。
于极隐蔽性之中，
见与未见彼非成。
于余无见自性者，
瓶等无有由何者，
遮遣了知无性之，
遮遣遍摄复云何。
由见命等某性故，
有无性即当了知。
若如是见自性者，
由何因性无性故，
瓶等诸性无所见，
于身若亦彼无者，
于身无性应理性。
若由少许法相同，
于差别亦彼分别，
由所量性瓶等性，
何不推度具我性。
若谓不欲量性者，
是一切欲之因性，
无彼性中事物及，
无事安立谁能为。
命与开眼等性者，
从念欲勤勇所生，
彼等从境根识生，
彼亦互为缘性中，
待于自类所生者，
仅由此量我事此，
依于随行遮遣性，
余思无有究竟性。
由错乱性所闻及，
命等此成相等性。
虽是非性遮遣者，
此由错乱故若谓，
云何非成性故彼，
非遮尔时由义彼。

།ལྡོག་མིན་འོ་ན་དོན་གྱིས་དེ། །བསྒྲུབ་བྱའི་རྗེས་འཇུག་མིན་དེ་ལྟར། །བརྗོད་འགྱུར་དེ་ནི་གཞན་ལའང་ མཚུངས།!་།སྒྲུབ་མིན་ཉིད་ལས་རྣམ་བཅད་ཅེས། །བསྒྲུབ་བྱ་ལ་གནས་བརྗོད་པ་ཡིན། །དེ་ཉིད་ཕྱིར་ན་དོན་གོ་བས། །གཅིག་གིས་གཉིས་ཀ་བསྟན་པར་བརྗོད། །དེ་ཕྱིར་རྗེས་འགྲོ་མེད་པ་ལས་། །འདི་འདྲའི་མི་འཁྲུལ་གྲུབ་མ་ཡིན། །བཀག་པ་ འགོག་པར་བྱེད་པ་ནི།།སྒྲུབ་པ་ལས་གཞན་ཅི་འདྲ་ཞིག་!་།བསྒྲུབ་བྱ་མེད་ལས་ལྡོག་མེད་པ། །དེས་ན་སྒྲུབ་མིན་ཉིད་ལ་མེད། !་།མེད་ཅེས་ལྡོག་པ་དེ་ཉིད་ནི། །ཅི་ལྟར་མེད་ལས་ལྡོག་པར་འདོད་། །ལྡོག་པ་མེད་པ་སྒྲུབ་པ་ཡིན། །དངོས་ཡོད་མེད་ ནའང་ཡོད་ཡིན་ལ།།དངོས་པོ་མེད་པའང་ཡོད་མིན་ཞེས། །བླུན་པོ་ཡི་ནི་དཔྱོད་ལ་ལྟོས། །གལ་ཏེ་དེ་ལས་ལྡོག་མེད་ན། །གཏན་ཚིགས་འཇུག་པར་འདོད་དམ་ཅི། །དེ་ཡང་མིན་ན་ལྡོག་བཀག་ནི། །འདི་ཉིད་ཡིན་ན་ཅི་སྟེ་འགོག་!་།སྒྲུབ་དང་ དགག་པ་མ་གཏོགས་པར།།སྒྲ་ལས་བྱུང་བའི་ཐ་སྙད་གཞན། །ཡོད་མིན་དེ་ཡང་མེད་པ་ལས་། །མེད་ཕྱིར་འདིར་ནི་མི་སྨྲ་ཐོབ་། !་།ཡོད་པ་རྣམས་ལ་དགག་པ་མེད། །དེ་ནི་མེད་ལའང་ཡོད་མ་ཡིན། །རིག་པ་འདི་ཡིས་འགྲོ་བ་ལ། །དགག་པའི་དོན་ ནི་མེད་པར་འགྱུར།!་།གལ་ཏེ་ཡུལ་དུས་འགོག་ཅེ་ན། །ཅི་ལྟར་དེ་ཡོད་དེ་ལྟར་ནི། །མི་འགོག་ཅི་ལྟར་དེ་མེད་པ། །དེ་ལྟར་ཡང་ནི་འགོག་མི་འགྱུར། !་།དེ་ཕྱིར་དངོས་དངོས་མེད་རྟེན་ཅན། །ཕྱི་རོལ་རྟེན་མིན་སྒྲ་དོན་ལ། །བརྟེན་ནས་འདིར་ནི་སྒྲུབ་པ་ དང་།།དགག་པ་ཐམས་ཅད་འདོད་པ་ཡིན། །དེ་འདྲ་མེད་ནའང་ཆོས་ཅན་དེ། །དེ་དག་དང་ནི་འབྲེལ་བར་སྣང་། །དེ་ཡང་སྒྲ་འཇུག་པ་ཉིད་ལས། །ཡོད་ཅེས་ཐ་སྙད་རྟེན་པར་འདོད། !་།དེ་ལྟ་མིན་ན་དོན་རྣམས་ཀྱི། །ཆོས་གཅིག་བསྒྲུབས་སམ་བཀག་ པ་ན།།བདག་ཉིད་ཐམས་ཅད་བསྒྲུབས་པ་དང་། །བཀག་འགྱུར་བདག་ཐ་དད་མེད་ཕྱིར། །ཐ་དད་ཡིན་ན་གཞན་དང་གཞན། །བཀག་པ་དང་ནི་བསྒྲུབས་པ་བཞིན། །བསྒྲུབ་པ་དང་ནི་དགག་པ་དག་།ཆོས་ཅན་གཅིག་ལ་འདུ་མི་འགྱུར། !་།སྣ་ཚོགས་ ཆོས་ཀྱི་གཞིར་གྱུར་པ།།ཆོས་ཅན་གཅིག་གི་དབང་བྱས་ཏེ། །གཅིག་སྒྲུབ་པ་ན་དེ་བརྟེན་དང་། །གཞན་རྣམས་བཏང་སྙོམས་ལྟ་བུ་དང་། །འགོག་ན་དེ་ཡིས་དབེན་པ་དང་། །དེ་ལས་གཞན་ལ་ལྟོས་ལྟ་བུར། !་།མེད་པ་ཡི་ནི་དོན་ཅན་གྱི། །ཐ་སྙད་ ཇི་ལྟར་བློས་བསྟན་པ།།དེ་བཞིན་ཉིད་དེ་མ་བརྟགས་པར། །ཐ་དད་དོན་རྟེན་ཁས་ལེན་པ། །ཐོག་མེད་བག་ཆགས་ལས་བྱུང་བའི། །འཇིག་རྟེན་དོན་ལ་གནོད་མི་འགྱུར། །དེ་འབྲས་ཅན་དང་དེ་འབྲས་མེད། །དེ་དེ་ལས་ཐ་དད་དོན་གཅིག་།ཐ་ དད་རྟེན་ཅན་འཕེལ་བ་དང་།།འགྲིབ་པ་ལྟ་བུར་བྱེད་པ་ཡི་། །བསླད་པ་དེ་དང་དེ་དག་གིས། །འབྲེལ་པ་འགལ་ལས་དེ་ལྡན་ཉིད། །མིན་ཡང་མཐོང་བས་སྦྱོར་དེས་ན། །

非遮尔时由义彼，
非随所立如是说，
所说彼于余亦同。
由非成性遍遮故，
说住所立中宣说，
即由此故义了知，
说由一者示二者。
是故无有随行故，
如是不乱非成就，
能遮所遮性者何，
异于能立何等性。
由无所立无遮故，
是故非有非成性。
无性遮遣彼自性，
云何许从无遮遣。
无有遮遣即能立，
实有无时亦有性，
实无性亦非有性，
观愚者之观察性。
若无从彼遮遣者，
岂许因性趣入耶，
彼亦非者遮遣遮，
此性若尔何所遮。
除能立与能遮外，
声生名言余非有，
彼亦由无性无故，
于此应得不言说。
诸有性中无遮遣，
彼于无中亦非有，
由此正理于世间，
遮遣义中成无性。
若谓遮境时性者，
如何有彼如是性，
不遮如何彼无性，
如是亦不成遮遣。
是故事无事依者，
非外所依声义中，
依止此中能立及，
一切遮遣皆所欲。
虽无如是有法彼，
显现与彼等系属，
彼亦由声趣入性，
许为有性名言依。
若非如是诸义中，
立一法性或遮时，
由自性一切能立，
及遮自性无别故。
若是差别余与余，
如遮遣及能立性，
能立性与遮遣性，
不集一处有法中。
种种法性所依者，
依一有法自在作，
立一性时依彼及，
余者如同舍弃性，
若遮由彼远离及，
如观待于彼余者。
无性义之所有者，
如何由识所显示，
如是性彼未观察，
许异义依如是者，
不违世间义性中。
具彼果及无彼果，
彼彼异性一义性，
异依增长性及与，
如同减少能作者，
由彼彼等染污性，
系属相违具彼性，
虽非由见相应故。

།མིན་ཡང་མཐོང་བས་སྦྱོར་དེས་ན། །དེ་དག་བསླད་པའང་ཤེས་མ་ཡིན། །ཡོད་ཉིད་སྒྲུབ་བྱེད་འཇུག་པའི་ཕྱིར། །དེ་མེད་ མ་ཡིན་ཐེ་ཚོམ་འགྱུར།།ཁས་བླངས་ཚད་མ་མིན་པ་ལས། །མེད་པ་ཉིད་ཀྱང་རིགས་མ་ཡིན། །མེད་ལས་ལྡོག་པ་མེད་ན་ཡང་། །མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །དེ་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ་ཕྱིར་ཏེ། །མི་མཐུན་ཕྱོགས་ལས་ལྡོག་པར་ཡང་། །ཕུང་པོ་གཉིས་ ལས་གཅིག་ལ་ནི།།ངེས་པར་གྲུབ་ན་གཞན་ལས་ནི། །ལྡོག་གྲུབ་མ་མཐོང་བ་ཡིན་ཡང་། །མཐོང་མེད་དག་ལ་ཐེ་ཚོམ་ཟ། །གསལ་ལ་ཁྱབ་བྱེད་མ་ཡིན་ཡང་། །དེ་ཡི་རིགས་གྱུར་དོན་ཡོད་པས། །མ་མཐོང་བས་འགར་ངེས་མེད་ དེ།།མཁྲེགས་པ་མཚོན་གྱིས་མི་ཆོད་བཞིན། !་།ཡོད་ལ་འགལ་བ་མ་མཐོང་ན། །ཐེ་ཚོམ་གང་ལས་ལྡོག་པར་འགྱུར། །དེ་ཡང་ལ་ལར་དེ་འབྲས་དང་། །བདག་ཏུ་ངེས་ལས་གཞན་ཅི་ཡོད། །དེས་ན་བདག་མེད་པ་ལས་ཀྱང་། །འདི་ནི་ལྡོག་པར་ཐེ་ཚོམ་ཟ། !་།ལྡོག་ ཏུ་ཆུག་པ་དེ་ལྟ་ནའང་།།བདག་མེད་མེད་ལས་བདག་མི་འགྱུར། །གང་གིས་དེ་ནི་ལྡོག་མེད་ལ་། །ངེས་པར་དངོས་པོར་འདོད་མ་ཡིན། །དཔེར་ན་སྲོག་སོགས་མཐུན་ཕྱོགས་ལ། །ལྡོག་པ་མེད་ཀྱང་ཡོད་མིན་བཞིན། །གལ་ཏེ་གཏན་ཚིགས་མཐུན་ཕྱོགས་ལས། །ལྡོག་ མེད་དེ་རྒྱུས་རྗེས་འགྲོ་ཅན།།རྗེས་འགྲོ་ཅན་མིན་ལྡོག་མིན་ན། །བདག་མེད་མ་ཡིན་བདག་བཅས་མིན། !་།འཇུག་ལ་གང་གི་རང་བདག་ཉིད། །གང་མེད་མི་འབྱུང་ཅན་གྲུབ་པ། །དེ་ཕྱིར་དེ་ཉིད་ལྡོག་བྱེད་དེ། །འཇུག་པ་ན་ཡང་འཇུག་བྱེད་ཡིན། !་།མེད་ན་མི་ འབྱུང་དེ་ཡང་ནི།།སྒྲུབ་པར་བྱེད་ལ་ལྟོས་པ་ཡིན། !་།འབྲས་བུ་མཐོང་དང་མ་མཐོང་བ། །དེ་དག་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་ཉིད། །དེ་ཡོད་ན་ཡོད་ངེས་མེད་ཕྱིར། །དོན་གཞན་རྟོགས་པ་ཡོད་མ་ཡིན། །རྟག་ཏུ་ཡོད་པའམ་མེད་པ་ན། །དེ་དག་མེད་པར་མི་སྲིད་ཕྱིར། ། འབྲས་བུའི་རང་བཞིན་ཐ་དད་རྣམས། །རྒྱུ་རྣམས་ལས་ནི་བྱུང་བའི་ཕྱིར། །དེ་དག་མེད་པར་གཞན་ལས་བྱུང་། །ཅི་ལྟར་དེས་བསྐྱེད་རང་བཞིན་ཡིན། །ཚོགས་པའི་ནུས་པ་ཐ་དད་ཕྱིར། །དངོས་རྣམས་སྣ་ཚོགས་ངོ་བོ་ཉིད། །གལ་ཏེ་ཐ་དད་བྱེད་མིན་ན། !་།འགྲོ འདི་ངོ་བོ་གཅིག་ཏུ་འགྱུར།།འདི་ཐ་དད་བྱེད་ཐ་དད་བྱེད། །མིན་ན་རང་བཞིན་གཅིག་ཉིད་ཉམས། !་།གཅིག་ནི་རང་བཞིན་དུ་མ་ན། !་།མེ་དང་མེ་མིན་རང་བཞིན་གཉིས། !་།དེས་ན་གཞན་ནི་དེས་བསྐྱེད་པའི། །རང་བཞིན་ཡིན་ན་དེ་དེ་ཉིད། །དེས་བསྐྱེད་རང་ བཞིན་མ་ཡིན་ན།།དེ་ནི་དེ་ལས་ཅི་ལྟར་འབྱུང་། །དེ་ལྟར་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུ་དག་།ཕན་ཚུན་རང་བཞིན་ངེས་པ་ཉིད། །དེས་ན་རང་བཞིན་མཐོང་བ་བཞིན། །འབྲས་མཐོང་ན་ཡང་དེ་རྟོགས་འགྱུར། !་།ཆུ་དང་འོ་མ་རུལ་འགྱུར་བཞིན། །དུ་མ་ལས་གཅིག་ ཇི་ལྟར་འགྱུར།།གཤེར་ནུས་གང་ལས་རུལ་འགྱུར་ཏེ། །གཉི་གའང་གཅིག་ཉིད་ཅི་འདི་ནི། །

虽非由见相应故，
彼等染污非所知。
由有性能立趣入，
彼非无性成疑惑。
由许非量性故者，
无性亦非应理性。
虽从无性无遮遣，
从同品遮生疑惑。
于彼生起疑惑故，
从异品中遮遣性。
二聚中于一性中，
若定成就从余者，
虽成遮遣未见性，
于未见中生疑惑。
虽于显中非遍者，
由彼类性义有故，
由未见故无定性，
如坚性中刀不断。
于有未见相违性，
疑惑从何成遮遣，
彼亦于某彼果及，
自性定外更何有。
是故由无我性中，
此成遮遣生疑惑。
纵许遮遣如是性，
由无我无非成我，
由何彼于无遮中，
非定许为事物性。
譬如命等同品中，
虽无遮遣非有性。
若因同品无遮遣，
由彼因故具随行，
非具随行非遮者，
非无我性非具我。
趣入中何自性者，
何无不生性成就，
是故彼性能遮者，
趣入时中能趣入。
无则不生彼性者，
于能立中是待者。
见果及与未见性，
彼等因果性自性，
由彼有时无定故，
异义了知性非有。
恒时有性或无时，
由彼等无不可得，
果性自性差别者，
由从诸因所生故，
无彼从余所生者，
云何彼生自性性。
由聚功能差别故，
诸事种种自性性，
若非能作差别者，
此行成一自性性。
此差别作非差别，
作者自性一性坏。
一性多种自性中，
火非火性二自性。
是故余由彼所生，
自性若尔即彼性，
非彼所生自性者，
彼从彼中云何生。
如是因果二性者，
互为自性决定性，
是故如见自性性，
见果时中亦了知。
如水乳性成腐败，
多性云何成一性，
湿性从何成腐败，
二者一性此云何。

།གཉི་གའང་གཅིག་ཉིད་ཅི་འདི་ནི། །ཐ་དད་གཅིག་པའི་བདག་ཉིད་དམ། །ཐ་དད་གཤེར་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན། །རང་རང་ངོ་བོ་ལ་གནས་ཕྱིར། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་བློ། །ཐ་དད་མེད་ཕྱིར་ གཅིག་ཅེས་བརྗོད།!་།དེ་བཞིན་མེ་ནི་ཐ་དད་ཀྱང་། །ཆ་གང་གིས་ནི་མེར་རྟོགས་པའི། །རྟེན་ཡིན་དེས་ནི་དུ་བསྐྱེད་པ། །དེས་ནི་དེ་ལྟར་རྟོགས་པ་ཡིན། །མེར་ཤེས་ཡན་ལག་གཞན་ལས་ནི། །ལྟོས་པ་ཉིད་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། །དུ་བ་དེ་ལ་འཁྲུལ་མེད་ཅན། ། དེ་ལྟར་འབྲས་གཞན་དེ་བཞིན་འགྲུབ། !་།དུ་བ་བུད་ཤིང་འགྱུར་བ་ཡི། །ཡན་ལག་རྟེན་ལ་མེར་འཇོག་ཕྱིར། །གལ་ཏེ་མེ་མིན་དེ་དུ་མིན། །གལ་ཏེ་དེ་དུ་མེ་དེ་ཉིད། !་།ཅི་ལྟར་རང་རྒྱུ་ལ་ལྟོས་ནས། །རང་བཞིན་མེད་ན་མི་འབྱུང་བར། །ཤེས་བྱ་འཇིག་དང་བྱས པ་ཉིད།།གོང་དུ་ཇི་སྐད་བཤད་བཞིན་ནོ། !་།ལྡོག་ཅན་མཚུངས་པར་བསྟན་པའི་ཕྱིར། །མཉན་བྱ་ཉིད་ནི་བརྗོད་མཛད་ལས། །གཏན་ཚིགས་མིན་ཉིད་རྟོགས་པ་ཡི། །ཚུལ་འདིས་ཐམས་ཅད་དཔག་པར་བྱ། !་།རྒྱུ་དང་ངོ་བོ་ལྡོག་ཉིད་ཀྱིས། །དོན་ལྡོག་པར་ནི་ བརྗོད་པ་ལས།།མི་དམིགས་དཔེ་ནི་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། །ཐ་དད་པར་ནི་མ་བཤད་དོ། !་།དེ་ལའང་སྐྱེས་བུ་མཐོང་མེད་ལས། །སྲོག་སོགས་ལྡོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར། །གཏན་ཚིགས་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བཤད་པས། །བལྟར་རུང་དོན་ལ་དེ་ཞེས་བསྟན། !་།འདིས་ནི་དངོས་ལའང་ དངོས་པོའི་ཆ།།ཁས་བླངས་མེད་པར་དགག་པ་ཉིད། །སྒྲུབ་བྱེད་སྔ་མ་དག་གིས་ནི། །མ་ཡིན་སྒྲུབ་པར་བྱེད་ཕྱིར་རོ།

二者一性此云何，
差别一性自性耶，
差别湿性云何尔，
由住各自体性故，
具彼自性之智慧，
由无差别说一性。
如是火虽差别性，
由何分别知为火，
彼为所依生烟者，
由彼如是成了知。
由知火性余支分，
从待性中所生故，
烟于彼中无错乱，
如是余果同成就。
烟与薪柴转变之，
支分所依立为火，
若非火性彼非烟，
若是彼烟即火性。
如何观待自因性，
无性不生如是知，
所知坏性与作性，
如前所说而宣说。
为示遮具相等故，
由说所闻性故者，
了知非因性之理，
由此方便遍推度。
由因自性遮性故，
说义遮遣性故者，
由不见喻成就故，
非说差别性故也。
于彼未见士夫故，
由命等性无遮故，
说因生起疑惑故，
说彼可见义性中。
由此于事事物分，
无所许中唯遮性，
由前诸能立性故，
非能成立故说也。

།དེ་ལ་དམིགས་རུང་རྣམས་ཀྱི་ནི། !་།ཡོད་པ་དམིགས་པ་ལས་གཞན་མིན། །དེ་ཕྱིར་མི་ཤེས་ཤེས་བྱའི་ཕྱིར། །མི་དམིགས་དཔེ་གཅིག་བཞེད་ པ་ཡིན།!་།ཡུལ་མེད་ཕྱིར་དེར་ཡུལ་ཅན་ནི། །ཤེས་བརྗོད་ཐེ་ཚོམ་འགོག་འགྱུར་ཏེ། །དཔེར་ན་སྲེག་པར་བྱེད་མིན་ཕྱིར། །མེ་མ་ཡིན་ཞེས་བྱ་བ་བཞིན། །དམིགས་སུ་རུང་བའི་མེད་པ་ནི། །མི་དམིགས་པ་ལས་གཞན་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་ ཡོད་པ་ལས་དེའི།།རྒྱུ་མཚན་ཅན་གྱི་སྒྲ་ཤེས་སྒྲུབ། !་།སྣང་བ་མ་མཐོང་ན་མེད་ཅེས། །བྱ་བའི་ཐ་སྙད་འདི་གྲུབ་པས། །དེ་འབྲས་ཡིན་ཡང་དེ་ལས་ནི། །བློ་སྒྲ་ཐེ་ཚོམ་མེད་པར་འགྲུབ་། །ཡུལ་ཡོད་ན་ཡང་རྨོངས་པས་འདིར། །གཞན་དག་རྗེས་སུ་མི་བརྗོད་ པ།།གྲུབ་པ་དང་ནི་ཆོས་མཐུན་ལས། །བརྡ་དྲན་བྱེད་པ་འབའ་ཞིག་གོ་།ཅི་ལྟར་མཐོང་དང་མ་མཐོང་ལས། །རྒྱུ་དང་འབྲས་ཉིད་སྒྲུབ་བཞིན་ཏེ། །དེ་གཉིས་ལ་ནི་འབྲས་སོགས་སྒྲ། །ཐ་སྙད་དོན་དུ་བཀོད་པ་ཡིན། !་།རྒྱུ་ལས་འབྲས་བུ་བསྒྲུབས་པས་ ན།།འདི་ནི་རང་བཞིན་ནང་འདུས་ཕྱིར། །གཏན་ཚིགས་རབ་དབྱེ་བཤད་པ་ལས། །ཐ་དད་པར་ནི་དཔེར་མ་བསྟན། །གཅིག་དམིགས་ཉམས་སུ་མྱོང་བ་ལས། །འདི་ནི་དམིགས་སོ་ཞེས་བྱའམ། །མ་དམིགས་སོ་ཞེས་རྟོག་ཅན་གྱི། །བློ་ནི་སྐྱེ་བར་འགྱུར་བ་ ཡིན།!་།མྱོང་བ་ཁྱད་པར་ཅན་ཉིད་ལས། །དོན་རྣམས་ཁྱད་པར་ཅན་དུ་རྟོགས། །དེ་ལྟའི་བདག་ཉིད་ཅན་མྱོང་ནི། །འདི་ནི་ཐ་དད་བློ་རྒྱུ་ཡིན། !་། དེ་ཕྱིར་བློ་དབྱེ་རང་ཉིད་ལས། །གྲུབ་འགྱུར་དེ་དག་གིས་དེའི་དོན། །དེ་ལྟ་མིན་ན་ཐུག་མེད་ཕྱིར། །འགའ་ཡང་ཐ་དད་ གྲུབ་མི་འགྱུར།!་།རང་བཞིན་ཁྱད་པར་ཅན་མྱོང་ལས། །གཞན་བསལ་བ་ནི་གཞན་མ་ཡིན། །དེ་ཕྱིར་དེ་མི་དམིགས་པ་ཡང་། །དེ་ལས་ཁྱད་པར་ཅན་དམིགས་ཉིད། །དེས་ན་མི་དམིགས་པ་འདི་ནི། །རང་ཉིད་མངོན་སུམ་ལས་རྟོགས་པས། །རང་ཉིད་ཙམ་གྱིས་ འཇུག་པ་ཅན།།དེ་མེད་རྣམ་གཞག་གོ་བྱེད་ཡིན། !་།གཞན་དུ་དོན་གྱི་མེད་པ་ཉིད། །མི་དམིགས་པ་ལས་རྟོགས་པར་འགྱུར། །གཞན་གྱིས་དམིགས་པ་མེད་པ་ཉིད། །ཡིན་པའི་ཕྱིར་ན་ཐུག་མེད་འགྱུར། !་།མི་སྣང་ངེས་པ་མི་རུང་ཕྱིར། །གཞན་དུ་གཞག་པ་འགོག་ འགྱུར་དཔེར།།སེམས་ཅན་གཞན་ལ་རྟགས་མེད་པའི། །རྣམ་རྟོག་ལ་སོགས་མི་འགྲུབ་བཞིན། །འབྲས་བུ་ངེས་མེད་ཅན་འདིས་ནི། །ལྡོག་པ་སྒྲུབ་པར་ནུས་མ་ཡིན། །ངེས་པ་བསྒྲུབ་ཕྱིར་གཏན་ཚིགས་ལ། །དང་པོའི་དབང་དུ་བྱས་པ་ཡིན། །རང་གི་སྦྱོར་བ་དག་ལ་དེའི། ། རང་གི་ངོ་བོའི་སྦྱོར་བའམ། །དོན་ལ་གནོད་བྱེད་ངོ་བོ་སྟེ། །ཡོད་ན་ཡོད་པས་མེད་ཕྱིར་རམ། །ཕན་ཚུན་ཐ་དད་གྲུབ་ཕྱིར་ཏེ། །བརྟན་དངོས་དང་ནི་འཇིག་པ་བཞིན། །ཚད་མ་གཞན་གྱིས་གནོད་ཕྱིར་ཡང་། །ངེས་གྱུར་དང་ནི་ལྟོས་བཅས་བཞིན། །རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་ཉེ བར་ནི།།

于彼可见诸法中，
有性即是所见性，
是故不知所知故，
许为不见一喻性。
由无境故彼境者，
遮知说及生疑惑，
譬如非能烧性故，
说为非火性如是。
可见性中无性者，
不见性外更无他，
是故由彼有性中，
成立具因声与知。
未见显现故无性，
此名言义得成就，
虽是彼果由彼性，
成立无疑智与声。
境虽有时由迷故，
此中不随说余者，
由成就及法同性，
唯是忆念于名言。
如何由见未见性，
成立因果性如是，
于彼二者果等声，
安立为于名言义。
由因成立果性故，
此摄自性性之中，
由说因相差别故，
非以差别而示喻。
由见一性所经验，
此是所见如是说，
或说未见具分别，
智慧生起如是性。
由殊胜性所经验，
了知诸义殊胜性，
如是自性所经验，
此为差别智因性。
是故由分智自性，
彼等成就彼之义，
若非如是无尽故，
任何差别不成就。
由经殊胜自性故，
遣除余者非为余，
是故不见彼性亦，
即是见彼殊胜性。
是故此等不见性，
由现量自所了知，
唯由自性趣入者，
能解无彼安立性。
余中义之无性者，
由不见性当了知，
由他所见无性故，
是故成为无穷尽。
由非显现定非理，
余中安立成能遮，
如于余有情无因，
分别等性不成就。
由此无定果性者，
不能成立遮遣性，
为成定性故因相，
是就最初而安立。
于自结合诸法中，
自性结合性或者，
于义能害自性者，
由有则有无性故，
或由互为差别成，
如坚实性与坏性，
由余量故能害故，
如定性及具待性。
由从余因近生故。

ངེས་གྱུར་དང་ནི་ལྟོས་བཅས་བཞིན། །རྒྱུ་གཞན་ལས་སྐྱེ་ཉེ བར་ནི།།གདོན་མི་ཟ་བར་ག་ལ་ཡོད། །དངོས་པོའི་རྒྱུ་ལས་བྱུང་ཡིན་ན། །བརྒྱུད་པའི་དུབ་པས་ཅི་ཞིག་བྱ། །གལ་ཏེ་རྒྱུ་དེས་འཇིག་པ་གཞན་། །བསྐྱེད་པས་དེ་ནི་འཇིག་འགྱུར་ན། །དངོས་པོ་དེ་ཉིད་འཇིག་པ་ཡི། །ངང་དུ་བསྐྱེད་ན་ཅི་ཞིག་འགྱུར། །དེ་ནི་བདག་ཉིད་གྲུབ་ གྱུར་ན།།བདག་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་པ་གང་། །བདག་ལ་ཕན་འདོགས་བྱེད་མིན་ན། །དེ་ཡིས་ལྟོས་བྱ་གང་ཅི་ཞིག་།ལྟོས་མེད་དངོས་པོ་ནམ་ཡང་ནི། །དེ་ལྟ་མིན་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །དཔེར་ན་དེ་ཉིད་འཇིག་ཀ་མར། །སྡོད་ལ་བརྟེན་པར་མི་འདོད་བཞིན། །ལྟོས་པ་མེད་ན་སྐད་ ཅིག་ཀྱང་།།དངོས་པོ་ཡོད་མིན་འགྱུར་ཞེ་ན། །དེ་ལྟར་གྱུར་ཏེ་དངོས་ཉིད་ཡིན། །དངོས་མེད་དེ་ལྟར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། །གང་དག་དེ་ཡོད་གཞན་ལྟོས་མེད། །དེ་དག་དེ་ཡོད་ལ་དེས་ཡིན། །འབྲས་བུའི་ལས་ལ་གེགས་བྱེད་པ། །མེད་པ་ཅན་གྱི་ཚོགས་པ་བཞིན། !་།བློ་ཡི་ནུས་པ་ ཆུང་བ་མེད་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཟབ་མོའི་དེ་ཉིད་རྟོགས་མེད་ཅན།།བརྩོན་འགྲུས་ཤིན་ཏུ་ལྷག་པར་གྱུར་པ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་མཆོག་གི་དེ་ཉིད་མཐོང་མེད་ལྡན། །འགྲོ་བ་རྣམས་ལ་མཚུངས་པར་ལེགས་བཤད་སླར་འཛིན་བྱེད་པ་མི་རྙེད་པ་ཅན་ཁོ་བོའི་གཞུང་། །རྒྱ་མཚོ་ལ་ནི་ཆུ་བོ་ བཞིན་དུ་རང་གི་ལུས་ལ་ཐིམ་ཞིང་ནུབ་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར།།ཚུལ་དང་ཚུལ་མིན་རྣམ་པར་འབྱེད་མཁས་ལྟ་བ་ངན་པའི་ཚང་ཚིང་བསྲེག་།འཕགས་པ་ཉིད་ཀྱིས་རྗེས་སུ་བཟུང་བས་ཡང་དག་རིག་པའི་ལམ་སྟོན་པ། །གཞུང་ལུགས་ཉིན་བྱེད་ཡོན་ཏན་བརྒྱ་ལྡན་བློ་ངན་ཉིད་སྤོང་འཇིགས་པ་སྤངས། ། དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་བློ་མིག་རྣམ་དག་མཁས་པའི་པདྨོ་རྒྱས་བྱེད་ཡིན། །ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་ལས་གཞན་གྱི་དོན་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་སྟེ་ལེའུ་བཞི་པའོ།། !་།།ཚད་མ་རྣམ་འགྲེལ་གྱི་ཚིག་ལེའུར་བྱས་པ་འདི་ནི་ཡུལ་ལྷོ་ཕྱོགས་ཀྱི་རྒྱུད་དུ་བྱུང་བ་གཞུང་ལུགས་ངན་པ་ཐམས་ཅད་ཆེས་ཤིན་ཏུ འཁྲུལ་པར་འཇུག་པ་སྙན་པའི་གྲགས་པས་སའི་སྟེང་མ་ལུས་པར་ཁྱབ་པ་འགྲན་ཟླ་མེད་པའི་མཁས་པ་ཆེན་པོ།དཔལ་ཆོས་ཀྱི་གྲགས་པས་མཛད་པ་རྫོགས་སོ།

如定性及具待性，
由从余因近生故，
岂有决定必然性。
若从事物因所生，
何须间接之劳苦，
若由彼因生余坏，
由此即成坏灭者，
若生事物即坏灭，
自性中者何所成。
彼若自性已成就，
于自何有作利益，
若非于自作利益，
由彼何有所待性。
无待事物任何时，
云何成为非如是，
譬如即彼将坏时，
不许依止如是性。
若无所待刹那性，
事物亦成非有性，
如是即是事物性，
无事云何成如是。
若有彼性无待他，
彼有即由彼性故，
如于果业作障碍，
具无性之聚合性。
智慧力量非微弱彼等者，亦无深性真实了知者，
精进极为殊胜彼等者，亦具无见最胜真实性，
于诸众生同善说复持无得者我之论典者，
如江河入于大海中，于自身中融没成性。
善巧分别理非理，能焚恶见丛林者，
圣者摄受故能示，真实智慧道路者，
论典日轮具百德，除愚无畏舍怖畏，
虽然如是净慧眼，能开智者莲花者。
量理论释中他义颂品第四品终。
量理论释颂此者，出于南方地域中，一切恶劣论典中，极为迷乱趣入者，美名称誉遍大地，无与伦比大智者，吉祥法称所造竟。

། །།རྒྱ་གར་གྱི་མཁན་པོ་སུ་བྷཱུ་ཏི་ཤྲཱི་ཤནྟི་དང་། བོད་ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་དགེ་སློང་དགེ་བའི་བློ་གྲོས་ཀྱིས་བསྒྱུར། དཔལ་ལྡན་དམ་པའི་ལས་ ལ་མངོན་དགེས་པ།།སྨད་མེད་ཆེ་བའི་བདག་ཅན་རྒྱལ་པོ་མཆོག་།དགེ་བའི་ཐུགས་མངའ་དེས་པ་ས་སྐྱོང་བ། །མི་ཡི་བདག་པོ་དབང་སྡེའི་བཀས་བསྐུལ་ནས། །བརྩོན་ལྡན་ལྷག་པར་དཔྱོད་ལྡན་འཆད་པོ་དང་། །ཉན་པོ་རྒོལ་དང་ཕྱིར་རྒོལ་དོན་ངེས་དང་། །འབྲེལ་གཏམ་དགའ་སྟོན་རྒྱ་ཆེན་མྱོང་བྱའི་ཕྱིར། ། འཛམ་གླིང་མཁས་པའི་རྒྱན་གྱུར་རྒྱན་འདི་བསྒྱུར། །ལྟ་ངན་ཀུན་སེལ་གཉིས་སུ་མེད་པ་ཡི། །དོན་དམ་རྣམ་དཔྱོད་ལྷུར་ལེན་བསྟན་བཅོས་འདི། །གཞུང་མང་དོན་དཀའ་སྒྲུབ་པར་དཀའ་ན་ཡང་། །འབྲས་བུ་ཆེ་ཕྱིར་འབད་པར་རིགས་པ་ཡིན། །ལོག་པའི་རྒྱུན་ཕྱོགས་རྗེས་སུ་གཞོལ་གྱུར་པ། །ལྟ་བ་ཆུ་བོ བཟློག་པར་དཀའ་མོད་ཀྱི།།ཡང་དག་རིག་པས་ལེགས་པར་བརྡ་སྤྲད་ན། །འགའ་ཡི་ཡིད་ལ་ཅི་སྟེ་འབབ་མི་འགྱུར། །སྒྲ་དོན་གཉི་ག་ཉམས་སུ་བདེར་ལོན་ཏེ། །མུན་སྤྲུལ་གྱིས་ནི་མ་བསླད་ལེགས་བསྒྱུར་བ། །སྔོན་གྱི་སྒྱུར་བྱེད་དམ་པ་དེ་དག་གི་།དྲི་ཙམ་བྲོ་བ་ད་ལྟ་ཁོ་བོར་ཟད། །དཔལ་ལྡན་ཁ་ཆེའི་རིག་ པ་བའི།།གཙུག་གི་ནོར་བུ་སྐལ་ལྡན་ནི། །རྒྱལ་པོ་ཞེས་བྱ་ལ་ཐོས་ནས། །བློ་ལྡན་བཟང་པོས་འདི་བསྒྱུར་རོ། །གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་དཔེ་མེད་ཀྱི་ཤར་ཕྱོགས་ན་ཡུལ་འཁོར་ལོ་འཛིན་པ་ཞེས་བྱ་བ། །གྲུབ་པའི་གནས་སུ་གྲགས་པའི་འདབས། རྣམ་པར་རྒྱལ་བའི་ཞིང་ཞེས་བྱ་བར། ཁ་ཆེའི་པཎྜི་ཏ་ཆེན་པོ་སྐལ་ལྡན་རྒྱལ་པོ་དང་བོད་ ཀྱི་ལོ་ཙཱ་བ་ཆེན་པོ་དགེ་སློང་བློ་ལྡན་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བསྒྱུར་བའོ།

印度堪布苏布底室利香底与藏地译师比丘慧慧（善慧）共同翻译。
于吉祥正法事业生欢喜，
无过具大体性胜君王，
具善意柔和护持地，
人主自在天王敕令故。
具勤胜观察说者及，
听者能破能立定义者，
为证广大关系语宴，
翻译此饰成瞻部庄严。
能除一切恶见无二性，
胜义观察专注此论典，
虽多论义难解难成就，
由具大果应当作勤勉。
随顺邪流趣入方向者，
见解江河虽难能遮止，
若以真实智善作表示，
何故不入某些心意中。
声义二者得安乐受用，
无有暗昧垢染善翻译，
昔日译师贤圣彼等之，
仅有微香气味今唯我。
吉祥迦湿弥罗智者中，
顶髻珍宝具缘分者，
闻于名为胜王之处，
具慧贤者作此翻译。
于大城无比之东方，名为持轮国土处，成就处所著名之麓，名为遍胜刹土中，迦湿弥罗大班智达具缘胜王与藏地大译师比丘慧慧智慧共同翻译。

།དུས་ཕྱིས་སའི་སྟེང་ན་འགྲན་ཟླ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་མཁས་པ་བསོད་སྙོམས་པ་ཆེན་པོ་ཤཱཀྱ་ཤྲཱི་བྷ་དྲ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་དང་། ཤཱཀྱའི་དགེ་སློང་ཀུན་དགའ་རྒྱལ་མཚན་དཔལ་བཟང་པོས་བསྒྱུར་ཅིང་ཞུས་ཏེ་གཏན་ལ་ཕབ་པའོ་།། །།

后来，在大地之上无与伦比的智者大比丘沙迦室利跋陀罗等诸位，与释迦比丘贡嘎江参班藏波共同翻译、校对并确定。
（注：这是一段译跋，记载了后期对文本的重新翻译和校订情况。其中提到的沙迦室利跋陀罗[Śākyaśrībhadra]是著名的克什米尔班智达，贡嘎江参班藏波[Kun dga' rgyal mtshan dpal bzang po]是藏地译师。）
